Wyobraź sobie, co moglibyśmy osiągnąć, gdyby ludzie byli ważniejsi niż zysk. Wyobraź to sobie.
**Wyobraź sobie**
Wyobraź sobie miasto, gdzie nikt nie jest niewidzialny.
Gdzie imię woźnego pamięta się tak samo jak prezesa.
Gdzie wartość człowieka mierzy się nie w złotówkach, lecz w życzliwości.
Zobacz świat, gdzie na spotkaniach biznesowych pierwsze pytanie brzmi nie *Ile to będzie kosztować?*,
lecz *Ile istnień to poprawi?*
Gdzie innowacje nie pędzą na rynek dla maksymalnego zysku,
lecz dojrzewają powoli, z troską, bo ich celem jest leczyć, uczyć, podnosić.
Wyobraź sobie szkoły, gdzie każde dziecko dostaje uwagę nie za oceny,
ale dlatego, że każdy umysł to historia warta wysłuchania.
Szpitale, gdzie pacjenci to nie numery,
lecz imiona z marzeniami, które wciąż czekają na spełnienie.
Miejsca pracy, gdzie weekendy należą do rodziny, a nie do terminów.
Co, gdyby najbogatsi nie byli ci z największymi kontami,
lecz ci, którzy stwarzają najwięcej szans dla innych?
Gdyby prawdziwą giełdą nie była Wall Street,
ale chwile współczucia wymieniane między obcymi każdego dnia?
Wyobraź sobie rządy mierzące sukces nie PKB,
lecz uśmiechami, umiejętnością czytania, mniejszą liczbą łez wylanych w ciszy.
Sąsiadów, którzy rywalizują nie o to, by się przewyższyć,
lecz by zobaczyć, kto potrafi drugiego podnieść wyżej.
I wyobraź sobie siebie w takim świecie
nie pędzącego, nie bojącego się, nie obliczającego
lecz żyjącego, naprawdę,
bo jesteś ceniony po prostu za to, że jesteś człowiekiem.
**Wyobraź sobie. A potem zacznij.**
