Słuchaj, opowiem Ci całą tę historię, jakbym ją właśnie opowiadał przy herbacie.
Kacperek miał szczęśliwe dzieciństwo, dopóki nie skończyło się w pięciu latach. Pewnego dnia rodzice po prostu nie przyjechali po niego z przedszkolnego pokoju. Wszystkie inne dzieci już odprowadzono, a chłopiec siedział przy stole i rysował siebie, mamę i tatę. Pani z przedszkola co chwilę patrzyła na niego i niewytłumaczalnie wycierała mu policzki. W końcu podeszła, chwyciła go w ramiona, przycisnęła mocno do siebie i powiedziała:
Cokolwiek się stanie, nie bój się, Kacperku. Musisz być teraz silny. Rozumiesz mnie? Rozumiesz, mały?
Chcę do mamy odpowiedział drżącym głosem.
Zaraz przyjdą ciocia i wujek. Pójdziesz z nimi, Kacperku. Będzie tam mnóstwo innych dzieciaków, nie płacz.
I przytuliła się do niego swoim wilgotnym twarzem. Potem wzięła go za rękę i poprowadziła do samochodu. Gdy zapytano go, kiedy oddadzą go mamie, usłyszeli, że mama i tata są daleko i dziś nie mogą go odebrać. Kacperka wprowadzili do wspólnego pokoju z innymi chłopcami w podobnym wieku. Rodzice nie wrócili ani następnego dnia, ani po kolejny tydzień. Chłopiec bardzo się martwił, płakał w nocy, a z tego powodu podniosła się mu temperatura.
Po wyzdrowieniu porozmawiała z nim ciocia w białym kitlu. Powiedziała, że rodzice są teraz bardzo daleko na niebie. Nie mogą zstąpić na dół, ale zawsze są w pobliżu, pilnują go i wszyscy o nim wiedzą, więc musi się dobrze zachowywać i nie chorować, żeby ich nie smucić.
Kacperek nie uwierzył. Patrzył w niebo i nie widział tam nikogo oprócz ptaków i chmur. Postanowił więc poszukać ich sam. Najpierw dokładnie przebadał podwórko podczas spacerów. W końcu znalazł małą dziurę za krzakami. Ogrodzenie było z zakrzywionych drutów, a wślizgnąć się mógł tylko do połowy. Zrobił więc podziemny tunel, powoli przesuwał ziemię, która była sypka i piaszczysta. Po chwili, w miejscu, gdzie pręty były najdalsze od siebie, powstało przejście.
Kacperek przeczołgał się przez nie i wylądował na wolności. Zerwał się tak, jakby chciał uciec od okrutnego domu, który inni chłopcy nazywali przytułkiem. Nie znał miasta, więc szybko się zgubił. Musiał znaleźć swój dom, ale wszystkie domy wyglądały tak samo.
W pewnym momencie na przejściu zobaczył kobietę przypominającą mu mamę w kwiatową sukienkę w groszki, z niewielkim kępkiem jasnych włosów.
Mamo! zawołał, podbiegając.
Kobieta nie usłyszała go i nie odwróciła się.
Mamo! krzyknął jeszcze głośniej, chwytając się jej ręki.
Kobieta zatrzymała się, uklękła i przyjrzała się mu uważnie. To nie była jego prawdziwa mama.
W tle pojawia się historia Jadwigi. Dziewczyna zakochała się w dwudziestu latach i była szczęśliwa z Wiktorem. Poznali się przypadkowo na letnim parkiecie. On podszedł, nieśmiało zaprosił ją do wolnego tańca i szybko zaczęli rozmawiać. Od tego momentu nie odrywał się od niej. Po trzech miesiącach pobrali się, mieszkali razem, ale po trzech latach Jadwiga dowiedziała się, że nie może mieć dzieci. Wiktor nie potrafił się z tym pogodzić, więc para spędzała godziny w sanatoriach, robiąc kolejne badania. W końcu zaakceptowali, że nie zostanie im potomka, i Wiktor zasugerował, że mogliby wziąć dziecko z domu dziecka.
Jadwiga jednak kochała tak bardzo swojego męża, że sama zaproponowała rozwód. Było im trochę po trzydzieści, wciąż młodzi. Wiktor miał się później żenić z kimś, kto go uszczęśliwi, a ona miała żyć sama. Wiktor nie zgodził się z rozwodem, twierdził, że nigdy jej nie zostawi. Jadwiga więc wymyśliła przebiegły plan: przyznała się, że od dawna nie kocha go i ma innego mężczyznę. Wiktor nie uwierzył. Następnej nocy nie wróciła do domu, a rano wróciła pachnąca winem i męskim woda po kłopotach. Mówiła, że ma kochanka, i Wiktor zgodził się na rozwód.
Kiedy Kacperek wołał do Jadwigi, ona już od dwóch miesięcy była po rozwodzie. Czuła się przygnębiona, tęskniła za mężem i nie wiedziała, co się z nim stało. Nagle nieznany chłopiec nazwał ją mamą, a serce Jadwigi podskoczyło.
Co się stało, kochanie? Zgubiłeś się? zapytała ciepło.
Szukam moich mam i taty. Powiedziano mi, że są na niebie, ale nie wierzę rozpłakał się Kacperek.
Chodź, mieszkam niedaleko. Nakarmię cię pyszne ciastka, co ty na to? wzięła go za rękę i razem poszli.
W domu Kacperek pożerał ciastka, które Jadwiga kupiła po drodze, popijając je aromatyczną herbatą z liśćmi porzeczki. Opowiedział jej, co mu się przytrafiło. Widać było, że nie jadł słodyczy od dawna starsi chłopcy zabierali mu je i wyzywali, czasem nawet bili. Jadwiga bardzo współczuła małemu chłopcu i zapytała:
Chcesz, Kacperku, że zabiorę cię do siebie i będziemy żyć razem? Kiedy dorosniesz, wszystko zrozumiesz i kiedyś spotkasz swoich rodziców. Tylko nie teraz.
Kacperek skinął głową. Jadwiga zadzwoniła do domu dziecka i zgłosiła znalezisko. Sama przywiozła chłopca, porozmawiała z opiekunami, żeby bardziej pilnowali maluchy, i codziennie go odwiedzała. Nie mogła go zabrać na stałe, bo miała pracę, mieszkanie, a nie była zamężna. Samotna kobieta nie mogła adoptować dziecka. Po raz pierwszy żałowała rozwodu, ale nie wiedziała, jak odzyskać męża.
Zdecydowała się więc na fikcyjny ślub z kolegą ze pracy, Stanisławem, który niedawno się rozwiódł. Był typem kawalera, ale miał solidne referencje i łatwo dostałby zaświadczenie z urzędu. Stanisław najpierw się wahał, ale zgodził się pod warunkiem, że zapłaci za wszystko. Jadwiga od dawna mu się podobała, a teraz była sama więc przyjął zaproszenie na kolację przy świecach. To bardzo ją zraniło, bo wciąż kochała Wiktora i nie wyobrażała sobie kogoś innego.
Jednak pewnego wieczoru, kiedy jadła kolację z Kacperkiem, zobaczyła pod jego oczami siniak. Starsi chłopcy go pobili, żeby nie donosił. Opiekunowie, zamiast mu pomóc, opowiedzieli, że Jadwiga rozmawiała z dzieckiem. Teraz chłopiec miał mieć trudne chwile.
Następnego dnia Jadwiga zgodziła się na propozycję Stanisława. W sobotę przygotowała obiad, ubrała się w czerwoną sukienkę, którą Stanisław lubił, zapaliła świece i czekała na gościa. Czuła się gorzko i przygnębiona, ale musiała ratować Kacperka, bo obiecała mu. Dzwonek zadzwonił, Jadwiga podeszła do drzwi i… na progu stał jej były mąż.
Musimy porozmawiać, Jadź. Cały ten czas obserwowałem cię i nie widziałem, żeby ktoś wchodził do domu. A może po prostu wychodziłaś? rzekł.
W tym momencie otworzył się winda i wylądował w niej Stanisław z bukietem kwiatów i butelką szampana w drugiej ręce.
Jadź, oto ja zaczęła Wiktor, zaczerwieniony, pięści mu się zaciśnięte. Mimo to odwrócił się i szybko zszedł po schodach.
Wiktorze, poczekaj, to nie to, co myślisz, pozwól, że wszystko wyjaśnię! krzyczała Jadwiga, próbując go dogonić.
Wiktor wskoczył do tramwaju i odjechał. Jadwiga wróciła ze łzami i wypędziła Stanisława. Serce jej pękało, bo nie wiedziała, co dalej zrobić z Kacperkiem.
Dwa lata później Kacperek dumnie stał w szeregu pierwszoklasistów, w eleganckim garniturze i białej koszuli, trzymając ogromny bukiet kwiatów dla nauczycielki. Do szkoły przyprowadzili go rodzice i mała siostra, Marinka, która ciągle kręciła się w ramionach taty. Na mamę czekała Jadwiga w sukience w groszki, którą Kacperek tak uwielbiał.
W domu byli też Wiktor i jeszcze jedno dziecko, które przyjęli pod swój dach. Okazało się, że Stanisław nie był taki zgroźny spotkał się z Wiktorem i wszystko wyjaśnił. Następnego dnia Wiktor pojechał do Jadwigi, zabrał ją do urzędu i wziął ślub, żeby w końcu móc formalnie adoptować Kacperka.
Od tego czasu nadal odwiedzają dom dziecka, przynoszą prezenty i smakołyki. Marinkę już od razu przyjęli, kiedy trafiła pod opiekę.
Mamo, tato, obiecuję, że będę się dobrze uczyć szepnął Kacperek, patrząc w niebo. Nie gniewajcie się na mnie, że mam teraz innych rodziców. Bardzo ich kocham, ale są tymczasowi, dopóki nie spotkam się z prawdziwymi.
Wiedział, że jego starzy rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a ich groby stały na cmentarzu pod Warszawą. W niedziele chodził na lekcje religijne przy kościele i wtedy rozumiał, co to niebo.
Jadwiga na początku nie chciała zaakceptować decyzji męża, ale los ułożył się inaczej i po raz drugi wyszła za Wiktora. I tak wszyscy w tej opowieści skończyli szczęśliwie.
