Wziął syna ze sobą – a to był tylko sen…
Katarzyna poznała Wojciecha na potańcówce w lokalnej klubokawiarni. Od razu zwrócił na nią uwagę – wysoka, szczupła, roześmiana dziewczyna o żywych oczach. Cały wieczór nie odstępował jej na krok, a potem zaproponował, by ją odprowadził.
– Przyjdę jutro wieczorem, pochodzimy? – spytał, gdy się żegnali.
– Przyjdź – szepnęła, czując, jak serce podskoczyło jej do gardła.
Tak zaczęła się ich historia. We wsi plotki rozchodzą się szybko – wkrótce wszyscy wiedzieli: Kasia ma adoratora. Szeptano po kątach:
– Zaraz będą wesele. Za nią łazi, jak pies na smyczy. Ale co, dobrana para, oboje porządni.
Wojtek niedługo potem oświadczył się. Urządzili huczne wesele, na które zjechała cała okolica. Młodzi zamieszkali w domu, który Wojtek sam wybudował – był złotą rączką, od dziecka chodził z ojcem po budowach. Wkrótce urodził im się syn. Wszystko było piękne. Na początku.
Z czasem Wojciech coraz częściej zatrzymywał się u sąsiadów – raz pomóc, raz coś naprawić. Często go poczęstowali. Hojnie. Z początku wyglądało to niewinnie, ale stopniowo weszło mu to w krew.
– Wojtek, może już wystarczy tych wizyt u obcych – mówiła Kasia. – Mam dość widzieć cię codziennie podchmielonego.
– Co złego w spotkaniu z ludźmi? Przecież w domu wszystko robię.
Syn podrósł, Kasia wróciła do pracy, zostawiając chłopca u babci. A Wojtek wciąż „pomagał”. Z dnia na dzień wracał jednak w coraz gorszym stanie. Zaczęło się psuć. Kłótnie mnożyły się jak grzyby po deszczu. Raz nawet rozstali się na tydzień, ale dla syna wybaczyła. Obiecał się poprawić. I rzeczywiście – przez chwilę było lepiej. Aż do kolejnego razu.
Kasia nie raz myślała o odejściu. Ale syn kochał ojca. Gdy Wojtek był trzeźwy, spędzali razem całe dnie – uczył, bawił się, majsterkował. Dla syna znosiła wszystko. Wciąż miała nadzieję: może oprzytomnieje. Może wróci ten troskliwy mężczyzna, za którego wyszła.
Lata i zmęczenie zrobiły swoje. Wojtek zaczął słabnąć, tracić siły.
– Chodźmy do lekarza – namawiała żona.
– Głupstwa. Przeleżę się, przejdzie. Jeszcze młody jestem.
Na badania poszedł dopiero, gdy nie mógł wstać z łóżka. Diagnoza była straszna. Lekarz tylko pokiwał głową:
– Dlaczego tak późno? Obawiam się, że czasu zostało niewiele…
Kasia pielęgnowała go do końca. Ból, bezsilność, łzy – wszystko pomieszane. A potem Wojtka zabrakło. Cała wieś przyszła na pogrzeb. Nawet ci, którzy nie znosili jego popijaw – szanowali go jako człowieka i fachowca.
W czterdziestym dniu Kasi przyśnił się sen. Mąż stał w cieniu i mówił:
– No i jak ci bez mnie? Ciesz się, póki możesz… Tylko pamiętaj: syna zabiorę ze sobą.
Obudziła się zlana zimnym potem. Pobiegła do pokoju dziecka. Dwunastoletni Kacper spał spokojnie. Nikomu nie powiedziała o śnie. Ale odtąd pilnowała syna jak oka w głowie. Sprawdzała, dopytywała, martwiła się o każdy drobiazg. Mąż już się nie pojawiał. Sen jakby ulotnił się… lecz niepokój pozostał.
A pół roku później Kacper nie wrócił ze szkoły. Wypadek. Auto. Zabił się na miejscu.
Kasia nie wytrzymała – ból rozrywał pierś, dusił, odbierał sen. Po pogrzebie niemal przestała mówić. Dopiero po miesiącach znów nauczyła się oddychać. Potem – powoli – wróciła do życia.
Wyszła za wdowca z dwiema córkami. Starała się być dobrą matką, później urodził im się wspólny syn. Wydawało się, że wszystko się ułożyło. Ale serce już nigdy nie było takie samo. Kacper pozostał w niej na zawsze. Jej pierwsze dziecko. Zabrane przez ojca. Tego, który kiedyś był jej całym światem.
Teraz Kasia ma wnuki. Przyjeżdżają, bawią się, biegają po podwórku. I ona się uśmiecha. Ale gdy nocą śni się jej Kacper – płacze. Bo teraz wie. Prorocze sny – istnieją. I może w nich nas ostrzegają. Tylko zmienić – prawie nigdy się nie da. Pozostaje przyjąć. I iść… dalej.
