Antonina Kowalska kochała w tym życiu tylko dwie rzeczy: siebie – bezwarunkowo, i swojego syna Piotrusia – z fanatyczną, niemal religijną oddnością. Piotruś nie był zwykłym synem. Był Słońcem, wokół którego krążył jej mały, starannie wygładzony świat. Od kołyski dostawał wszystko, co najlepsze: zabawki, które dzieci sąsiadów widziały tylko w witrynach sklepowych, ubrania „jak u księcia” i różne smakołyki.
Piotrusia zapisywano na wszystkie możliwe zajęcia: od tańca towarzyskiego („Dla postawy, Piotrusiu!”) po karate („Żeby umiał się postawić!”). Piotruś, trzeba mu oddać sprawiedliwość, wykazywał się godną podziwu regularnością: nigdzie nie wytrzymywał dłużej niż miesiąc. Nauka była nudna, wysiłek – nie do pomyślenia. O wiele przyjemniej było gonić gołębie na podwórku, rysować wąsy na plakatach i straszyć do nieprzytomności kotkę Mruczkę, która pewnego dnia podarowała mu pamiątkowe zadrapania na nowiutkich dżinsach. Antonina Kowalska tylko wzdychała: „No cóż, taki już charakter!”
Piotruś wyrósł. Wyciągnął się w niezdarę z wiecznie zmęczonymi oczami i rękami, które nie znały odcisków. Wtedy przed Antoniną Kowalską pojawiło się nowe święte zadanie: uchronić Słońce przed zakusami. Przed dziewczynami. Zwłaszcza przed „niewartościowymi”. W jej prywatnym rankingu „wartości” liczyły się: mieszkanie (najlepiej własne, w centrum), samochód (import, nie starszy niż trzy lata) i rodzice (koniecznie zamożni, z pozycją). Piotr, przyzwyczajony, że mama wie najlepiej, posłusznie odprawiał jedną za drugą. „No co ty, Piotrek, jej ojciec to zwykły inżynier!” albo „Wyobraź sobie, jeździ tramwajem! To nie twój poziom.” Stałej dziewczyny nie było. Wszystkie były „nie te”.
Aż pewnego dnia w Domu Kultury, gdzie Piotra zawiało w poszukiwaniu darmowego koncertu (a nuż poczęstują?), zderzył się czołem z Elżbietą. Ela niosła stos książek, które rozsypały się na ziemię. Piotr, poruszony rzadkim odruchem, pomógł je zebrać. Spojrzał w jej wielkie, szare jak deszczowa chmura oczy. I… coś kliknęło. Ela pracowała w bibliotece. Mieszkala w skromnym kawalerku na przedmieściu, odziedziczonym po babci. Samochodu nie miała. Rodzice – nauczyciele z prowincji. Według kryteriów Antoniny Kowalskiej – katastrofa. Ale Elżbieta była cicha, uśmiechnięta, pachniała książkami i wanilią. Piotr, pierwszy raz w życiu, nie posłuchał mamy. Przyprowadził Elżbietę do domu.
Antonina Kowalska przywitała synową jak generał – szpiega. Obejrzała ją od stóp do głów. Podala zimną herbatę. Pytania brzmiały jak przesłuchanie:
„Mieszkanie masz? Aha, kawalerka… Na przedmieściu… Rodzice? Nauczyciele? Ciekawe… A samochód umiesz prowadzić? Nie? Szkoda.”
Elżbieta rumieniła się, gniotła serwetkę, odpowiadała cicho i szczerze. Piotr jadł mamin tort i patrzył przez okno. W duszy Antoniny Kowalskiej szalała burza oburzenia. „Ta szara mysz?! Dla mojego księcia?! Nigdy!”
Ale Piotr się uparł. Pierwszy raz. Może jedyny w życiu. I Antonina Kowalska, z bólem serca, dała „zielone światło”. Nie dlatego, że się pogodziła. Czekała. Jak pająk.
Wesele było skromne. Elżbieta wprowadziła się do mieszkania Antoniny Kowalskiej (a gdzie indziej?). I zaczęło się. To, co w kuchni nazywa się „przyzwyczajaniem”, a w rzeczywistości było planowym niszczeniem.
„Elu, zupa dziś… jakaś bez smaku. Nie to, co ja gotuję. Mój Piotruś lubi gęsty barszcz, a to – woda.”
„Ojej, kurz na komodzie! Piotruś ma alergię, wiesz? Trzeba wycierać codziennie!” (Elżbieta wycierała rano i wieczorem.)
„Piotrusiu, popatrz, jak Ela twoją koszulę wyprasowała! Fałda! Przecież tak nie pójdziesz do pracy? Zdejmij, ja poprawię.”
Elżbieta znosiła to w milczeniu. Kochała Piotra. Miała nadzieję, że ją obroni. Ale Piotr przywykł, że mama ma rację. I milczał. Czasem burknął: „No, Elu, staraj się. Mama się przecież troszczy.”
Antonina Kowalska atakowała coraz sprytniej:
„Wiesz, Piotrusiu, Ela dziś była w sklepie… Taką tanią kiełbasę kupiła! Oszczędza na tobie?”
„Oj, Elu, w tej bluzce… wyglądasz jak w worku. Nie pasuje ci. Piotrusiu, powiedz jej, żeby tego nie nosiła.” (Bluzka była nowa, kupioną za własne pieniądze Elżbiety.)
Elżbieta płakała w poduszkę. Piotr irytował się: „Przestań jęczeć! Mama chce dobrze! Przyzwyczaj się!”
Pewnego dnia, wracając z pracy (Elżbieta dorabiała w szkole wieczorowej), zastała taki widok: Antonina Kowalska wylewała zupę, którą Elżbieta przygotowała.
„Oj, Elu! Przepraszam! Niechcący… Wydało mi się, że kwaśna. Nic nie szkodzi, Piotrusiu, zrobię ci jajecznicę! Nic lepszego od mojej jajecznicy nie ma!”
Elżbieta spojrzała na Piotra. Wzruszył ramionami: „No cóż, mama niechcący. Nie becz.”
To była ostatnia kropla. Nie płacz, ale ciche jęczenie wydarło się z gardła Elżbiety: „Piotr, ja już nie mogę…”
„No i co?” – spytał obojętnie, przyglądając się paznokciowi.
Miesiąc później wzięli rozwód. Elżbieta wyszła cicho, zabierając walizkę z rzeczami i złamane serce. Antonina Kowalska triumfowała: „No widzisz, synku, pozbyliśmy się balastu! Teraz znajdziemy ci prawdziwą!”
I Piotr znalazł. A właściwie – znalazła go Zofia. Krzykliwa jak papuga, głośna, z bezczelnym błyskiem w oku. Córka właściciela sieci warsztatów samochodowych. Z mieszkaniem, samochodem i rodzicami, przed którymi nawet Antonina Kowalska mimowolnie się skurczyła. Zofia nie czekała na zaproszenie. Wdarła się w ich życie jak huragan, w szpilkach i z zapachem drogich perfum.
Pierwsza wspólna kolacja stała się polem bitwy.
Antonina Kowalska (słodkim głosem): „Zosiu, zupka twoja… ostra. Piotruś nie lubi ostrego.”
Zofia (głośno, z pełnymi ustamiZofia warknęła: „Nie podoba się? Możesz sobie ugotować swoją, a ja zjem, co chcę,” i w tej chwili Antonina Kowalska zrozumiała, że jej panowanie się skończyło.
