Dziś w końcu poproszę żonę o rozwód, moja droga błagał Krzysztof swoją ukochaną Martę. Tylko zachowaj spokój, nie denerwuj się na zapas, nie mam zamiaru się z tobą kłócić.
Kobieta smutno spojrzała na mężczyznę siedzącego naprzeciw.
Te ciągłe obietnice wyprowadzają mnie z równowagi, rozumiesz? W kółko to samo. Jesteśmy razem od lat czas podjąć decyzję. Jeśli nie zamierzasz zostawić żony, powiedz od razu i postawimy kropkę.
Nie mów tak! Już dawno zdecydowałem, że chcę spędzić z tobą resztę życia. Tylko okoliczności utrudniały dokończenie sprawy.
Krzysiu, nie jestem naiwną dziewczynką i nie wzruszają mnie piękne słowa, nawet jeśli wydają się szczere. Odchodzę oczy Marty zaszły łzami. Mówienie tego bolało, ale nie widziała innego wyjścia.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków! Obiecuję, dziś wszystko załatwię.
Marto, to ciebie pragnę ponad wszystko Krzysztof mocno przytulił ukochaną. Miała rację czas postawić kropkę nad i. Nie można było dłużej trwać między dwiema kobietami.
Wrócił do domu późno, jak zwykle. Teściowa pewnie już spała, a żona siedziała na kanapie, oglądając serial i popijając herbatę. Wszystko wyglądało normalnie.
Dobry wieczór przywitała się Elżbieta. Znowu tak późno? Dużo pracy?
Elu, musimy poważnie porozmawiać. Dziś. Jeśli możesz teraz.
Dobrze, tylko zrobię ci herbatę.
Nie trzeba, już jadłem.
Krzysztof usiadł obok.
Jesteśmy razem prawie trzydzieści lat. Mamy dwójkę wspaniałych dzieci, które już samodzielnie żyją za granicą. Przeszliśmy wiele, ale zawsze się wspieraliśmy.
Elżbieta wpatrywała się w męża, jakby studiowała każdą zmarszczkę na jego twarzy.
Uczucia wygasły. Został szacunek, ale to za mało. Masz inną? spytała spokojnie, jakby rozmawiała o pogodzie.
Tak przyznał się. Jesteśmy razem prawie dwa lata. To prawdziwa miłość. Nie planowałem tego, ale
Jesteś z nią szczęśliwy?
Tak odpowiedział szczerze.
Elżbieta zamilkła. Cisza stała się ciężka.
Kocham inną od dwóch lat. Rozwiedźmy się powiedział stanowczo.
Dobrze odparła krótko. Nikt nie musi być na siłę kochany. Nie powiem, że się tego spodziewałam, ale każde twoje słowo to jak cios nożem.
Elu, proszę, nie drążmy tematu. I tak nie wytłumaczę, jak to się stało
Bez wahania podpiszę papiery pod jednym warunkiem.
Jakim?
U mamy niedługo urodziny. Proszę cię wszystko po święcie. Skończy siedemdziesiąt lat. Nie zasługuje na nasze kłótnie w takim dniu.
Tak, zgadzam się. Szanuję teściową, to nie podlega dyskusji.
Ale to nie wszystko.
Krzysztof uniósł zdziwione brwi.
Chcę, żeby poczuła świąteczną atmosferę. Niech się ucieszy, pobycie szczęśliwa. Bo potem przyjdą trudniejsze chwile.
Jak to widzisz?
Proszę cię, przy mamie zachowuj się tak, jakby u nas wszystko było idealnie. Możesz to nazwać grą idealna rodzina.
Elu, to przecież przerwała. Kwiaty, wspólne śniadanie, śmiech. Tylko dwa i pół miesiąca.
Krzysztof, choć niechętnie, zgodził się. Nie urządzała scen, nie krzyczała, nie oskarżała. Mógł wyjść jej naprzeciw.
Umówione. Dwa i pół miesiąca.
Sprawa była załatwiona. Pozostało tylko uporządkować sprawy z Martą.
Następnego dnia zaprosił ją na obiad.
Poprosiłem Elę o rozwód. To najlepsza wiadomość od roku ucieszyła się Marta. Wreszcie! Kiedy się do mnie wprowadzisz? Może już w weekend?
Nie dokończyłem. Z Elą ustaliliśmy, że rozwód zaczniemy po urodzinach teściowej za dwa i pół miesiąca.
Co za bzdury, Krzysiu? Absurd! To się nigdy nie skończy?
Po pierwsze, nie podnoś głosu. Po drugie, zrozum szanuję ją. To jej święto.
A mnie spytałeś? Może ja się nie zgadzam? Ja nie jestem opcją zapasową!
Marta wściekła się. W głowie już rodził się plan.
Dobrze, rób, jak chcesz. Ale ja też stawiam warunek. Przez ten czas w ogóle się nie widzimy. Żadnych spotkań.
Kochanie, po co to wszystko?
Myślisz, że jestem głupia? Nie, Krzysiu. Twoje siedzenie na dwóch krzesłach się skończyło.
Krzysztof wstał.
Dobrze. Przyjmuję twój warunek. Ale teściowa zasługuje na godne święto. Zobaczymy się za trzy miesiące. Kocham cię.
Wyszedł. Marta nie pobiegła za nim, nie krzyczała. I to było dobre. Znaczyło, że wszystko idzie zgodnie z planem. Wkrótce dostanie rozwód i zacznie życie, o którym marzył.
Teraz czas zrobić coś miłego dla Elżbiety. Idealna rodzina wymaga, by mąż czasem sprawiał żonie przyjemność kwiatami na przykład. Obietnice trzeba dotrzymywać. A on obiecał.
Następne tygodnie u Kowalskich upływały niemal jak w bajce. Krzysztof szczerze starał się grać rolę wzorowego męża.
Zięciu, już zapomniałam, jakie masz smaczne tosty z zielonym paskiem! Kiedyś biegałeś mamo tu, mamo tam A teraz się rozluźniłeś. Ale widzę starasz się, dajesz radę!
Widać było, że teściowa uwielbia zięcia.
Może na weekend pojedziemy za miasto? Las, domki, ognisko. Wszystkim wyjdzie to na dobre.
Popieram! uroczyście oznajmiła teściowa.
Słuchaj szepnął Krzysztof żonie nie marnuj energii na te tanie sztuczki. Nic się nie zmieni. Moja decyzja jest ostateczna.
Elżbieta nic nie odpowiedziała, tylko zagadkowo się uśmiechnęła. To go zaniepokoiło.
Nie protestuję, Elu, przeciw takim drobiazgom. Może będzie i wesoło w końcu się zgodził.
Niepostrzeżenie Krzysztof coraz rzadziej myślał o Marcie. Wcześniej nie było dnia bez telefonu czy spotkania, a teraz już prawie dwa miesiące ciszy i nic, żyje się nawet lżej. Jakby znowu stał się sobą. Co to za dziw
