Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawię pod wycieraczką napisał mąż.
Znowu to samo, Marto! Ile można? Każda złotówka się liczy, a ty chcesz nowe palto. To stare już się rozpadło?
Piotrze, nie rozpadło się, jest po prostu stare! Ma siedem lat. Siedem! Chodzę w nim jak strach na wróble. Wszyscy w pracy już kilka razy zmienili garderobę, tylko ja wyglądam jak z poprzedniego wieku. Czy nie zasłużyłam na jedno głupie palto?
Zasłużyłaś, oczywiście, zasłużyłaś! Piotr rozłożył ręce, a jego twarz wykrzywiła się w znanym już grymasie irytacji. Ale nie teraz. Wiesz, mam ważny projekt, wszystkie pieniądze są w obrocie. Jak skończę transakcję, kupimy ci nawet futro z norek. A na razie poczekaj.
Czekam już dwadzieścia lat, Piotrze. Całe nasze życie czekam. Najpierw, żebyś skończył studia. Potem, żebyśmy uzbierali na pierwszy samochód. Potem na to mieszkanie, a właściwie na remont, bo dostałam je od rodziców. Zawsze jest coś ważniejszego niż ja.
Marta sama się zdziwiła swoim słowom. Zazwyczaj milczała, połykała urazę i szła zaparzać herbatę, żeby się uspokoić. Ale dzisiaj coś w niej pękło. Nagromadziło się. Zmęczonym wzrokiem patrzyła na męża kiedyś ukochanego, bliskiego, teraz niemal obcego człowieka z wiecznie niezadowoloną miną i przygaszonymi oczami.
Zaczyna się syknął, ściągając z wieszaka kurtkę. Koncert życzeń. Nie mogę tego słuchać. Muszę iść na spotkanie.
Jakie spotkanie o dziewiątej wieczorem? zapytała cicho Marta, choć znała odpowiedź. Te spotkania stały się zbyt częste w ostatnich pół roku.
Biznesowe, Marto, biznesowe! Nie wszyscy mogą wdychać kurz w bibliotece do szóstej. Są ludzie, którzy pracują, żeby tacy jak ty mogli marzyć o płaszczu.
Trzasnął drzwiami tak, że zadźwięczały szyby w starej witrynce. Marta drgnęła i została w przedpokoju. Cisza, która zapadła po jego wyjściu, była ogłuszająca, gęsta jak kisiel. Powoli przeszła do kuchni, odruchowo nastawiła czajnik. Ręce się trzęsły. Nie ze złości, ale z dziwnej pustki w środku. Wiedziała, że nie był na spotkaniu. Wiedziała, że jest inna kobieta młoda, błyskotliwa, z jego pracy. Nie chciała w to wierzyć, odpychała te myśli, ale wracały jak natrętne muchy.
Telefon w kieszeni szlafroka zadrżał. Pewnie przeprosiny, jak zwykle. Zaraz napisze coś w stylu: Przepraszam, wpadłem w złość. Wrócę, porozmawiamy. Marta wyjęła telefon. Wiadomość od Piotra. Ale słowa były zupełnie inne.
Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawię pod wycieraczką.
Tylko osiem słów. Krótkich, urywanych, jak uderzenia siekierą. Marta przeczytała je raz, drugi, trzeci. Litery tańczyły przed oczami, nie układając się w sens. To niemożliwe. Jakiś okrutny żart. Nie mógł tak postąpić. Po dwudziestu latach małżeństwa. Po prostu wyjść, wysyłając SMS-a.
Rzuciła się do sypialni. Otworzyła szafę. Jego połowa była prawie pusta. Zniknęły najlepsze garnitury, koszule, swetry. Na półce samotnie leżał zapomniany krawat. Na szafce nocnej nie było jego zegarka ani ładowarki. Zebrał się wcześniej. Ta awantura o płaszcz była tylko pretekstem. Wygodnym powodem, by odejść.
Nogi się ugięły, Marta opadła na łóżko. Brakowało tchu. Patrzyła na puste miejsce w szafie i nie mogła uwierzyć. Dwadzieścia lat. Całe jej dorosłe życie. Poznali się na studiach, pobrali zaraz po dyplomie. Mieszkali w tym samym mieszkaniu, które dostała od rodziców. Razem kleili tapety, wybierali meble, marzyli o dzieciach, które nigdy nie przyszły. Pracowała w bibliotece dzielnicowej, on budował mały biznes. Życie nie było usłane różami, ale było ich wspólne. A teraz po prostu to wymazał jednym SMS-em.
Najpierw zadzwoniła do Asi, swojej jedynej bliskiej przyjaciółki.
Asia on odszedł wyszeptała Marta do słuchawki, ledwie powstrzymując łzy.
Kto odszedł? Gdzie odszedł? nie zrozumiała senna Asia. Marto, o co chodzi?
Piotr. Odszedł. Na dobre. Napisał, że się wyprowadza.
W słuchawce zapadła cisza na kilka sekund.
Co za drań! w końcu wykrzyknęła Asia swoim donośnym głosem. Mówiłam ci, że te jego nocne narady źle się skończą! Spokojnie, wróci
