Wojciech wygodnie usiadł przy biurku z laptopem i filiżanką kawy. Musiał skończyć kilka spraw zawodowych. Nagle jego uwagę odciągnął dzwoniący telefon. Numer nieznany.
Słucham? odezwał się.
Czy rozmawiam z panem Wojciechem Dąbrowskim? Tu Szpital Miejski w Warszawie. Czy zna pan Małgorzatę Nowicką? odezwał się starszy mężczyzna o głębokim, poważnym głosie.
Nie znam żadnej Małgorzaty Nowickiej. O co chodzi? zdziwił się Wojciech.
Małgorzata zmarła wczoraj podczas porodu. Skontaktowaliśmy się z jej matką. Powiedziała, że pan jest ojcem dziecka głos ucichł, czekając na jego reakcję.
Jakiego dziecka? Jakim ojcem? Nic nie rozumiem! Wojciech poczuł narastające zdenerwowanie.
Małgorzata urodziła wczoraj córkę. A pan jest wpisany jako ojciec. Jeśli jest pan Wojciechem Dąbrowskim, musi pan się jutro zjawić w szpitalu. Trzeba podjąć decyzję głos był powolny i wyraźny.
Decyzję? Jaką? Wojciech był coraz bardziej zagubiony.
Proszę przyjechać jutro na ul. Kopernika. Pytać o doktora Stanisława Wiśniewskiego. To ja. Porozmawiamy na miejscu.
Wojciech odłożył telefon i długo patrzył w jeden punkt. Próbował zrozumieć, co przed chwilą usłyszał.
Małgorzata… Kim jest Małgorzata? szeptał do siebie, nerwowo przechadzając się po mieszkaniu. Chwileczkę, ile kobieta jest w ciąży? Dziewięć miesięcy Teraz maj, więc dziewięć miesięcy temu był wrzesień Co się działo we wrześniu?
Spojrzał na kawę, skrzywił się i odstawił filiżankę. Teraz przydałoby się coś mocniejszego, pomyślał jednak…
We wrześniu byłem w Gdańsku nagłe olśnienie przemknęło przez jego myśli. Dwa tygodnie. Tak, wtedy poznałem Gosię!
Wojciech ledwie pamiętał jej twarz. Blondynka z niebieskimi oczami Było już kilka takich Gosi w jego życiu. Po co wszystkich pamiętać? Nie był nigdy żonaty czterdziestka minęła już dawno i nie zamierzał się żenić. Dzieci też nigdy nie planował. Miał swoje uporządkowane życie i nie chciał go zmieniać z powodu przypadkowo spotkanej kobiety
Ale przecież ona nie żyje myśl załomotała mu w głowie.
Jak mogła umrzeć? rzucił w przestrzeń, wpatrując się w sufit, jakby tam kryła się odpowiedź. Ile mogła mieć lat? Dwadzieścia, góra
Zapragnął zapalić, ale przecież rzucił palenie. W środku zaczęło budzić się nieznane uczucie współczucie, żal, może poczucie winy?
Dziecko znów powiedział na głos. Niech matka Małgorzaty zajmie się dzieckiem. Przecież to babcia. Poza tym nie wiadomo nawet, czy to na pewno moje dziecko…
Wojciech już podjął decyzję. Pojedzie jutro do szpitala, spotka się z lekarzem, podpisze zrzeczenie się praw do dziecka i będzie żył dalej. Tak jak wcześniej.
A jednak zasnąć nie mógł długo. W głowie kołatały się tysiące myśli, serce gdzieś gniotło, nie pozwalając o wszystkim zapomnieć…
To martwe, zimne ciało nie mogło być Gosią! Wojciech próbował przełknąć rosnącą gulę w gardle, ale nie potrafił. Ta gula wciągała go całą duszą i ogarniała serce, aż pojawiło się pieczenie w oczach… Przypomniał sobie jej śmiech, jak biegła brzegiem morza, jak patrzyła na niego zakochana. Wesoła dziewczyna, o której całkiem zapomniał, ledwo wrócił do domu. To ona teraz leżała w kostnicy… Na jej ciało patrzył…
Wojciech wybiegł na korytarz, dając znak doktorowi Wiśniewskiemu, by zaczekał chwilę.
Zgarnął papierosa od obcego mężczyzny przed wejściem i łapczywie zaciągnął się dymem, po czym wyrzucił niedopałek i ruszył pewnym krokiem do gabinetu ordynatora.
Chce pan zobaczyć córkę? zapytał doktor Wiśniewski.
Najpierw chciałbym porozmawiać z matką Małgosi. Gdzie ona jest? Wojciech spojrzał wyczekująco na lekarza.
Czeka na korytarzu. Przeszedł pan obok niej, idąc tutaj.
Zaraz wrócę wymamrotał Wojciech i wyszedł z gabinetu.
Od razu dostrzegł drobną kobietę w czarnym szalu. Siedziała na krześle, kilka metrów dalej. Podszedł do niej.
Dzień dobry wymówił z trudem.
Kobieta spojrzała na niego zaczerwienionymi oczami. Wojciech miał wrażenie, że widzi w nich wszystko, całą historię cierpienia.
Jaka ona podobna do Małgosi przemknęło mu przez myśl. Jak dwie krople wody.
Nazywam się Elżbieta. Elżbieta Nowicka, mama Gosi cicho się przedstawiła.
Wojciech. Dąbrowski, też jestem 'icz’ dodał niepotrzebnie.
Wiem, Małgosia mi opowiadała o panu. Teraz już nic mi nie opowie jej głos zadrżał i rozpłakała się.
Wojciech stał bezradnie obok, nie wiedząc zupełnie, jak się zachować.
Elżbieta otarła łzy i powiedziała:
Proszę, nie zrzekaj się córki, błagam! Nie mogę pozwolić, żeby moja wnuczka trafiła do domu dziecka! Czy pan to rozumie?
Przecież jest pani babcią. Oddadzą ją pani próbował ją uspokoić Wojciech, choć myślał w duchu: Jaka ona babcia? Zdaje się, że mamy tyle samo lat…
Nie oddadzą Mam grupę inwalidzką. Słabe serce Proszę ją uznać! Sama się nią zajmę. Nie będziemy panu przeszkadzać. Proszę! Elżbieta wyciągnęła do niego ręce w niemal błagalnym geście.
Chodźmy! powiedział i razem weszli do gabinetu ordynatora.
Doktor Wiśniewski odłożył papiery.
Co potrzeba, żeby uznać ojcostwo? zapytał z napięciem Wojciech.
Badanie DNA odparł doktor, patrząc mu w oczy. Jak chcecie dać jej na imię?
Komu dać na imię? Wojciech zgłupiał.
Dziewczynce. Jak ją nazwiecie? uśmiechnął się ordynator.
Chce pan zobaczyć córkę? powtórzył lekarz.
Wojciech westchnął, spojrzał na Elżbietę i ledwo słyszalnie powiedział:
Nie… Nie chcę.
Formalności poszły szybciej niż sądził. Wyniki potwierdziły to jego dziecko. Wojciech nie miał pojęcia, co robić dalej. Zupełnie nie czuł się gotowy na dziecko w swoim życiu, ale i zostawić je samej Elżbiecie po prostu skreślić też nie potrafił. Nawet słowo CÓRKA nie przechodziło mu przez gardło. To po prostu dziecko.
Będę pomagał w miarę możliwości. Przeleję pieniądze, kupię wózek, co trzeba pomyślał przed wypisem dziecka ze szpitala.
Gdy ujrzał pielęgniarkę niosącą zawiniątko różowe od koronek i kokardek, nagle zaschło mu w ustach.
Elżbieta wzięła niemowlę, odchyliła rożek i zapytała:
Chcesz spojrzeć na małą?
Nie zdążył odpowiedzieć. Nagle drzwi gabinetu ordynatora się otworzyły i doktor Wiśniewski poprosił Elżbietę Nowicką do środka.
Elżbieta bez słowa oddała zawiniątko Wojciechowi i zniknęła za drzwiami.
Wojciech zesztywniał. Nie mógł mówić, ani się ruszyć. Zawiniątko w rękach było ciepłe, a jego zapach… słodki, dziecięcy. Nagle niemowlę westchnęło, wydało pomruk przypominający miauczenie kota i zaczęło rozpaczliwie płakać. Przerażony spojrzał na dziecko i… zobaczył swoje własne odbicie. Jego mała była identyczna jak on! Patrzył na dziewczynkę i jakby widział w niej siebie
Poczuł, że kolana uginają się pod nim. Usiadł na krześle i delikatnie pokołysał maleństwo. Dziewczynka umilkła i nagle spojrzała mu prosto w oczy, a Wojciechowi zdawało się, że nawet się uśmiechnęła.
Po chwili do pokoju wróciła Elżbieta.
Daj, wezmę ją wyciągnęła ręce.
Nie, ja sam! wykrzyknął, nie ukrywając emocji. Ona właśnie się do mnie uśmiechnęła! i rozpromienił się najprawdziwszym, szczęśliwym uśmiechem. Jedziemy do domu, Elżbieto powiedział cicho. Po chwili dodał stanowczo: Razem wracamy do domu!
Czasem los wystawia człowieka na próbę w chwili, kiedy najmniej się tego spodziewa. Prawdziwą siłę poznajemy nie wtedy, gdy sami wszystko wybieramy, ale kiedy potrafimy przyjąć to, co od nas niezależne. Wojciech przekonał się, że czasem, aby znaleźć szczęście, trzeba otworzyć się na odpowiedzialność i drugiego człowieka.
