Helena Wróblewska kochała w życiu tylko dwie rzeczy: siebie – bezwarunkowo, i swojego syna Piotrusia – z fanatycznym, niemal religijnym oddaniem. Piotruś nie był zwykłym synem. Był Słońcem, wokół którego krążył jej mały, wypielęgnowany świat. Od kołyski dostawał wszystko, co najlepsze: zabawki, które dzieci sąsiadów widziały tylko w witrynach sklepowych, ubranka „jak u księcia” i różne smakołyki.
Piotrusia zapisywano na wszelkie możliwe zajęcia: od tańca towarzyskiego („Dla postawy, Piotrusiu!”) po karate („Żeby umiał się obronić!”). Piotruś, należy mu oddać sprawiedliwość, wykazywał się godną podziwu konsekwencją: nigdzie nie wytrzymywał dłużej niż miesiąc. Uczenie się było nudne, ćwiczenia – niewyobrażalne. O wiele fajniej było ganiać gołębie na podwórku, malować wąsy na plakatach i straszyć kotkę Łatkę, aż pewnego dnia zostawiła mu na nowych dżinsach pamiątkowe zadrapania. Helena Wróblewska tylko wzdychała: „No cóż, charakter!”
Piotruś wyrósł. Wyciągnął się w niezdarę z wiecznie ospałymi oczami i dłońmi, które nigdy nie znały odcisków. I wtedy przed Heleną Wróblewską stanęło nowe święte zadanie: ochronić Słońce przed zakusami. Przed dziewczynami. Zwłaszcza – przed „niegodnymi”. W jej osobistym rankingu „godności” liczyły się: mieszkanie (najlepiej własne, w centrum), samochód (zagraniczny, nie starszy niż trzy lata) i rodzice (koniecznie zamożni, z pozycją). Piotr, przyzwyczajony, że mama wie najlepiej, posłusznie odganiał je jedną po drugiej. „No jak możesz, Piotrusiu, jej ojciec to zwykły inżynier!” albo „Wyobrażasz sobie, ona jeździ tramwajem! To nie twój poziom”. Stałej dziewczyny nie było. Wszystkie były „nie takie”.
Aż pewnego dnia w Domu Kultury, do którego Piotr trafił w poszukiwaniu darmowego koncertu (a nuż poczęstują?), zderzył się czołowo z Jagodą. Jagoda niosła stos książek, które się rozsypały. Piotr, poruszony rzadkim odruchem, pomógł je pozbierać. Spojrzał w wielkie, szare, jak deszczowa chmura, oczy. I… coś kliknęło. Jagoda pracowała w bibliotece. Mieszkala w skromnym M1 na peryferiach, który odziedziczyła po babci. Samochodu nie miała. Rodzice – nauczyciele z małego miasteczka. Według kryteriów Heleny Wróblewskiej – katastrofa. Ale Jagoda była cicha, uśmiechnięta, pachniała książkami i wanilią. Piotr, po raz pierwszy w życiu, nie posłuchał mamy. Zaprowadził Jagodę do domu.
Helena Wróblewska przywitała synową jak generał – wroga szpiega. Obejrzała ją od stóp do głów. Postawiła zimną herbatę. Pytania brzmiały jak przesłuchanie:
„Mieszkanie masz? Aha, kawalerka… Na obrzeżach… Rodzice? Nauczyciele? Ciekawe… A samochód prowadzić umiesz? Nie? Smutne”.
Jagoda rumieniła się, gniotła serwetkę, odpowiadała cicho i szczerze. Piotr jadł mamę ciasto i patrzył w okno. W duszy Heleny Wróblewskiej szalał huragan oburzenia. „Ta szara mysz?! Dla mojego księcia?! Nigdy!”
Ale Piotr się uparł. Po raz pierwszy. Może jedyny w życiu. I Helena Wróblewska, z bólem serca, dała „zielone światło”. Nie dlatego, że się pogodziła. Wyczaiła się. Jak pająk.
Wesele było skromne. Jagoda wprowadziła się do mieszkania Heleny Wróblewskiej (gdzie indziej?). I zaczęło się. To, co w kuchni u teściowej nazywa się „przyzwyczajaniem”, a w rzeczywistości było planowym niszczeniem.
„Jagódko, zupa dziś… jakaś bez smaku. Nie to, co ja gotuję. Piotruś lubi gęsty barszcz, a to – woda wodą”.
„Ojej, a kurz na kredensie! Piotruś ma alergię, wiesz? Trzeba wycierać codziennie!” (Jagoda wycierała rano i wieczorem).
„Piotrusiu, popatrz, jak Jagoda twoją koszulę wyprasowała! Fałda! Nie pójdziesz tak do pracy? Zdejmij, ja poprawię”.
Jagoda znosiła to. Kochała Piotra. Miała nadzieję, że ją obroni. Ale Piotr przywykł, że mama ma zawsze rację. I milczał. Czasem burknął: „No, Jagoda, staraj się. Mama przecież dba”.
Helena Wróblewska atakowała coraz finezyjniej:
„Wiesz, Piotrusiu, Jagoda dziś w sklepie była… Taką tanią kiełbasę wzięła! Ona na tobie oszczędza?”
„Ojej, Jagódko, ty w tej bluzce… jak w worku. Nie do twarzy. Piotrusiu, powiedz jej, żeby tego nie nosiła”. (Bluzka była nowa, kupioną za własną pensję).
Jagoda płakała w poduszkę. Piotr irytował się: „Przestań jęczeć! Mama chce dobrze! Przyzwyczaj się!”
Pewnego dnia, wracając z pracy (Jagoda dorabiała w szkole wieczorowej), zastała taki widok: Helena Wróblewska wylewała zupę, którą Jagoda ugotowała.
„Ojej, Jagódko! Przepraszam! Niechcący… Wydało mi się, że kwaśna. No nic, Piotrusiu, zrobię jajecznicę! Nic lepszego od mojej jajecznicy nie ma!”
Jagoda spojrzała na Piotra. Wzruszył ramionami: „No cóż, mama niechcący. Nie becz”.
To była ostatnia kropla. Nie płacz, ale cichy jęk wydarł się z piersi Jagody: „Piotr, ja tak dłużej nie wytrzymam…”
„No i co?” – obojętnie zapytał, przyglądając się paznokciowi.
Miesiąc później wzięli rozwód. Jagoda wyszła cicho, zabierając walizkę z rzeczami i złamane serce. Helena Wróblewska triumfowała: „No i proszę, synku, pozbyliśmy się balastu! Teraz znajdziemy ci prawdziwą!”
I Piotr znalazł. A raczej znalazła go Zofia. Jaskrawa jak ara, głośna, z bezczelnym błyskiem w oku. Córka właściciela sieci warsztatów samochodowych. Z mieszkaniem, samochodem i rodzicami, przed którymi nawet Helena Wróblewska nieświadomie się skurczyła. Zofia nie czekała na zaproszenie. Wdarła się w ich życie jak huragan, na obcasach i w oparach drogich perfum.
Pierwsza kolacja stała się polem bitwy.
Helena Wróblewska (słodkim głosikiem): „Zosieńko, zupka twoja… ostra. Piotruś nie lubi ostrogo”.
Zofia (głośno, z pełnymi ustami): „Zofia tylko się roześmiała, podsuwając Piotrowi kolejną łyżkę, a Helena Wróblewska po raz pierwszy w życiu poczuła, jak jej władza przemija bezpowrotnie, jak cień gasnącego dnia.
