Zajęło mi piętnaście lat, by zdać sobie sprawę, że moje małżeństwo było jak ten karnet na siłownię kupowany w styczniu na początku pełen zapału, a potem przez resztę czasu pusty i zapomniany.
Wszystko zaczęło się w zupełnie zwyczajny wtorek. Wróciłem z pracy i zastałem go leżącego rozwalonego na kanapie, z ręką w paczce chrupków, oglądającego po raz trzeci ten sam serial o zombie.
A obiad? zapytał, nie odrywając wzroku od telewizora.
Coś we mnie pękło. Jakby ktoś nacisnął reset na komputerze i wszystko wróciło do ustawień fabrycznych.
Nie wiem, kochanie. A obiad? odpowiedziałem, odkładając teczkę.
Spojrzał na mnie zdezorientowany, jakbym nagle zaczął mówić po chińsku.
Jak to nie wiesz? Przecież zawsze gotujesz.
Ach tak? Ciekawe spostrzeżenie. Do zobaczenia wieczorem wychodzę na kolację z koleżankami.
Jego mina była jak wiersz. Raczej haiku. Krótka, lecz wyrazista.
Tego wieczoru jadłem grillowanego dorsza, piłem białe wino i śmiałem się, aż bolał mnie brzuch. Wróciłem do domu około jedenastej. On zamówił pizzę, a dzieci były zachwycone.
Tato, dlaczego nie jemy tak częściej? zapytała młodsza córka, cała w keczupie.
W następnym tygodniu poszedłem jeszcze dalej. Dosłownie.
Wyjeżdżam do Grecji w ten piątek oznajmiłem przy śniadaniu.
O mało nie zakrztusił się kawą.
Do Grecji? A dzieci?
Zostają z tobą. Jesteś ich ojcem, prawda? Wierzę w ciebie.
Ale ja mam spotkania! Mam ważną pracę!
Spojrzałem mu prosto w oczy.
Dziwne, ja miałem ważną pracę przez ostatnie piętnaście lat. I jakoś zawsze dawałem radę. Jestem pewny, że ty ze swoim phenomenalnym umysłem, o którym tak lubisz mówić, poradzisz sobie.
Pojechałem i tyle. Technicznie z kuzynką, ale to szczegół.
Pierwszego dnia dostałem siedemnaście wiadomości:
Gdzie są dresy na WF?
Jak włączyć pralkę?
Makaron gotuje się w zimnej czy ciepłej wodzie?
Czy dzieci mogą zjeść płatki na kolację?
Odpowiedziałem tylko na jedno:
Google jest twoim przyjacielem.
Trzeciego dnia wiadomości brzmiały już inaczej:
Dzieci znowu chcą nuggetsy z kurczaka.
Zawsze mają tyle zadania domowego?
Dlaczego tyle zebrań rodziców?
Nie odpisałem. Byłem zajęty popijałem frappe nad morzem i czytałem książkę, nikt mi nie przeszkadzał co pięć minut.
Po powrocie dom wyglądał jak po przejściu orkanu. Skarpetki były nawet na lampie, do dzisiaj nie wiem, jak się tam znalazły. Pies, Burek, nosił jedną na głowie jak czapkę, a córka, Malwina, przemalowała swój pokój na fioletowo moimi szminkami.
On siedział skulony na kanapie w pozycji embrionalnej.
Wróciłeś wyszeptał zachrypniętym głosem. Nareszcie.
Jak poszło? zapytałem opalony i odprężony.
Jak wy to wszystko robicie każdego dnia? To jest… nieludzkie.
Tak, prawie jak pełny etat, prawda?
Zamilkł. Zombie w telewizji jęczały. On też.
Przepraszam wyszeptał w końcu. Naprawdę przepraszam.
Od tego czasu wiele się zmieniło. Nauczył się gotować trzy rzeczy na przyzwoitym poziomie. No dobrze dwie i pół, bo czasem spaghetti są jeszcze twarde. Wie już, gdzie jest pralka, jak ogarnąć zebrania w szkole i że pytanie Co na obiad? nie obowiązuje, jeśli to nie on gotuje.
Ja zacząłem wyjeżdżać co trzy miesiące. Czasem sam, czasem ze znajomymi. Zawsze bez poczucia winy.
W zeszłym tygodniu sąsiadka, pani Ewa, spojrzała na mnie z niedowierzaniem:
Naprawdę zostawiasz dzieci z mężem i jedziesz sobie?
Jak najbardziej potwierdziłem. On jest ich ojcem, nie opiekunką.
Ale co, jeśli coś pójdzie nie tak?
To się nauczy. Tak jak ja się nauczyłem, gdy zostawiał mnie z wszystkim samą, bo miał ważne spotkania, które kończyły się u kolegów na piwie.
Zamilkła. Spotkałem ją miesiąc później na lotnisku. Leciała do Włoch.
Karma, jak się okazuje, nie jest mściwa. Czasem jest cierpliwym nauczycielem, który daje ci lekcje, które powinieneś był przyjąć dawno temu. A jeśli ich nie przyswoisz, zapisze cię na przyspieszony kurs w realu.
Dziś nawet chwali się kolegom, że potrafi zapleść córce warkocza. Przypomina to raczej węzły żeglarskie, ale doceniam gest.
Wczoraj wieczorem spytał:
Wybierasz się gdzieś wkrótce? Tak żebym mógł się przygotować psychicznie.
Myślę o Portugalii na moje urodziny.
Westchnął z rezygnacją.
Ile dni?
Dziesięć.
W porządku. Już wiem, gdzie jest apteczka.
Pocałowałem go w czoło, jak odważne dziecko przed szczepieniem.
Czy tylko ja uważam, że przed ślubem powinien być obowiązkowy przedmiot Przetrwanie w domu 101, czy też należycie do tej samej sekty co ja? Moja lekcja? Czasem trzeba wyjechać, żeby ktoś mógł wrócić do rzeczywistości.
