— Dziewczyno, telefon ci upadł! Zaczekaj! — krzyknął nieznajomy, próbując przebić się przez szum ulewnego deszczu.
Alicja szła pustymi ulicami Wrocławia, nie zwracając uwagi na zimne strugi wody, które spływały po jej twarzy, mieszając się z łzami. Obróciła się, spojrzała na mężczyznę zmęczonym wzrokiem i zmarszczyła brwi.
— To twój? — zapytał, podając jej mokry telefon z pękniętym ekranem.
— Mój… — cicho odpowiedziała, a głos jej drżał od zimna i bólu.
— Dlaczego jesteś sama w taką pogodę? Bez parasola, przemokłaś do suchej nitki! Przeziębisz się! — w jego głosie było szczere zatroskanie.
Mężczyzna nie wydawał się natrętny, więc Alicja, ulegając nagłemu impulsowi, poszła za nim pod daszek pobliskiego sklepu. Wpadli do małej kawiarenki na rogu, żeby się ogrzać przy kubku herbaty.
— Jestem Bartosz — przedstawił się z uśmiechem. — A ty?
— Alicja… — szepnęła, patrząc w podłogę.
— Co sprawiło, że błąkasz się sama w taką słotę? Nawet psa by ktoś zabrał do domu w taki deszcz.
— A mnie… mnie wyrzucili jak bezdomnego kundla — wyrwało się Alicji, a głos jej zadrżał od łez, które znów napływały do oczu.
Wspomnienia uderzyły jak fala. Serce ścisnęło się od bólu, który tak długo próbowała stłumić. Alicja nigdy nie myślała, że jej życie, budowane z takim trudem, rozpadnie się w jednej chwili. Ona i Tomek przeszli przez wszystko razem: kupili dom pod Wrocławiem, otworzyli małą kawiarenkę, marzyli o dzieciach. Alicja zanurzyła się w pracy, wspinała po szczeblach kariery, zapominając o sobie. A dziś Tomek podniósł na nią rękę. Chwyciła płaszcz i wybiegła z domu prosto w zimny deszcz.
Miała przy sobie tylko dowód, kartę bankową i telefon, który ledwo działał.
— Twój telefon jest kompletnie zalany — zauważył Bartosz, próbując zmienić temat.
Alicja nagle zdała sobie sprawę, że nie ma dokąd pójść. Obce miasto, ani przyjaciół, ani rodziny. Została sama, jak w pustce. Łzy spłynęły jej po policzkach i po raz pierwszy od lat pozwoliła sobie na płacz.
— Płaczesz przez telefon? Mogę go naprawić — powiedział łagodnie Bartosz, próbując ją pocieszyć.
— Co cię w ogóle obchodzę? Nawet się nie znamy! — wybuchnęła Alicja, ale w jej głosie było więcej rozpaczy niż złości.
— Nie gniewam się, po prostu… zobaczyłem cię i od razu wiedziałem, że coś jest nie tak. Chciałem pomóc — odparł spokojnie.
Alicja wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić, i zdecydowała się opowiedzieć swoją historię temu przypadkowemu przechodniowi.
— Przyjechałam tu dwanaście lat temu z Poznania. Rodzice zostali tam, kontakt prawie się urwał. Te wszystkie lata żyłam tylko pracą. Nie mam przyjaciół — nie miałam na to czasu. Każda minuta szła na projekty, na kawiarenkę, na marzenia o przyszłości. Myślałam, że to słuszne. A dziś… Tomek wrócił do domu wściekły. Zaprosiłam go na kolację, a on zaczął krzyczeć, że nie kupiłam jego ulubionego piwa. Nie kupiłam, bo i tak pije za dużo. Milczałam, żeby nie kłócić się, ale on… uderzył mnie. Żebro mnie boli, nawet oddychać ciężko.
— Rozumiem to — cicho powiedział Bartosz. — Moja kuzynka żyła z takim samym człowiekiem. Wiem, jak ciężko ci teraz. Pozwól, że pomogę.
— Po co ci moje problemy? — zmęczonym głosem odparła Alicja. — To nie pierwszy raz. Przenocuję kilka dni u koleżanki, potem wrócę. On sam zadzwoni, przeprosi. Jak zawsze.
— Ale twój telefon nie działa — zauważył Bartosz.
— Więc sama pójdę i przeproszę — gorzko się uśmiechnęła. — Bo co mi innego zostaje?
— A może to znak? — nagle powiedział. — Znak, że czas coś zmienić. Że trzeba zacząć od nowa.
Alicja zamyśliła się. Myśl o nowym życiu nachodziła ją już wcześniej, ale strach zawsze ją powstrzymywał. Zbyt wiele włożyła w te lata, zbyt wiele straciła. Ale teraz, przy dźwięku deszczu, słowa Bartosza brzmiały jak wybawienie.
— Zabiorę cię w jedno miejsce — zaproponował. — Tam będziesz bezpieczna, możesz zostać, ile potrzebujesz. Telefon naprawię i przywiozę. A potem zdecydujesz, co dalej. Zgoda?
— Dziękuję… — szepnęła Alicja, po raz pierwszy od wieczora czując ulgę.
Westchnęła, jakby zrzucając z barków ciężar. Pierwszy raz od lat ktoś wziął jej troski na siebie. Zasłużyła na oddech, choćby na kilka dni, po tych latach niekończącego się biegu.
