Zbyt długo żyłam dla innych Teraz chcę wybrać siebie.
Czasem człowiek budzi się w środku codzienności i nagle zdaje sobie sprawę, że cudze głosy brzmiały w jego głowie głośniej niż jego własny zbyt długo. Tak stało się ze mną. Nazywam się Bożena, mam czterdzieści pięć lat, mieszkam w Poznaniu i, jakkolwiek banalnie to zabrzmi, dopiero teraz zrozumiałam, że prawie pół wieku żyłam według cudzych zasad. Nie swoich. A ból z tego powodu ciężki, głuchy, nieustający.
Niedawno spotkałam swoją szkolną przyjaciółkę, Iwonę. Nie widziałyśmy się prawie dziesięć lat, a ta rozmowa stała się dla mnie iskrą, prawdziwym impulsem do refleksji. Długo rozmawiałyśmy o życiu, o dzieciach, o rozczarowaniach. I nagle usłyszałam samą siebie kobietę, która żyje nie tak, jak chce, ale tak, jak kazano. I która nie chce już tego akceptować.
Wszystko zaczęło się w dzieciństwie. Moi rodzice porządni, surowi, uparci zawsze wiedzieli lepiej, co dla mnie właściwe. Decydowali o wszystkim: z kim przyjaźnić się, gdzie iść na studia, czym się zajmować, kogo słuchać. Marzyłam o prawie, ale mama i tato uznali, że filologia będzie lepsza, i pewnego dnia, bez mojej wiedzy, złożyli dokumenty na odpowiedni wydział.
Poszłam. I od tego momentu krok za krokiem szłam cudzą ścieżką. Uczyłam się bez pasji, bez chęci. Zdawałam egzaminy, nie rozumiejąc, po co mi to. Ale rodzice byli dumni. Byłam grzeczną córeczką z wyższym wykształceniem.
Pracę też znaleźli mi sami w zwykłej szkole, jako nauczycielkę polskiego. Drżałam na myśl, że całe życie będę tłumaczyć zasady interpunkcji dzieciom, które nawet na mnie nie patrzą. Ale poszłam. Bo zawsze szłam tam, gdzie kazano.
A potem pojawił się Krzysztof. Kolega ze szkoły. Nauczyciel wf-u. Oświadczył się, a ja zgodziłam się. Nie z miłości, ale z pragnienia ucieczki spod rodzicielskiej kurateli. Widziałam w nim szansę na wolność. Jakże się myliłam. Tylko zmieniłam klatkę.
Życie z Krzysztofem było ciężkie. Był ostry, despotyczny, nie znosił sprzeciwu. Dla niego byłam sprzątaczką, kucharką, kobietą na zawołanie. Każdą próbę rozmowy o uczuciach, szacunku, wolności wyśmiewał. Znosiłam to. Bo nie wiedziałam, jak nie znosić. Bo od dziecka byłam nauczona milcz, nie dyskutuj, dostosuj się.
Jedynym światłem była moja córka, Kasia. Moje ocalenie, moja ucieczka. Dałam jej to, czego sama nie miałam: troskę, wsparcie, wolność wyboru. Wychowywałam ją z myślą: byleby nie powtórzyła mojego życia. Gdy była w piątej klasie, zaczęłam odkładać pieniądze, chowając je przed Krzysztofem, by dać jej szansę.
Po siódmej klasie wysłałam ją na naukę do Irlandii. To nie było łatwe. Dorabiałam, szyłam nocami, odmawiałam sobie wszystkiego, ale najważniejsze ona się uczyła, rozwijała, żyła. Teraz jest studentką w Dublinie. Jest silna, mądra, niezależna. I mówię jej: zostań tam, żyj tak, jak chcesz. Dla tego znosiłam wszystko.
Wspierała mnie ciocia Anna jedyna osoba, która naprawdę mnie rozumiała. Nie miała dzieci i stała się moim cichym aniołem stróżem.
A teraz teraz stoję przed lustrem i po raz pierwszy od czterdziestu pięciu lat pytam siebie: Czego CHCĘ JA? Nie moi rodzice. Nie mój mąż. Nie społeczeństwo. Ja.
I znam odpowiedź. Chcę wolności. Chcę żyć w ciszy, czytać ukochane książki, pracować tam, gdzie jestem spokojna, a nie gdzie kazano. Chcę znów haftować, jak w młodości. Chcę wynająć mieszkanie, odejść od Krzysztofa, zacząć od nowa. Nie chcę już być cieniem w cudzym życiu.
Teraz szukam pracy. Przeglądam oferty mieszkań. Powoli, ale stanowczo buduję drogę do nowej siebie. Nie będę już ofiarą. Nie pozwolę nikomu decydować, jak mam żyć. Może późno, ale wybieram siebie. A jeśli ktoś spyta czy żałęI otwieram drzwi do nowego życia, w którym pierwszy raz oddech biorę pełną piersią.
