Wstaw się wcześnie i zrób mamie rosół rozkazał Piotr. Niech to ten, kto od niej się urodził, kuchnię ogarnia.
Weronika siedziała w ulubionym fotelu z szklanką kompotu, wpatrzona w ekran telewizora, jakby szukała w nim sensu. Piątek, dziewiąta wieczorem. Na ekranie przemykały napisy końcowe kolejnego serialu, a ona nic nie widziała myśli krążyły wokół jutrzejszego dnia. Znowu sobota. Znowu rytuał przyjazdu teściowej.
Od pięciu długich lat małżeństwa te weekendy stały się najcięższym testem przetrwania. Każda sobota, niczym przekleństwo, którego nie da się zdjąć.
Wszystko zaczęło się niewinnie, aż przyjemnie. Teresa Kowalska przyjeżdżała do młodej pary raz w miesiącu usiąść, porozmawiać, dowiedzieć się, co u wnuków. Piotr wtedy mówił z szczerą troską w głosie:
Mama jest samotna, już od lat bez męża. Dajmy jej choć odrobinę uwagi, wsparcia. Porozmawiajmy.
Weronika zgadzała się ochoczo. Przecież to rodzina męża. Trzeba szanować starsze pokolenie, okazywać troskę.
Lecz powoli, niepostrzeżenie, wszystko zaczęło się zmieniać.
Pierwsze przybory wymiany stały się drobnymi pretensjami do domowego porządku. Po pierwszej wizycie Teresa uprzejmie wezwała synka do korytarza:
Piotrek, kochany, a kto u was podłogi myje?
Weronika, oczywiście myję, mamo odpowiedział zaskoczony.
Dziwna sprawa. Dlaczego więc linoleum wciąż ma smugi? A kurz na listwach zauważyłam.
Od tego pamiętnego dnia, przed każdym przyjazdem teściowej, Weronika zamieniała się w maniakalną sprzątaczkę. Szorowała mieszkanie godzinami, aż do siódmego potu.
Podłogi myła dwa razy najpierw mocnym środkiem, potem dokładnie wycierała na sucho. Kurz wycierała wszędzie meble, półki, nawet grzejniki i listwy. Wannę czyściła aż lśniła specjalistycznym płynem.
Mama od dziecka przyzwyczajona jest do idealnej czystości tłumaczył Piotr, obserwując żonę, która pełzła z szmatą po kątach. W jej domu zawsze panuł porządek, jak w muzeum.
A ja co, mam być jak brudny? zmęczonym głosem pytała Weronika, prostując wygiętą plecy.
Nie, nie. Po prostu trochę luźniej w domowych sprawach.
Luźno. Prawie poetyckie określenie kobiety, która w banku pracuje dziesięć godzin dziennie, z nerwowymi klientami, raportami i żądaniami szefostwa.
Jednak Weronika znosiła to z godnością. Rodzina to nieustanne kompromisy i wzajemne ustępstwa, prawda?
Po roku Teresa zaczęła przychodzić częściej. Najpierw co dwa tygodnie, potem co każdą sobotę bez wyjątku.
Teściowej w pustym mieszkaniu nudno wyjaśniał mąż z zrozumieniem. Dobrze, że ma miejsce, gdzie może odpocząć duszą.
Odpocząć. Ciekawe słowo w tym kontekście.
Bo to ona jedyna odpoczywała w ich domu. Weronika harowała jak koń w barakach.
Do wymogów bezbłędnej czystości dodały się już obowiązkowe programy rozrywkowe. Teresa już nie zadowalała się siedzeniem przed telewizorem przy herbacie i ciasteczkach. Musiała mieć aktywne wyjścia, wycieczki po sklepach.
Piotrek, kochany, a może wybierzemy się gdzieś, nową bluzkę obejrzymy? co sobotę powtarzała ta sama melodia. Bo szafa już się rozpadła.
Jasne, mamo! Natychmiast! Weroniko, się zbieraj szybciej.
I Weronika poddawała się. Ciągnęła się po duszne centrum handlowe, niosła niekończące się wieszaki z ubraniami, cierpliwie czekała przy przymierzalniach.
Teresa była kapryśną i wymagającą klientką przymierzała pięćsiedem rzeczy, by w końcu kupić jedną. Albo nic nie kupiła, wzdychając rozczarowana.
Jakość dziś już nie taka, co kiedyś. W czasach PRL lepiej szyli, trwalsze były rzeczy.
Może spróbujemy w innym sklepie? proponowała wyczerpana Weronika.
Zróbmy! Tam na pewno będzie lepiej.
I znowu przymierzalnie, długie kolejki przy kasach i przy szatniach.
Piotr w tych wyczerpujących wyprawach zakupowych nie brał udziału. Miał zawsze ważniejsze, męskie sprawy mecz piłkarski w telewizji, spotkanie z kumplami w garażu, mycie auta albo wędkowanie.
Jesteście kobietami, wam to ciekawsze filozofował. Ja tylko będę wtrącał swoje rady.
Ciekawsze. Wspaniałe słowo. Po ciężkim tygodniu w banku, chodzenie po galeriach z kapryśną starszą damą to, jak się okazuje, prawdziwa przygoda.
Jednak nawet to nie było szczytem ludzkiej cierpliwości.
Wczoraj Weronika wróciła do domu z pracy bardzo późno, wyczerpana do granic możliwości. Raport kwartalny dla centrali, pilne spotkanie z dyrekcją banku, kłótnia z trudnym klientem. Głowa pulsowała od stresu, nogi ledwo utrzymywały wyczerpane ciało.
Piotr w tym czasie siedział spokojnie na ulubionej kanapie, wpatrując się w kolejną serię kryminalną. Powoli dopijał herbatę, żując cynamonowe ciasteczka.
Jak w pracy? zapytał, nie odrywając oczu od ekranu, gdzie odbywała się pościg.
Bardzo zmęczona, przyznała Weronika, padając na fotel.
Rozumiem. Odpoczywaj. A tak przy okazji, mama jutro rano przyjedzie.
Wiem, krótko odpowiedziała.
Słuchaj, Weroniko, wstań jutro wcześnie i zrób mamie rosół. Przyjedzie ze swojej działki zmęczona, głodna. Tylko z ekologicznego kurczaka wiesz, że mamie żołądek słaby. Potrzebuje prawdziwego, pożywnego bulionu, nie sklepowych chemikaliów.
Weronika powoli podniosła głowę:
Ekologiczny kurczak?
Tak. Na centralnym targu w Warszawie jest dobra hurtownia. Ciocia Anna trzyma tam żywe ptaki. Trzeba, żeby były świeże, ciepłe. Mama twierdzi, że mrożony kurczak to już nie jedzenie, a brednia.
O której mam pojechać po kurczaka?
Najlepiej o pół szóstej wstaniesz. Targ otwiera się o szóść, a do domu wrócisz do ósmej. Mama zwykle przyjeżdża o dziewiątej.
Dlaczego nie jedziesz sam?
Chętnie, ale ty lepiej się w tym orientujesz. Poza tym gotowanie to kobieca sprawa. Ja w końcu będę mógł pospać do obiadu, naładować siły.
Weronika milcząco podeszła do łazienki. Szczekała zęby, rozmyślając o niesprawiedliwości losu. On planuje spać do obiadu w swój wolny dzień, a ona musi wstać o pół szóstej, jechać po kurczaka przez całą Warszawę, potem trzy godziny stać przy kuchence.
Ustawisz budzik? krzyknął Piotr z salonu.
Jaki budzik? nie zrozumiała.
Żeby nie przespany rano. Mama przyjeżdża zwykle o dziewiątej, a rosół gotuje się długo.
Weronika wyjrzała z łazienki z szczoteczką w ustach:
A ty sam sobie budzik ustawisz?
Po co mi budzik? Nie mam jutro gotować.
Nie gotować. Jakby nie był to jego rodzic, który przyjeżdża w gości. Jakby nie miał nic wspólnego z obowiązkami domowymi.
Dobrze odparła neutralnie Weronika.
Budzik w telefonie nie ustawiła.
Rankiem obudził ją natarczywy dzwonek do drzwi. Siódma dziesięć rano. Za oknem wciąż mgła, lekki listopadowy deszcz bębnił w szyby.
Kto to może być? mruknęła, szukając w szafie szlafrok.
To ja, Teresa! rozbrzmiał znajomy głos, radosny.
Serce podskoczyło w gardle. Teściowa. I to wcześniej niż zwykle.
Otworzyła drzwi. Teresa stała w progu z dwoma dużymi torbami, w lekkim, eleganckim płaszczu, świeża, pełna energii.
Weroniko, dzień dobry! Już pachnie rosół? Czy przyszedłem za wcześnie?
Weronika z trudem przełknęła surowy kawałek gardła. Rosół, o którym usłyszała dopiero wczoraj wieczorem.
Nie ma rosołu zachrypnął odpowiedziała.
Ojej! zaskoczona Teresa. A Piotrek mówił, że wstaniesz wcześniej
Piotrek śpi.
Teściowa weszła do mieszkania, jakby nie słyszała. Zawiesiła płaszcz na wieszak.
Nic nie szkodzi, kochana! Zaraz pojeździmy na targ, kupimy kurczaka. Piotrek mówił, że musi być ekologiczny, świeży. Sklepowy to tylko chemia.
Weronika stała w szlafroku, patrząc na tę pełną werwy kobietę, i czuła, jak w środku wszystko wrze.
Nigdzie nie pojadę.
Jak nie pojedziesz? zdziwiła się Teresa. A rosół?
Niech go gotuje ten, kto go zamówił.
Ale Piotrek pracuje całą tygodnię! On potrzebuje odpoczynku!
I ja muszę pracować. I odpoczywać.
Teresa położyła się przy kuchence, wyraźnie licząc na długą rozmowę:
Weroniko, nie rozumiesz? Lekarz kazał mi codziennie ciepłą zupę. Żołądek choruje!
Rozumiem. Nie rozumiem, dlaczego to mój problem.
Dokładnie po pięciu minutach pojawił się Piotr ze sypialni, w pomiętanej koszuli, jeszcze senny, roztargniony.
O, mamo! Już przyjechała?
Piotrek! Teresa spojrzała na syna z nadzieją. Gdzie jest rosół? Weronika mówi, że nie pojdzie po kurczaka.
Piotr zamrugał na żonę:
Co ty mówisz? Wczoraj mówiłem: wstań wcześnie i mamie rosół ugotuj.
Weronika powoli odwróciła się w stronę męża. Starannie wytrzeć ręce kuchennym ręcznikiem, spojrzała mu prosto w oczy.
Niech rosół gotuje ten, kto z niej się wykluł.
W kuchni zapanła cisza. Teresa zamarła. Piotr otworzył usta, potem zamknął.
Coś powiedziałaś? spytał cicho.
To, co myślę od dawna.
Weroniko! wykrzyknęła teściowa. Jak możesz tak mówić!
Bardzo prosto odparła Weronika. Słowem.
Ale ja twoja teściowa!
I co? Czy to czyni mnie twoją służącą?
Jaką służącą? wtrącił się Piotr. Mama to rodzina!
Twoja rodzina. Twoja matka. To ona ma gotować.
Nie umiem!
Naucz się. Internet pełen przepisów.
Ale ty jesteś kobietą! zakłócił mąż.
No tak. A ty co, kosmita?
Weroniko powiedziała łagodnie Teresa rozumiem, że jesteś zmęczona. Ale obowiązki rodzinne
Czyje obowiązki? przerwała Weronika ostro. Moje? A wasze gdzie?
Ja jestem starszą kobietą
Coś w rodzaju świetnej podróżniczki po działkach, kupcowi w sklepach, wymagającej rozrywki. Nie tak starą.
Jak śmiesz! wybuchła teściowa.
Łatwo. Pięć lat znosiłam miałam dość.
Weronika podeszła do kuchenki, włączyła palnik i postawiła mały garnek.
Co robisz? zapytał Piotr.
Robię sobie śniadanie. Owsiankę.
A my?
Nie musimy się czymś opiekować. Jesteśmy dorośli.
Weroniko, to nie tak! protestowała Teresa.
Co jest nie tak? To, że nie chcę być darmową służką domową?
Ale ja jestem mamą Piotrka!
To zajmijcie się swoimi matczymi obowiązkami. Nakarmcie syna.
Nie zamierzam gotować w cudzej kuchni!
Piotr usiadł przy stole, zdezorientowany, patrząc na matkę.
Mamo, może pójdziemy do kawiarni?
W kawiarni drogo zmarszczyła Teresa. A żołądkowi niezdrowo.
Wtedy w domu coś przygotujesz.
Nie zamierzam!
A ja wcale nie umiem gotować! wybuchł Piotr. Weroniko, musisz dbać o rodzinę!
O swoją rodzinę tak. O cudze ciotki nie.
Moja mama nie jest cudzą ciotką!
Dla mnie jest. Nie rosła ze mną, nie przyjaźniła się, nie wybierała.
Teresa rozszczekała się:
To okrutne!
Okrutne jest pięć lat wykorzystywania kogoś jako służącej odpowiedziała Weronika.
Dokąd idziesz?
Po swoje sprawy. Wy dorośli rozwiążcie to sami.
Odeszła do łazienki. Gorąca woda zmywała pięć lat wyczerpania.
Na kuchni pozostały dwie dorosłe osoby, które teraz musiały zdecydować, czy zrobić prosty rosół, czy może owsiankę
