Mamo, wprowadziłam się! Wyobrażasz sobie w końcu!
Oksana ściskała telefon przy ramieniu, walcząc z opornym zamkiem. Klucz obracał się niechętnie, jakby testował nową właścicielkę na wytrzymałość.
Córeczko, całe szczęście! A mieszkanie? Wszystko w porządku? głos matki był zarazem przejęty i szczęśliwy.
Idealnie! Jasne, przestronne. Balkon na wschód, dokładnie tak, jak chciałam. Tata jest tam?
Jestem, jestem! rozległ się bas Wiktora. Przełączyłyście na głośnomówiący. No i co, pisklę wyleciało z gniazda?
Tato, mam dwadzieścia pięć lat, jakie pisklę?
Dla mnie zawsze będziesz pisklęciem. Sprawdziłaś zamki? Okna szczelne? Grzejniki…?
Witek, daj dziecku się rozpakować! przerwała matka. Oksano, bądź ostrożna, to nowe osiedle, nigdy nie wiadomo, kto mieszka obok.
Oksana roześmiała się, pokonując zamek i wchodząc do środka.
Mamo, tu nie ma komuny z lat siedemdziesiątych. Porządny blok, porządni ludzie. Wszystko będzie dobrze.
Kolejne tygodnie zlewały się w jeden wielki maraton: sklepy budowlane, salony meblowe, kursy do mieszkania. Oksana zasypiała z katalogami tapet, budziła się, myśląc, który odcień fugi pasuje do płytek w łazience.
W sobotę stała na środku pokoju dziennego, oglądając próbki materiałów na zasłony, gdy telefon znów się rozbrzmiał.
Jak idą postępy? spytał ojciec.
Powoli, ale do przodu. Dziś wybieram zasłony. Waham się między kością słoniową a skondensowanym mlekiem. Co radzisz?
Dla mnie to jeden kolor, tylko marketing inny,
Taty, ty się nie znasz na odcieniach!
Ale znam się na elektryce. Gniazdka dobrze rozprowadzone?
Remont pochłaniał czas, pieniądze i nerwy, lecz każdy nowy detal zamieniał surowe ściany w prawdziwy dom. Sama wybrała beżowe tapety do sypialni, sama znalazła fachowca do paneli, wymyśliła rozstaw mebli, by mała kuchnia wyglądała na większą.
Gdy ostatni fachowiec wyniósł śmieci po remoncie, Oksana usiadła na podłodze czystego, błyszczącego salonu. Przez nowe firany sączyło się miękkie światło, pachniało świeżością i trochę farbą. Jej pierwszy, prawdziwy dom…
Sąsiadkę poznała trzy dni po ostatecznej przeprowadzce. U drzwi Oksana zmagała się z kluczami, gdy po drugiej stronie korytarza brzęknął zamek.
O, nowa! Kobieta po trzydziestce wychyliła się zza drzwi. Krótka fryzura, intensywna szminka, ciekawe oczy. Jestem Alina. Mieszkam naprzeciwko, będziemy sąsiadkami.
Oksana. Miło poznać.
Jak będzie ci brakowało soli, cukru, czy po prostu pogadać wpadaj śmiało. W nowym bloku na początku jest trochę dziwnie, pamiętam to.
Alina okazała się sympatyczną rozmówczynią. Siedziały razem w kuchni Oksany, analizując kaprysy zarządcy budynku i osobliwości piętra. Alina dzieliła się informacjami: gdzie najlepszy internet, który hydraulik jest uczciwy, w którym sklepie świeże warzywa.
Mam przepis na szarlotkę, niebo w gębie! przewijała coś w telefonie. Zaraz ci wysyłam. Trzydzieści minut i wygląda jakbyś siedziała przy piekarniku cały dzień.
Daj, koniecznie! Jeszcze piekarnika nie odpalałam.
Dni mijały, Oksana cieszyła się, że obok mieszka ktoś tak otwarty. Przechodziły się po klatce, wpadały do siebie na kawę, pożyczały książki.
W sobotę przyjechał Wiktor, naprawić półkę, która buntowała się wobec ściany.
Złe kołki stwierdził tata, patrząc na mocowanie. Te są do karton-gipsu, a tu beton. Poczekaj, mam w aucie właściwe.
Godzinę później półka wisiała prosto i stabilnie. Wiktor zebrał narzędzia, pooglądał efekty, pokiwał z uznaniem.
Teraz wytrzyma dwadzieścia lat.
Tato, jesteś najlepszy! Oksana go objęła.
Zeszli razem na dół, rozmawiając o sprawach codziennych. Wiktor pytał o pracę, Oksana narzekała na nowego szefa, który plącze terminy i gubi papiery.
Przed wejściem spotkały Alinę z siatkami z Biedronki.
O, hej! Oksana pomachała. Poznaj, to mój tata, Wiktor. Tato, to Alina, sąsiadka, o której opowiadałam.
Miło poznać uśmiechnął się Wiktor ciepło.
Alina zamilkła na moment, przesuwając wzrokiem po Wiktorze, potem po Oksanie. Jej uśmiech był jakby przyklejony, sztuczny.
Wzajemnie rzuciła i szybko uciekła do klatki.
Od tego spotkania wszystko się zmieniło. Następnego dnia Oksana przywitała Alinę na korytarzu w odpowiedzi dostała lodowaty głosek. Po dwóch dniach zaprosiła ją na herbatę Alina wykręciła się od razu, nawet nie słuchając.
I zaczęły się skargi…
Pierwszy raz dzielnicowy zapukał o dziewiątej wieczorem.
Zgłoszenie o zakłócaniu ciszy starszy policjant wyglądał na zakłopotanego. Głośna muzyka, hałas.
Jaka muzyka? zdziwiła się Oksana. Czytałam książkę!
Sąsiedzi narzekają…
Skargi posypały się lawiną. Wspólnota dostawała pisma o nieustannym tupaniu, ciągłym łomocie i muzyce po nocach. Dzielnicowy gościł u niej coraz częściej, za każdym razem przepraszając rozkładając ręce.
Oksana wiedziała, skąd wieje wiatr, ale nie rozumiała dlaczego.
Każde rano było loterią: tym razem skorupki jaj pod drzwiami? Fus z kawy w szczelinie zawiasów? Siatka z obierkami ziemniaków pieczołowicie wciśnięta pod wycieraczkę?
Oksana wstawała pół godziny wcześniej, by zdążyć przed pracą wszystko posprzątać. Ręce piekły od detergentów, w gardle czuła gula.
Tak dłużej się nie da powiedziała wieczorem, przeglądając w internecie wizjery z kamerą.
Montaż zajął dwadzieścia minut. Mała kamerka w zwykłym wizjerze nagrywała wszystko na klatce. Oksana podłączyła ją do telefonu. Czekała.
Nie musiała długo.
O trzeciej w nocy ekran rozbłysł powiadomieniem o ruchu. Oksana patrzyła oszołomiona, jak Alina w szlafroku i kapciach starannie rozsmarowuje coś ciemnego na jej drzwiach. Spokojnie, metodycznie, jakby wykonywała rutynową pracę.
Następnej nocy Oksana nie spała. Siedziała w przedpokoju, nasłuchując. Przed trzecią szelest za drzwiami.
Otworzyła gwałtownie.
Alina zastygła z siatką w rękach. W środku coś obrzydliwie chlupotało.
Co ci zrobiłam? Oksana sama była zdumiona, jak żałośnie to zabrzmiało. Za co to wszystko?
Alina powoli postawiła worek na podłodze. Jej twarz się wykrzywiła, piękne rysy rozmyły w wyraz dawnej złości.
Ty? Ty mi nic nie zrobiłaś. Ale twój tatuś…
Co ma do tego mój tata?
Ma, bo on jest też moim ojcem! Alina prawie krzyczała, nie dbając o sąsiadów. Ciebie wychowywał, rozpieszczał, a mnie zostawił, gdy miałam trzy lata! Ani grosza, ani telefonu! My z mamą ledwo wiązałyśmy koniec z końcem, a on budował sobie szczęśliwą rodzinkę z twoją matką! Więc to ty, można powiedzieć, zabrałaś mi ojca!
Oksana cofnęła się, plecami uderzając w futrynę.
Kłamiesz…
Kłamię? Zapytaj go sama! Zapytaj, czy pamięta Marinę Sokołowską i córkę Alinę, które wyrzucił z życia jak śmieci!
Oksana zatrzasnęła drzwi i osunęła się po nich na podłogę. W głowie tłukła się myśl: nie, to niemożliwe. Tata nie mógł. Nie mógł…
Rano pojechała do rodziców. Całą drogę powtarzała w myślach pytanie, ale gdy zobaczyła ojca jak zwykle opanowanego, z gazetą w dłoni słowa ugrzęzły jej w gardle.
Oksanka! Jaki niespodziewany gość! Wiktor wstał, podchodząc do niej. Mama w sklepie, zaraz wróci.
Tata, muszę zapytać… Oksana usiadła na kanapie, miętosiła pasek torebki. Znasz kobietę o nazwisku Sokołowska, Marina?
Wiktor znieruchomiał. Gazeta wypadła z ręki i delikatnie opadła na podłogę.
Skąd…
Jej córka to moja sąsiadka. Ta, którą ci przedstawiałam. Twierdzi, że jesteś jej ojcem.
Cisza trwała wieczność.
Jedźmy do niej powiedział Wiktor ostro. Teraz. Muszę to wyjaśnić.
Droga na osiedle trwała czterdzieści minut. Milczeli. Oksana patrzyła przez szybę na mijane bloki, próbując poskładać swój świat.
Alina otworzyła drzwi od razu, jakby czekała. Spojrzała ciężko na nich oboje, ale odsunęła się, wpuszczając do środka.
Przyszedłeś się wyspowiadać? rzuciła do Wiktora. Po trzydziestu latach?
Przyszedłem wyjaśnić Wiktor wyjął z kieszeni złożony arkusz papieru. Przeczytaj.
Alina wzięła dokument z podejrzliwością. Czytając, jej twarz zmieniała się: od wściekłości do zdziwienia, od zdziwienia do zagubienia.
Co to…
Wynik testu DNA odparł Wiktor spokojnie. Zrobiłem go, gdy twoja matka próbowała uzyskać alimenty w sądzie. Test wykazał: nie jestem twoim ojcem. Marina mnie zdradzała. Nie jesteś moją córką.
Kartka wypadła Alinie z ręki…
Oksana z ojcem wyszli z mieszkania sąsiadki. W domu Oksana rzuciła się ojcu w ramiona, wtulając twarz w jego starą kurtkę.
Przepraszam, tato. Przepraszam, że uwierzyłam.
Wiktor pogłaskał ją po głowie jak wtedy, gdy była mała i wracała po kłótni z koleżankami.
Nie masz za co przepraszać, dziecko. To wina innych osób.
Z Aliną już się nie kontaktowała. Po tym, czego doświadczyła, straciła do niej całkowity szacunek i nie chciała go odzyskać.
