Dzisiaj znów ten sam ból głowy po ich kłótni. „Mamo, przestań wreszcie!” Adam odskoczył od okna, gdzie wpatrywał się w uliczne samochody. „Ile można powtarzać? Już ci sto razy wytłumaczyłem!”
„Wytłumaczyłeś?!” załamała ręce Anna Nowak. „Co mi wytłumaczyłeś?! Że nas rzucasz dla jakiejś obcej rozwódki z dzieciakami?!”
„To nie jest obca kobieta! Lena to moja żona!” głos Adama zadrżał ze złości, zaciśnięte pięści opadły wzdłuż ciała. „I te dzieci też są już moje! Rozumiesz? Moje!”
Kasia siedziała cicho przy kuchennym stole, krę.ąc w palcach łyżeczkę. Łzy padały prosto do ostygłej herbaty. Nawet nie szlochała płynęły same, jak deszcz za szybą.
„Twoje?!” Anna wybuchnęła przejmującym śmiechem. „Oszalałeś?! Masz rodzinną siostrę, która po wypadku ledwie chodzi! Masz matkę, która życie na tobie położyła! A ty… ty odchodzisz do obcych!”
Adam opadł na skraj kanapy, przesunął dłonią po twarzy. Był wykończony tymi rozmowami, aż w skroniach pulsowało.
„Mamo, spróbuj zrozumieć. Jestem dorosłym mężczyzną, mam trzydzieści dwa lata. Mam prawo do własnego życia.”
„Własnego życia?” Pani Nowak przysiadła naprzeciw syna, chwyciła go za dłonie. „Adamku, kochanie, jaka może być prywatność z rozwódką i dwójką cudzych dzieci? Przecież jesteś młody, przystojny, masz dobrą pracę. Znajdziesz sobie dziewczynę z lepszego domu, urodzicie swoje…”
„Nie chcę innych dzieci!” wyrwał ręce. „Maksymilian i Daria już są moje. Maks nazwał mnie tatą wczoraj. Słyszysz? Pierwszy raz ktoś tak nazwał!”
Kasia westchnęła, podniosła się ze stołka. Kulejąc, podeszła powoli do brata.
„Adam, a ze mną co będzie?” głos miała cichy, złamany. „Wiesz, że bez ciebie zginę. Po tym wypadku tylko na ciebie liczę. Mama jest na emeryturze, grosza nie ma. Kto mi pomoże, jak nie ty?”
Uścisk brata. Adam przyciągnął siostrę, pogłaskał po włosach.
„Kasiu, przecież nie umieram. Będę mieszkał osobno. Pomogę, na pewno. Ale mam teraz własną rodzinę.”
„Własna rodzina była zawsze!” nie wytrzymała Anna. „My jesteśmy twoją rodziną! Rodzinną! Prawdziwą!”
„Lena jest w ciąży” cicho powiedział Adam.
Zapadła cisza. Tylko zegar tykał na ścianie i za oknem szumiał deszcz.
„Co powiedziałeś?” matka zbladła, osunęła się w fotel.
„Lena spodziewa się dziecka. Naszego. Rozumiecie teraz, dlaczego jej nie zostawię?”
Kasia odsunęła się od brata, spojrzała na niego zdumionymi oczyma.
„A ile ma czasu?” spytała.
„Tylko pięć tygodni. Ale lekarze twierdzą, że wszystko w porządku.”
„Boże…” matka zakryła twarz dłońmi. „Synku, cóżeś ty narobił? Cóżeś ty narobił?”
Anna Nowak przepracowała jako przedszkolanka ponad trzydzieści lat. Dzieci kochała całym sercem, ale wnuki po Adamie wyobrażała sobie zupełnie inaczej. Nie po obcej rozwódce z dwójką dzieci, tylko po porządnej dziewczynie z dobrego domu.
„Mamo, co w tym złego?” Adam usiadł obok matki, próbując objąć. „Doczekasz się wreszcie wnuczka. Czy to niedobrze?”
„Od kogo? Od kobiety, co już raz wychodziła za mąż? Co już dwójkę urodziła? Kim ona w ogóle jest? Skąd się wzięła?”
„Lena pracuje jako pielęgniarka na pediatrii w naszej przychodni. Dobra kobieta, życzliwa. Dzieci ma cudowne, grzeczne.”
„A gdzie ich ojciec?” nie dawała za wygraną matka.
„Poległ na misji pokojowej. Lena miała ledwo dwadzieścia dwa lata, gdy została sama z dwójką maluchów.”
„Aha” kiwnęła Anna. „Czyli szukała frajera, żeby jej utrzymał gromadę. I znalazła.”
„Mamo!” wybuchnął Adam. „Dość! Nie jestem frajerem! Jestem dorosłym mężczyzną, który wybrał kobietę z miłości!”
„Z miłości?” matka wstała, przeszła się po mieszkaniu. „A ty co wiesz o miłości? Całe lata żyłeś jak pustelnik, do pracy jeździłeś, nam pomagałeś. Brak ci doświadczenia z kobietami. Pierwsza lepsza cię omotała.”
Kasia znowu opadła na krzesło, oparła głowę na rękach. Po wypadku często bolała ją głowa, a rodzinne awantury potęgowały ten ból.
„Głowa mi pęka” poskarżyła się. „Możecie mówić ciszej?”
„Kasiu, przepraszam” Adam podszedł do siostry, dotknął jej czoła. „Gorączki nie masz. Wzięła
Halina odwróciła się od okna, gdzie śledziła leniwie spływające po szybie krople deszczu, jej palce bezwiednie ścisnęły obrus, kostki bielejąc pod napięciem skóry, bo mimo wszystkich jego zapewnień czuła, jak jej dotychczasowy świat, ten uporządkowany i bezpieczny, nieubłaganie się rozpada, pozostawiając na języku gorzki posmak zmian, których tak bardzo się obawiała.
