WSZYSTKIE JĄ OCENIAŁYŚMY
Milena stała w kościele i płakała. Już od dobrego kwadransa. Dla mnie to było bardzo zaskakujące. Co ta elegantka tu robi? myślałam sobie. Jej akurat tu się raczej nie spodziewałam.
Z Mileną nie byłyśmy znajome, ale widywałam ją dość często. Mieszkamy w jednym bloku i chodzimy do tego samego parku. Ja z moimi czterema córkami, a ona ze swoimi trzema psami.
Zawsze ją ocenialiśmy. My, czyli ja, inne mamy z dziećmi, emerytki na ławce, sąsiedzi, a pewnie i przypadkowi przechodnie.
Milena była bardzo ładna, zawsze modnie ubrana, sprawiała wrażenie lekko traktującej życie i pewnej siebie.
Zobacz, znowu facet zmieniony mruczała za nią babcia Halina z ławki.
To już trzeci.
Może sobie pozwolić, pewnie ma nieprzyzwoicie dużo pieniędzy potakiwała jej przyjaciółka babcia Wiesia, spoglądając zazdrośnie na Milenę, która z kolejnym adoratorem wsiadała do swojej nietaniej skody.
Syn babci Wiesi, 45-letni Mirek, nie uzbierał nawet na używanego Fiata.
Lepiej by dzieci rodziła, czas leci dorzucał zawsze opozycjonista dziadek Kazik. Ale jeśli chodziło o ocenianie Mileny, byli jednomyślni.
Potem całe towarzystwo z ławki z satysfakcją komentowało, że i ten jej narzeczony się ulotnił. Padał konkludujący werdykt: Bo to latawica jest! A pewnie w domu śmierdzi psami!
Najbardziej Mileny nie lubiłyśmy my mamy z dziećmi.
Kiedy my biegałyśmy spocone za naszymi maluchami po zjeżdżalniach, huśtawkach, krzakach i śmietnikach albo po prostu gdzie oczy poniosą (a dziecięce oczy ponoszą wszędzie), ona z gracją spacerowała ze swoimi kundlami i zdawała się nie mieć zmartwień. A do tego czasem z przekąsem zerkała na nas. Jakby mówiła no, naprodukowałyście, to teraz nie macie spokoju. A ja? Ja żyję dla siebie. A wy nerwowo liczycie, czy wystarczy wam na kurtkę dla Marysi albo czy buty mogą poczekać.
Od razu widać bezdzietna z wyboru. Wszystkie takie są stwierdzała moja przyjaciółka Kasia, mama trzech chłopców.
Bogatym to się nudzi, więc psy, koty albo chomiki trzymają kiwała głową ciężarna z bliźniakami Kinga, próbując ściągnąć starszą córkę-wiercipiętę z drzewa.
Zwykła egoistka, nie chce się poświęcać, tylko po Europie jeździ. Ja siódmy rok morza nie widziałam wzdychała matka piątki dzieci, Marta.
Tak, tak, masz rację! przytakiwałam wszystkim naraz, włącznie z babciami z osiedla. I leciałam podnieść z ziemi wyjącą na cały park Zosię z rozbitym kolanem.
Psów sobie narobiła, a mogłaby dziecko mieć wypaliła kiedyś na głos jakaś babcia z wnuczkiem.
Nie pańska sprawa! raptownie odwróciła się Milena. Coś jeszcze chciała dodać, ale się powstrzymała i odeszła ze swoimi denerwującymi psami.
Bezczelna wrzasnęła za nią babcia.
Patrzyłam jeszcze kilka chwil na płaczącą Milenę i wyszłam z kościoła.
Proszę zaczekać usłyszałam nagle. Niech pani chwilę poczeka.
Milena szła za mną przez kościelny dziedziniec.
To pani chodzi zawsze do parku z czterema dziewczynkami?
Ja A pani z trzema psami.
Tak. A Czy mogę z panią porozmawiać? Wie pani, często patrzę na panią z córkami, na inne mamy i się zachwycam powiedziała I zarumieniła się.
Pani?! zdziwiłam się nieprzytomnie. Prawie wypaliłam przecież pani jest bezdzietna z wyboru, egoistka, elegantka! I przypomniały mi się te jej złośliwe spojrzenia
Tak się poznałyśmy. Usiadłyśmy na ławce. Milena mówiła i płakała. Widać było, jak bardzo musi się komuś wygadać
Milena wychowywała się w kochającej rodzinie. Zawsze marzyła o wielu dzieciach. Wyszła za mąż z wielkiej miłości. Po dwóch poronieniach i wyroku lekarzy niepłodność ukochany mąż szybko zniknął.
Z tego samego powodu odszedł drugi. Choć do tego czasu Milena próbowała się leczyć. W końcu prawie zmarła przy ciąży pozamacicznej.
Potem był trzeci partner. I znów ciąża pozamaciczna. Ten uciekł, kiedy tylko usłyszał o ew. dziecku. Lubił samochód Mileny i jej wysokie dochody, ale dzieci nie wpisywały się w jego plany.
Oddałabym wszystko, żeby mieć dziecko!
Myślałam, że pani kocha psy palnęłam głupio.
Tak, psy kocham uśmiechnęła się Milena. Ale to nie znaczy, że nie kocham dzieci.
Żeby nie być samotną, Milena przygarnęła Nutkę. Później poproszono ją, by tymczasowo wzięła Burka, bo przyjaciele robili remont. Został na zawsze. Fionę znalazła zimą na ulicy zmarzniętą.
Zrobiło jej się żal.
Psów narobiła, a mogłaby mieć dziecko przypomniałam sobie babcię.
Czas leci brzmiało w uszach słowo Kazka.
Czas mijał Milena miała już czterdzieści jeden lat, choć wyglądała góra na trzydzieści.
Postanowiła adoptować dziecko z domu dziecka. Małe, większe nie miało znaczenia. Bardzo spodobał jej się sześcioletni Krzyś. Właściwie to najpierw ona spodobała się jemu. Podszedł i zapytał: Będziesz moją mamą? Będę! odpowiedziała.
Egoistka, nie chce mieć kłopotu westchnęła przywołana przeze mnie Marta.
Ale Krzysia nie pozwolono jej wziąć. Okazało się, że jego matka, chora psychicznie, nie była pozbawiona praw rodzicielskich.
To był dla mnie cios mówiła Milena. Nie rozumiałam, jak można Dziecku tak źle, a nie można nic zrobić.
Wtedy pojawiła się czteroletnia Lenka. Dwa razy już ją adoptowano i dwa razy oddano. Była podobno zbyt żywiołowa.
Opowiadano, że kiedy druga mama ją zwracała, Lenka czołgała się za nią, łapała za spódnicę i płakała: Mamusiu, nie oddawaj mnie! Już nie będę!
Kiedy Milena ją poznała, Lenka natychmiast spytała: A pani też mnie odda? Nie oddam! ledwo wykrztusiła przez łzy Milena.
Ale z adopcją Leny znów pojawiły się jakieś przeszkody. Milena nie wchodziła w szczegóły. To moja córka i będę o nią walczyć!
Tego dnia Milena pierwszy raz w życiu przyszła do kościoła. Nie mam już gdzie iść! powiedziała.
Podszedł ksiądz, Milena zaczęła z nim rozmawiać długo, coś nawet notowała.
Wszystko będzie dobrze. Z Bogiem! usłyszałam na koniec. Milena się uśmiechnęła
Wracałyśmy razem do domu.
Pani pewno myśli, że jestem wyniosła i zarozumiała powiedziała Milena. Po prostu zmęczyłam się tłumaczeniem. Tyle się już nasłuchałam
Milczałam.
Milena zaprosiła mnie z dziewczynami, by kiedyś przyszły do niej pobawić się z psami. Przytaknęłam. I naprawdę pójdę. Ale najpierw…
Teraz jest mi po prostu bardzo, bardzo wstyd.
Cały czas myślę: Skąd w nas tyle jadu? Skąd we mnie tyle złości? Dlaczego tak łatwo przypisujemy komuś najgorsze rzeczy?
I bardzo chciałabym, żeby u Mileny, tej niezwykłej kobiety, którą wszystkie oceniałyśmy, wszystko wreszcie się ułożyło. Żeby Lenka ją objęła, wtuliła się i powiedziała: Mamusiu! I wiedziała, że już nikt jej nie odda. I żeby szczęśliwie hasały obok ich cudowne psy Nutka, Burek i Fiona
A może zdarzy się cud i Milena będzie miała dobrego, prawdziwego męża. A Lenka doczeka się braciszka albo siostrzyczki. Bo przecież cuda się zdarzają, prawda?
I niech już nikt nigdy nie powie im złego słowaCzasem widzę Milenę w parku. Już nie mijam jej ukradkiem, lecz uśmiecham się szeroko, a ona macha do moich dziewczynek, które teraz śmiało biegną w stronę jej rozszczekanej gromadki. Ostatnio towarzyszyła jej drobna dziewczynka o burzy rudych włosków i oczach pełnych zdumienia Lena. Siedziały razem na ławce, otoczone przez psy, a Milena czesała Lenie włosy, delikatnie, z matczyną czułością. Dziewczynka tuliła się do niej z ufnością, jakiej długo w niej nie było. Przestałyśmy je oceniać ani Mileny, ani Lenki, ani tej niezwyczajnej rodziny. Zamiast tego patrzymy i, po raz pierwszy, naprawdę widzimy.
Czasem podchodzę i rozmawiamy o wszystkim: dzieciach, życiu, planach I wtedy myślę, że dobro może się mnożyć, jeśli tylko damy mu szansę zakwitnąć.
Któregoś dnia Milena wyciągnęła z torebki czekoladki i podała jednej z moich córek. Mała powiedziała: Dziękuję, ciociu Mileno! A Lena, ściskając dłoń swojej mamy, roześmiała się głośno.
Spojrzałam na nie ich szczęście było proste, ale tak długo wyczekane. I wtedy już wiedziałam, że naprawdę wszystko będzie dobrze.
Bo choć nie zawsze da się zrozumieć czyjś ból, zawsze można przestać oceniać i zacząć wspierać. I być może właśnie w takich chwilach dzieją się te najmniejsze, najprawdziwsze cuda wtedy, gdy po prostu jesteśmy obok.
