Wybrał pracę, nie mnie
Ty… ty… Nie wierzę własnym uszom! To się w głowie nie mieści! Twoja przeklęta praca, twoje nagłe telefony, twoje niekończące się wyjazdy! Jadwiga strąciła ze stołu filiżankę, która roztrzaskała się o ścianę, rozchlapując niedopitą kawę na wszystkie strony. Odłamki posypały się po podłodze jak konfetti.
Przestań się denerwować, no co ty jak dziecko! Marek nawet głosu nie podniósł, a to wkurzało ją jeszcze bardziej. W środku wszystko w niej wrzeło, a on stał jak posąg. Po prostu nie mogę odwołać tego wyjazdu, zrozum w końcu. To sprawa awansu.
Awansu?! aż zakrztusiła się ze złości. Twój awans zawsze, zawsze był ważniejszy od nas! Pamiętasz, jak przegapiłeś zakończenie szkoły Kasi, nawet nie zadzwoniłeś w moje urodziny, choć przypominałam ci tydzień wcześniej! A teraz to! Mikołaj ma operację za dwa dni, a ciebie poniosło do tego twojego… Gdańska!
Do Warszawy automatycznie poprawił Marek i od razu ugryzł się w język.
Co za różnica! Choćby na księżyc! Jadwiga machnęła rękami jak wiatrak. Nie będziesz przy synu, kiedy będą mu podawać narkozę! Kiedy będzie przerażony, kiedy ja będę się zamartwiać na śmierć! A wszystko przez jakiś twój nikomu niepotrzebny papier z podpisem!
Marek gwizdnął przez zęby i przesunął dłonią po twarzy. Pod oczami miał mroczne cienie, zarost nierówny, ale spojrzenie uparte, jak zawsze.
No jaki głupi ten kontrakt… To szansa na stanowisko dyrektora finansowego, ty tego nie rozumiesz? Szedłem do tego ile dwadzieścia lat, nie mniej, całe życie. Zresztą, Mikołaj ma zwykłą planową operację, po co ty się tak trzęsiesz? Pomyśl, migdałki! To nie żaden guz w głowie.
Tak, teraz! A co, jeśli coś pójdzie nie tak?! Jadwiga wbiła paznokcie w dłonie. Co wtedy zrobimy, co?!
Nic się nie stanie machnął ręką. Sam rozmawiałem z lekarzem.
A jeśli jednak?! przeszła już na ultradźwięki.
Usiądź wreszcie! warknął, wzruszając ramionami. Jeśli coś się stanie, od razu wsiądę w samolot i wrócę, pierwszym lotem! Jak wtedy, gdy Kasi wycinali wyrostek, pamiętasz?
Tak, pamiętam! odparła zjadliwie, z przekąsem. Przypełzałeś, gdy już dawno było po wszystkim, po ośmiu godzinach! Lekarze już do domu poszli, a ty dopiero schodzisz z samolotu, bohater!
Marek tylko pokręcił głową:
Co ja, z gumy jestem? Nie mogę się rozerwać na części, Jadziu. Haruję jak wół, żeby wam niczego nie brakowało. Zapomniałaś, jak mnie męczyłaś o nowe mieszkanie? „Przeprowadźmy się, sąsiedzi hałasują, podwórko brudne, metro daleko…”
Tak, lepiej byśmy zostali w tej starej kawalerce! wybuchnęła. Ale z normalnym mężem i ojcem, który widzi swoje dzieci choć czasem, a nie tylko w niedzielę po obiedzie!
Marek zwalił się na krzesło dosłownie opadł na nie całym swoim dziewięćdziesięcioma kilogramami:
Słuchaj, no przecież się umawialiśmy, nie? Ty w domu, z dziećmi, gospodarstwo, przytulność i tak dalej. Ja w pracy pępek urywam, pieniądze do domu noszę. Co się zmieniło? Kiedy to nagle stało się problemem?
Jadwiga otworzyła usta, żynąc go po całości, ale w tej chwili drzwi wejściowe bach! otwarły się i z przedpokoju dobiegły głosy dzieci, plecaki spadły na podłogę.
Dobra, pogadamy później mruknęła i wyszła z kuchni, już na progu zakładając sztuczny uśmiech. Tak nienaturalny, że aż szczęki ją bolały.
Marek otworzył laptop. Do wieczora musiał skończyć prezentację, ale w głowie miał tylko mgłę i żadnej sensownej myśli.
Wieczorem, gdy dzieci już spały, Jadwiga siedziała w kuchni i bezmyślnie przeglądała telefon. Już nie płakała, po prostu w środku wszystko jakby zdrętwiało. Dwadzieścia dwa lata małżeństwa, i z każdym rokiem ich relacje coraz bardziej przypominały tabelę księgową: przychody, wydatki, aktywa, pasywa. Kiedy to wszystko stało się takie skomplikowane?
Marek wszedł do kuchni i w milczeniu usiadł naprzeciwko.
Kawy chcesz? spytała Jadwiga, nie podnosząc wzroku.
Chcę odpowiedział. Jadziu, musimy porozmawiać.
O czym? wstała i włączyła czajnik. Wszystko przecież jasne. Lecisz pojutrze. Ja z Mikołajem pojedziemy do szpitala same.
Posłuchaj Marek podszedł do niej i ostrożnie położył ręce na jej ramionach. Rozumiem, że ci ciężko. Ale to naprawdę dla mnie ważne.
Ważniejsze niż my? Jadwiga odwróciła się do niego, a w jej oczach Marek zobaczył nie złość, lecz zmęczenie i rozczarowanie.
To wszystko dla was cicho powiedział. Wszystko, co robię dla was.
Nie, Marku pokręciła głową. To wszystko dla ciebie. Dla twojej dumy, dla twojej kariery. My z dziećmi od dawna jesteśmy na drugim planie.
Nieprawda spróbował zaprzeczyć.
Prawda. Wiesz, co Mikołaj powiedział, kiedy mówił o swojej operacji? „Dobrze, że to w okresie taty wyjazdu, bo by się stresował przez pracę”. Dziecku jedenaście lat, a już nauczyło się dostosowywać do twojego grafiku.
Marek stał w milczeniu, nie znajdując słów.
A Kasia wczoraj spytała, czy przyjedziesz na jej obronę licencjatu w przyszłym roku. Nie dlatego, że chce cię zobaczyć, tylko boi się, że znowu będziesz „zajęty ważną sprawą”.
Postaram się być na obronie bąknął Marek.
„Postaram się” powtórzyła Jadwiga. Zawsze to „postaram się”. A wiesz, kiedy zrozumiałam, że wybrałeś pracę, nie mnie? Kiedy poroniłam. Pamiętasz, dziesięć lat temu? Przyleciałeś dwa dni później, gdy już mnie wypisali ze szpitala.
Miałem negocjacje w Chinach zaczął tłumaczyć.
Właśnie kiwnęła głową. Ty miałeś negocjacje. A ja straciłam dziecko i byłam sama.
Odwróciła się i zajęła przygotowywaniem kawy, metodycznie wsypując ziarna do młynka.
Nigdy o
