Dawno temu, gdy w Warszawie jeszcze dzwoniły tramwaje, a na Starym Mieście rozbrzmiewały dźwięki katarynek, pewnego wieczora zadzwonił telefon w mieszkaniu Barbary i Wojciecha.
Znowu swoje, Basia! Ile można? Każdy grosz się liczy, a ty nowe palto chcesz. Stare zupełnie się rozpadło?
Wojtek, nie rozpadło się, po prostu jest stare! Siedem lat ma. Siedem! Chodzę w nim jak straszydło. Wszyscy w pracy już po kilka razy garderobę zmienili, tylko ja wyglądam jak z minionej epoki. Czy nie zasłużyłam na jedno głupie palto?
Zasłużyłaś, oczywiście, że zasłużyłaś! Wojciech rozłożył ręce, a jego twarz wykrzywiła się w znanym już grymasie irytacji. Ale nie teraz. Wiesz przecież, mam gorący projekt, wszystkie pieniądze są w obrocie. Jak skończę transakcję, kupimy ci nawet norek. Na razie poczekaj.
Czekam już dwadzieścia lat, Wojtek. Całe nasze życie czekam. Najpierw, aż skończysz studia. Potem, aż uzbieramy na pierwszy samochód. Potem na to mieszkanie, a właściwie na jego remont, bo dostałam je od rodziców. Zawsze jest coś ważniejszego ode mnie.
Barbara sama zdziwiła się swoim słowom. Zwykle milczała, połykała urazę i szła do kuchni zaparzyć herbatę, by się uspokoić. Ale tego dnia coś pękło. Nagromadziło się. Zmęczonym wzrokiem patrzyła na męża niegdyś ukochanego, bliskiego, a teraz prawie obcego człowieka z wiecznie niezadowoloną miną i zgaszonymi oczami.
Zaczyna się warknął, ściągając z wieszaka kurtkę. Koncert życzeń. Wszystko, nie mogę tego słuchać. Muszę na spotkanie.
Jakie spotkanie o dziewiątej wieczorem? cicho spytała Barbara, choć znała odpowiedź. Te spotkania stały się zbyt częste w ostatnim półroczu.
Biznesowe, Basia, biznesowe! Nie wszyscy mogą do szóstej w bibliotece kurzem oddychać. Są ludzie, którzy pracują, żeby tacy jak ty mogli o płaszczach marzyć.
Trzasnął drzwiami tak, że zadźwięczały szyby w starej witrynce. Barbara drgnęła i została w przedpokoju. Cisza, która nastała po jego wyjściu, była ogłuszająca, gęsta jak kisiel. Powoli przeszła do kuchni, automatycznie nastawiła czajnik. Ręce się trzęsły. Nie ze złości, lecz z jakiejś ssącej pustki w środku. Wiedziała, że nie był na spotkaniu. Wiedziała, że była inna kobieta młoda, błyskotliwa, z jego pracy. Nie chciała w to wierzyć, odpychała myśli, ale wracały jak natrętne muchy.
Telefon w kieszeni szlafroka zadrżał. Pewnie przeprasza, jak zwykle. Zaraz napisze coś w stylu: Przepraszam, wybuchłem. Wrócę, pogadamy. Barbara wyjęła telefon. Wiadomość od Wojtka. Ale słowa były zupełnie inne.
Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawię pod wycieraczką.
Tylko osiem słów. Krótkich, urywanych, jak uderzenia siekierą. Barbara przeczytała je raz, drugi, trzeci. Litery tańczyły przed oczami, nie układając się w sens. To niemożliwe. To jakiś okrutny żart. Nie mógł tak postąpić. Po dwudziestu latach małżeństwa. Po prostu odejść, wysyłając SMS.
Rzuciła się do sypialni. Otworzyła szafę. Jego połowa była niemal pusta. Zniknęły najlepsze garnitury, koszule, swetry. Na półce samotnie leżał zapomniany krawat. Na szafce nocnej nie było jego zegarka ani ładowarki. Spakował się wcześniej. Ta awantura o płaszcz była tylko pretekstem. Wygodnym powodem, by wyjść.
Nogi ugięły się, Barbara osunęła się na łóżko. Zabrakło oddechu. Patrzyła na puste miejsce w szafie i nie mogła uwierzyć. Dwadzieścia lat. Całe jej dorosłe życie. Poznali się na studiach, pobrali zaraz po dyplomach. Mieszkali w tym samym mieszkaniu, które dostała od rodziców. Razem kleili tapety, wybierali meble, marzyli o dzieciach, które się nie pojawiły. Pracowała w bibliotece dzielnicowej, on budował swój mały biznes. Życie nie było usłane różami, ale było ich wspólnym życiem. A teraz on po prostu to wszystko wymazał jednym SMS-em.
Pierwsze, co zrobiła, to zadzwoniła do Ewy, jedynej bliskiej przyjaciółki.
Ewa on odszedł wyszeptała Barbara, ledwie powstrzymując łzy.
Kto odszedł? Gdzie? niewyraźnie odezwała się śpiąca Ewa. Basia, o co chodzi?
Wojtek. Odszedł. Na dobre. Napisał, że się wyprowadza.
W słuchawce zapadła na chwilę cisza.
A to ch! w końcu wybuchnęła Ewa swoim donośnym głosem. Mówiłam ci, że te jego nocne narady źle się skończą! Dobra, bez paniki. Wróci. Otrząśnie się i wróci, gdzie miałby pójść?
Nie, Ewa. Zabrał rzeczy.
Co, wszystkie?
Prawie. Napisał, że klucze zostawi pod wycieraczką.
Ach, ten! Ewa szukała słów. Dobra, siedź w domu, nigdzie nie wychodź. Zaraz przyjadę. Kup wina. Albo lepiej wódki. Będziemy leczyć twoje złamane serce.
Ewa przyjechała po czterdziestu minutach z torbą zakupów i butelką koniaku. Stanowczo przeszła do kuchni, wyłożyła na stół ser, wędlinę, cytrynę.
Dobra, mów. O co się pokłóciliście?
Barbara, już nieco opanowana, opowiedziała o płaszczu, o jego wiecznym rozdrażnieniu, o chłodzie w relacjach w ostatnich miesiącach.
Jasne kiwnęła głową Ewa, nalewając koniak do kieliszków. Znalazł sobie młodą i uznał, że teraz jest macho. A ty ze swoimi płaszczami nie pasujesz do jego nowego, błyszczącego życia. Typowa historia. Faceci w jego wieku wariują. Kryzys wieku średniego, żeby go.
Wypiły. Koniak sparzył gardło, a po ciele rozlało się słabe ciepło.
Co mam teraz zrobić, Ewka? Jak żyć?
Żyć, Basieńko, żyć! Po pierwsze, zmień zamek. Natychmiast. Jutro przywołaj majstra. Bo nie wiadomo, co mu do głowy strzeli. Po drugie, złóż pozew o rozwód i podział majątku. On tam miał jakąś firmę, prawda?
Miał ma. Małą, montaż okien. Ale wszystko na nim. I
