— Panienko, telefon pani upadł! Proszę chwilę! — zawołał nieznajomy, przekrzykując szum ulewy.
Alicja wędrowała pustymi ulicami Poznania, nie czując zimnych kropel, które spływały po jej twarzy, mieszając się ze łzami. Odwróciła się, spojrzała na mężczyznę znużonym wzrokiem i zmarszczyła brew.
— To pani? — zapytał, podając mokry smartfon z pękniętym ekranem.
— Mój… — szepnęła Alicja, głos drżał jej od zimna i bólu.
— Dlaczego pani sama w taką pogodę? Bez parasola, przemokła pani do suchej nitki! Przeziębi się pani! — w jego głosie brzmiało szczere zaniepokojenie.
Mężczyzna nie wydawał się natrętny, więc Alicja, ulegając jakiemuś wewnętrznemu impulsowi, poszła za nim pod daszek pobliskiego sklepu. Zdecydowali się wstąpić do małej kawiarenki na rogu, by ogrzać się przy kubku herbaty.
— Jestem Krzysztof — przedstawił się, uśmiechając. — A pani?
— Alicja… — cicho odpowiedziała, patrząc w podłogę.
— Co panią zmusiło do samotnego spaceru w taką słotę? Nawet psa zabiera się w taki deszcz do domu.
— A mnie… mnie wyrzucili jak bezdomnego psa — wyrwało się Alicji, a jej głos zadrżał od napływających łez.
Wspomnienia nadeszły niczym burza. Serce ścisnęło się z bólu, który tak usilnie starała się stłumić. Alicja nigdy nie przypuszczała, że jej życie, zbudowane z takim trudem, rozpadnie się w jednej chwili. Ona i Wojtek przeszli przez wszystko razem: kupili dom pod Poznaniem, otworzyli małą kawiarnię, marzyli o dzieciach. Alicja zanurzyła się w pracy, wspinała po szczeblach kariery, zapominając o sobie. A dziś Wojtek podniósł na nią rękę. Chwyciła płaszcz i wybiegła z domu w zimny deszcz.
Przy sobie miała tylko dowód, kartę bankową i telefon, który teraz ledwo działał.
— Telefon pani całkiem przemókł — zauważył Krzysztof, próbując zmienić temat.
Alicja nagle zrozumiała, że nie ma dokąd pójść. Obce miasto, ani przyjaciół, ani rodziny. Została sama, jak w pustce. Łzy polały się z oczu, i po raz pierwszy od lat pozwoliła sobie zapłakać.
— Płacze pani przez telefon? Mogę go naprawić — łagodnie powiedział Krzysztof, próbując ją pocieszyć.
— Co panu do mnie? Nawet się nie znamy! — wybuchnęła Alicja, ale w jej głosie było więcej rozpaczy niż złości.
— Nie gniewam się, tylko… zobaczyłem panią i wiedziałem, że coś jest nie tak. Chciałem pomóc — spokojnie odpowiedział.
Alicja głęboko westchnęła, próbując się uspokoić, i postanowiła opowiedzieć swoją historię temu przypadkowemu przechodniowi.
— Przyjechałam tutaj dwanaście lat temu z Krakowa. Rodzice tam zostali, kontakt prawie urwał. Przez te lata żyłam tylko pracą. Nie miałam czasu na przyjaciół. Każda minuta szła na projekty, na kawiarnię, na marzenia o przyszłości. Myślałam, że to słuszne. A dzisiaj… Wojtek wrócił do domu wściekły. Zaprosiłam go na kolację, a on zaczął krzyczeć, że nie kupiłam jego ulubionego wina. Nie kupiłam, bo i tak za dużo pije. Milczałam, żeby nie było kłótni, ale on… on mnie uderzył. Żebro boli, nawet oddychanie sprawia trudność.
— Rozumiem panią — cicho powiedział Krzysztof. — Moja kuzynka żyła z takim samym człowiekiem. Wiem, jak jest ciężko. Pozwól mi pomóc.
— Po co panu moje problemy? — zmęczonym głosem odpowiedziała Alicja. — To nie pierwszy raz. Przenocuję kilka dni u znajomej, potem wrócę. On sam zadzwoni, przeprosi. Jak zawsze.
— Ale telefon pani nie działa — zauważył Krzysztof.
— To sama pójdę przepraszać — gorzko się uśmiechnęła. — Co innego mi zostaje?
— A może to znak? — nagle powiedział. — Znak, że trzeba coś zmienić. Zacząć od nowa.
Alicja zamyśliła się. Myśl o nowym życiu nie raz przychodziła jej do głowy, ale strach zawsze ją powstrzymywał. Zbyt wiele włożyła w te lata, zbyt wiele straciła. Ale teraz, przy dźwięku deszczu, słowa Krzysztofa brzmiały jak zbawienie.
— Niech pani pozwoli, że zawiozę panią w pewne miejsce — zaproponował. — Tam będzie bezpiecznie, może pani zostać, jak długo trzeba. Telefon naprawię, przywiozę. A potem pani zdecyduje, co dalej. Zgoda?
— Dziękuję… — cicho odpowiedziała Alicja, pierwszy raz tego wieczoru czując ulgę.
Westchnęła, jakby zrzuciła z ramion ciężar. Po raz pierwszy od lat ktoś wziął na siebie jej troski. Zasłużyła na wytchnienie, choćby na kilka dni, po tych latach niekończącego się wyścigu.
