Wspominam dawne czasy, kiedy Bogdan Nowak, po tym jak żonę Jadwigę Kowalską wypisano ze szpitala, przywiózł wynajętą karetkę i razem z sąsiadem wprowadzili ją do domu przy ulicy Kwiatowej w małej wsi pod Lublinem. Będzie dobrze pocieszał ją żyj, choćbyś tylko siedziała i rozmawiała ze mną. Żyj, a ja zobaczę, co da się zrobić. Nie opuszczaj mnie, moja gołębiczko tak mówił, trzymając ją za rękę.
Jadwiga, mając trzydzieści pięć lat, nie wierzyła, że jeszcze poczuje kobiecą radość, lecz los miał dla niej inny plan. Spotkali się, gdy obaj mieli już prawie czterdzieści lat. Bogdan był wdowcem od trzech lat, a Jadwiga nigdy nie wyszła za mąż, choć już w młodości urodziła syna. Mówi się, że samojedna rodzi się sam. W latach dwudziestych miał romans z przystojnym, ciemnoskórym Olkiem Kaczmarkiem, który obiecywał małżeństwo i oczarował młodą Jadwigę. Zgodziła się na jego puste obietnice, nieświadoma, że ten z miasta był już żonaty.
Pewnego dnia Olek przyszedł wraz z własną żoną, by prosić Jadwigę, by nie niszczyła cudzej rodziny. Nieśmiała i niedoświadczona, dziewczyna uległa, lecz postanowiła nie oddać dziecka.
Tak się stało. Jadwiga urodziła Eugeniusza Zielińskiego, który stał się jej jedyną pociechą i pocieszeniem. Eugeniusz był pilnym uczniem, po ukończeniu szkoły wstąpił na Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Warszawskiego. Bogdan odwiedzał Jadwigę, proponując wspólne życie, lecz ona wahała się, choć Bogdan bardzo jej się podobał. Pewnego wieczoru Jadwiga poczuła wstydu wobec własnego syna i pragnęła wreszcie szczęścia. Eugeniusz, po rozmowie z matką, powiedział: Mamo, już nie będę mieszkał w domu. Dziadek Bogdan to solidny człowiek. Ważne, żebyś była szczęśliwa. Bogdanowi syn również nie miał nic przeciwko.
Wspólnie więc zamieszkali, podpisali akt małżeństwa i zorganizowali małe przyjęcie. Jadwiga pracowała w wiejskiej bibliotece, a Bogdan jako agronom. Razem prowadzili gospodarstwo, hodowali bydło, uprawiali ogród, kochali i szanowali się nawzajem, choć Bóg nie dał im wspólnych dzieci.
Obaj synowie wzięli śluby, pojawili się wnuki. Co święto przygotowywali domowe przysmaki: jajka, mleko, śmietanę, wędzoną wieprzowinę i kurczaka. W ich chacie gromadziło się mnóstwo gości. Wtedy Bogdan i Jadwiga siedzieli przy stole, ciesząc się, że mają z kim świętować.
Jednak nocami, gdy staruszkowie kładli się spać, każdy z nich cicho myślał: Choćby pierwszy odszedł, nie chcę już czuć się sam. Lata upływały, a w końcu nadeszła nieszczęśliwa chwila. Rano Jadwiga poczuła się źle, gdy zaczęła gotować barszcz. Starsza kobieta upadła. Bogdan, przy pomocy sąsiadów, wezwał karetkę. Lekarze stwierdzili udar; wszystkie funkcje ciała były sprawne, oprócz jednej nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjeżdżali, przynosili pieniądze na leki i odjeżdżali.
Bogdan wynajął samochód, by wywieźć Jadwigę ze szpitala i przywiózł ją do domu, gdzie razem z sąsiadem pomogli jej się przesiąść na fotel. Będzie dobrze pocieszał ją żyj, choćbyś tylko siedziała i rozmawiała ze mną. Dbał o żonę, przez miesiąc pomógł jej w kuchni, razem obierali ziemniaki, marchewkę, przeglądali fasolki, nawet piekli chleb. Wieczorami rozmawiali o przyszłości, o nadchodzącej zimie, o tym, że Bogdan nie ma siły ciąć drewna. Może dzieci zabiorą nas na zimowisko, a wiosną i latem damy sobie radę marzyli.
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną Heleną. Po obejrzeniu pokoju Helena rzekła: Będziecie musieli się rozdzielić. Zabierzemy matkę na tydzień, przygotuję pokój. Bogdan szepnął: A co ze mną? Przecież nigdy się nie rozstaliśmy. Kiedyś mieliście, ale teraz wszystko się zmieniło odpowiedziała Helena. Niech syn też cię zabierze, razem nikt nie będzie was rozdzielał.
Eugeniusz i Helena odjechali, a Bogdan z Jadwigą wzdychali gorzko, zastanawiając się, co dalej. Każda noc, zasypiając, marzyli, by nie obudzić się już nigdy, by nie widzieć tego wszystkiego.
W kolejny weekend przyjechali obaj synowie. Zbierali rzeczy, a Bogdan siedział przy łóżku Jadwigi, patrząc na nią, przywołując młode lata, i łzawił. Przysiadł się do chorej żony i wyszeptał: Wybacz, Jadwigo, że tak się stało. Niedbaliśmy o nasze dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Przepraszam. Kocham cię. Jadwiga chciała pogłaskać jego policzek, ale nie miała już sił. Bogdan wstał, wytrzeć łzy rękowi, wsiadł do samochodu i już nie wycierał.
Syn z żoną i sąsiad pomogli Jadwidze, zawijając ją w kołdrę i wynosząc z domu wzdłuż korytarza. Chora kobieta pomyślała, że to symboliczne. Nie broniła się, a kiedy Bogdan odjechał, już nie było jej chciała po prostu nie dożyć wieczora.
Minął tydzień. W piękny, październikowy dzień, w dniu Święta Matki Boskiej Zielnej, spełniło się ich marzenie. Jadwiga i Bogdan spotkali się w innym świecie, gdzie nie było już bólu, a jedynie spokój i wspomnienia ich wspólnego życia.
