Stanisław wynajął samochód, gdy żonę wypisali ze szpitala, i z sąsiadem w razie pomocy wprowadzili ją do domku przy ulicy Kwiatowej w małej wsi pod Warszawą. Wszystko będzie dobrze pocieszał ją żyj, kochanie. Siądź, pogadaj ze mną, po prostu żyj. Załatwię wszystko. Nie zostawiaj mnie, moja gołębiczko! mawiał z czułością.
Zofia w wieku 35 lat sądziła, że nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, lecz los miał dla niej inny plan. Spotkali się, gdy oboje mieli już prawie czterdzieści lat. Stanisław był wdowcem od trzech lat, a Zofia nigdy nie była mężatką, choć już urodziła syna. Mówi się, że urodziła sobie, czyli samodzielnie podjęła taką decyzję.
Wolała młodość wówczas związała się z przystojnym, ciemnoskórym Okiem, który obiecał wziąć ją za żonę i oczarował młodą Zofię. Zgodziła się na puste obietnice, a później okazało się, że zalotnik z miasta był już żonaty. Oskarżyła go nawet jego legalna żona, błagając, by nie niszczył rodziny. Zrozpaczona, niedoświadczona Zofia poddała się, ale postanowiła zachować dziecko.
Tak się stało. Zofia urodziła Eugeniusza, który stał się jedyną radością i pociechą matki. Eugeniusz dorastał na dobre wychowanie, świetnie się uczył i po szkole wstąpił na Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Warszawskiego. Stanisław odwiedzał Zofię kilka razy, proponując małżeństwo. Kobieta wahała się, choć podobał jej się mężczyzna. Zofia nieco się wstwu wstydziła, ale pragnęła wreszcie poczuć szczęście. Pewnego wieczoru syn powiedział do mamy: Mamo, nie mam nic przeciwko temu. Wujek Stanisław jest solidnym facetem. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Syn pana Stanisława też się zgadza.
I tak zamieszkali razem, podpisali akt małżeński i zorganizowali małe przyjęcie. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Stanisław jako agronom. Robili wszystko wspólnie: prowadzili gospodarstwo, hodowali bydło, uprawiali ogródek. Kochali i szanowali się, choć los nie dał im wspólnych potomków.
Obaj synowie wzięli śluby, doczekali się wnuków. Na święta przygotowywali domowe przysmaki jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaka. W ich domu zebrali się liczne rodziny, a przy długim stole Stanisław i Zofia rozkoszowali się, ciesząc, że mają kogo świętować.
Jednak wieczorami, gdy starsza para kładła się spać, każdy z nich myślał po cichu: Chciałbym odejść pierwszy i już nigdy nie czuć się samotnym.
Lata upływały, a pewnego poranka Zofię dopadło nagłe osłabienie. Rozpoczęła gotować barszcz, a potem przewróciła się na podłodze. Stanisław, przy pomocy sąsiadów, wezwał pogotowie. Lekarze stwierdzili udar mózgu, który odbierał jedynie zdolność chodzenia. Eugeniusz z żoną przybył z wizytą, przyniósł pieniądze na leki i odjechał.
Stanisław odebrał auto, gdy Zofia została wypisana ze szpitala, i z sąsiadem wprowadzili ją do domu przy Kwiatowej. Wszystko będzie dobrze pocieszał żyj, kochanie. Siądź, rozmawiaj ze mną, po prostu żyj. Załatwię wszystko. Nie zostawiaj mnie, mój gołębiaku!
Stanisław bardzo dbał o żonę. Po miesiącu zamieniła się w fotel i pomagała mu w kuchni. Razem obierali ziemniaki, marchew, przeglądali fasolki, a nawet piekli chleb. Wieczorami rozmawiali, jak przetrwać zimę, bo Stanisław nie miał siły na rąbanie drewna.
Może dzieci zabiorą nas na zimowisko, a wiosną i latem damy radę rozważali.
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Ich nowożeńska zięćka, Oksana, po przejściu przez cały salon, stwierdziła: Będziecie musieli się rozdzielić. Zabierzemy matkę w przyszłym tygodniu i przygotuję pokój.
A ja? mruknął Stanisław. Nigdy się nie rozstaliśmy. Dzieci, co z tym?
Kiedyś mieliśmy siłę na gospodarstwo, teraz wszystko inaczej. Niech was zabierze syn, ale razem nikt nie będzie Was wyciągał.
Eugeniusz i żona odjechali. Stanisław i Zofia westchnęli goryczą i zastanawiali się, co dalej. Każdego wieczoru, zasypiając, marzyli, by nie wstawać i nie widzieć tego wszystkiego.
W kolejny weekend przyjechali obaj synowie, pakując rzeczy. Stanisław siedział przy łóżku Zofii, patrzył na nią, wspominał młode lata i łzy spływały po policzkach. Przytulił się do chorej żony i wyszeptał: Przepraszam, Zosiu, że tak się stało. Może nie dopilnowaliśmy dzieci. Rozdzielili nas jak niepotrzebne kocięta. Przepraszam. Kocham Cię.
Zofia chciała dotknąć jego policzka, ale nie miała siły. Stanisław otarł się rękawem po łzach, wsiadł do auta i już nie wycierał ich.
Syn, żona i sąsiad zwinęli Zofię w kołdrę i zaczęli wynosić ją z domu, przewracając ją do przodu nogami. Chora kobieta uznała to za symboliczne. Nie walczyła, a kiedy Stanisław odjechał, już nie było jej w domu. Jedynie chciała nie przeżyć do wieczora.
Po tygodniu, w piękny, jesienny dzień, w dniu Zielonych Świątek, ich marzenie się spełniło. Zofia i Stanisław spotkali się w innym świecie, gdzie nie było już bólu, a jedynie spokój.
