Deszcz lał się nieustannie, jakby niebo chciało opłukać każdy zakamarek Warszawy. Asfalt lśnił pod żarami latarni, a małe strumienie wdzierały się w żwirowe rowy, wciągając liście, niedopałki papierosów i kurz z minionych dni. W moim Fiacie silnik grzał cicho, otulając mnie przyjemnym ciepłem. Łagodna muzyka z radia zdawała się oddzielać mnie od burzy, niczym niewidzialna bańka.
Był to zwykły środowy wieczór, wracałem ze spotkania, które poszło lepiej niż się spodziewałem. Na fotelu pasażera spoczywał teczka pełna dokumentów, a w głowie już lista kolejnych zadań. Wszystko przerwało się nagle, gdy na rogu alei dostrzegłem niewielką postać skuloną pod deszczem.
Nie wyglądała na starszą niż osiem lat. Czarne włosy przylegały do twarzy od wody, a kurtka była tak cienka, że przypominała papier. W ramionach trzymała garść zwiędłych kwiatów, owiniętych pomarszczonym przezroczystym plastikiem. Skarpetki z materiału były całkowicie przemokłe.
Zwolniłem i bez wahania zaparkowałem przy krawężniku. Stałem i patrzyłem kilka sekund. Mógłbym przejechać dalej, jak robi to wielu, ale coś w sposobie, w jaki ściskała kwiaty przy sercu, jakby były jedynym skarbem, zatrzymało mnie.
Wyłączyłem silnik i otworzyłem drzwi. Zimny podmuch powietrza uderzył mnie od razu, a deszcz bębnił nieustannie. Zbliżyłem się.
Panie! wykrzyknęła nad szumem ulewy. Nie ma pan kwiatów dla żony? Są piękne sprzedam je tanio.
Głos jej był słaby, a jednak chciała brzmieć wesoło.
Zdjąłem kurtkę i położyłem ją na jej ramionach. Była wielka jak na jej małe ciało, ale przynajmniej dała jej ochronę.
Proszę powiedziałem, podając też mój parasol. Nie zachorujesz w ten sposób.
Spojrzała na mnie, jakby dałem jej diament.
Nie, proszę moja mama mówi, że nie wolno przyjmować rzeczy od nieznajomych.
Mama ma rację odparłem , ale to nie podarunek, a pożyczka, dopóki nie zarobisz.
Zrobiła małą przerwę, po czym przyjęła parasol.
Ile ma pan kwiatów? zapytałem.
Dwadzieścia bukietów, panie. Po sto złotych każdy mogę dać za osiemdziesiąt, bo są trochę przemoknięte.
Wyciągnąłem portfel i podałem jej dwieście złotych.
Wezmę je wszystkie.
Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, lecz nie padła żadna sylaba.
Wszystkie? Co pan z nimi zrobi?
Rozdaję je odparłem. Ludziom, którzy przechodzą tędy. Niech każdy ma piękniejszy dzień.
Na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech.
Mama mi nie uwierzy.
Gdzie jest twoja mama?
W domu opiekuje się moim braciszkiem. Jest chory. Dlatego wyszłam dziś, żeby nie zamoczyć mamę.
W żołądku ujął mnie niepokój.
Weź kurtkę i parasol. A teraz biegnij do domu. Twoja mama musi się martwić.
Dziewczynka przytuliła banknoty do piersi, ruszyła kilka kroków i tuż przed zakrętem wykrzyknęła:
Dziękuję, panie! Niech Pan Bóg błogosławi!
Patrzyłem, jak oddala się, chroniona już moim czerwonym parasolem. Wróciłem do samochodu mokrego, ale z dziwnym uczuciem: mieszanką smutku, czułości i lekkiej nadziei.
Włączyłem ogrzewanie. Zapach kwiatów wypełnił wnętrze, a kiedy zacząłem rozdawać je przechodniom na ulicy, poczułem, że coś we mnie się zmieniło, choć jeszcze nie wiedziałem dokładnie, co to.
