Dzisiaj znów miałam te same myśli. Siedząc w kuchni, krzątałam się przy sałatce jarzynowej, gdy nagle wyłoniła się we mnie ta nostalgia.
„Andrzej już nie ten sam” – powiedziałam cicho do męża, krojąc marchewkę.
„Skąd taki pomysł?” – zdziwił się Marek.
„Patrz, nawet Jagódki nie mógł podnieść, żeby zawiesić gwiazdę na choinkę. A pamiętasz, jak kiedyś…” – westchnęłam.
„Co ty, tata jeszcze ma siłę! Może po prostu zmęczenie” – bronił go Marek.
„Nie, Marku, lata lecą. Od teraz raz w tygodniu będziesz im robił zakupy i nie dyskutuj” – poprawiłam włosy i wzięłam miskę z sałatką – „Chodźmy do stołu.”
Andrzej wszystko słyszał. Zatrzymał się, by zapalić światło w łazience, i przypadkiem podsłuchał naszą rozmowę.
Wigilia u Kowalskich zawsze była tą szczególną chwilą, gdy cała rodzina zbierała się w domu rodziców. I tego roku nie było inaczej. Najstarszy syn przyjechał pierwszy. Synowa pomagała nakrywać do stołu, wnuki w salonie wesoło ubierały choinkę.
Andrzej odkręcił kran i usiadł na brzegu wanny:
„Ma rację Ewa. Od emerytury czuję się niepotrzebny. Wszystko mnie męczy, nawet najprostsze rzeczy.”
„Andrzeju, wszystko w porządku?” – zapytała cicho Ewa, podchodząc do drzwi.
„Tak, tak, zaraz wychodzę” – odpowiedział.
Za drzwiami stał mały Kuba, podrygując z niecierpliwością.
„Wejdź już!” – Dziadek wpuścił wnuka.
Przy stole Andrzej coraz bardziej się zamyślał. Mechanycznie unosił kieliszek przy toastach, ledwie się odzywając.
„Tato, coś cię gnębi? Święta mają być radosne, może źle się czujesz?” – spytał Marek, gdy rodzina szykowała się do wyjścia. W przedpokoju Ewa delikatnie popychała męża, by kontynuował rozmowę.
„Nie, synku, wszystko gra. Przywoźcie wnuki na ferie. Nie planujecie wyjazdu?” – uśmiechnął się słabo.
„Remont mamy, Andrzeju. Tobie też odpoczynek się należy, dzieciaki odwiozę do moich rodziców, już ustalone” – wtrąciła Ewa.
„No dobrze, skoro tak, to niech i teściowie się nimi nacieszą” – westchnął ojciec.
Ewa szepnęła coś mężowi do ucha.
„W niedzielę wpadnę, przywiozę wam zakupy” – powiedział Marek, kierując się do drzwi.
Mama rozłożyła ręce ze zdziwieniem:
„Jakie zakupy, synku? Sklepy tuż obok, warzyw mam pod dostatkiem. Jak coś, to tata skoczy.”
„Po co ma chodzić, Irenko? Marek wszystko załatwi. Niech nie dźwigają po schodach na piąte piętro” – upierała się Ewa.
Gdy wreszcie wyszli, mama jeszcze długo mruczała pod nosem:
„O, już nas zupełnie skreślili. Wnuków nie oddadzą, do sklepu nie pozwalają chodzić…”
„Ewa to dobra kobieta, Irenko. Dba o nas, nie przejmuj się” – powiedział Andrzej.
„Jakbyśmy mieli po dziewięćdziesiąt lat! A tak, to traktują nas, jakbyśmy byli nieużyteczni.”
„Przywiózłby ci wnuki, ale teraz mają swoje plany. Słyszałaś, że jadą do teściów.”
Mama zamilkła.
„A może jednak niesprawiedliwa jestem do Ewy? Ona najbardziej się stara, zawsze uśmiechnięta, taktowna. Druga synowa tylko przychodzi, by coś zjeść i słoiki z przetworami zabrać. O zięciu nawet nie wspomnę…”
„A ty czemu taki markotny, Andrzeju?” – zwróciła się do męża Irena.
„Zmęczenie chyba” – machnął ręką.
„To odpocznij, włączę ci telewizor” – powiedziała Irena.
Poszła do kuchni układać umyte przez Ewę naczynia.
Andrzej leżał na kanapie i myślał. Myślał o tym, jak nie udało mu się zawiesić gwiazdki z Jagódką, a teraz lato – a jeśli nie podniesie wnuczki, by zerwała jabłko?
Postanowił więc wziąć się w garść. Zaczął codziennie chodzić na długie spacery. Znalazł pod łóżkiem zakurzone hantle – podnoszenie ich sprawiało mu niespodziewaną radość. Potem zaczął podciągać się na pobliskim placu zabaw, ku zdziwieniu nastolatków.
Z każdym dniem wracał do formy. Przed sezonem letnim poczuł taki przypływ energii, że posprzątał cały bałagan na działce i zbudował dla wnuków miniplace zabaw.
W sierpniu, gdy śliwki i jabłka dojrzewały, Marek przywiózł dzieci. Jagódka była zachwycona huśtawkami, nawet Kuba się ucieszył. Cały dzień biegali z dziadkiem – grali w piłkę, chodzili nad rzeczkę, budowali zamki z piasku.
Następnego dnia Kuba pociągnął dziadka za rękę:
„Dziadku, zerwij mi tamtą śliwkę!”
„A spróbuj sam, Kubusiu!” – z radością uniósł wnuka do góry.
Chłopiec zerwał trzy owoce drobnymi palcami.
„Teraz ja, dziadku!” – klasnęła w dłonie Jagódka.
„Oczywiście!” – zaśmiał się Andrzej, podnosząc ją lekko – „Dziadek jeszcze pokaże, na co go stać!”
Nigdy nie trać ducha. Nigdy nie rezygnuj, gdy masz jeszcze choć iskierkę nadziei. Ciesz się każdym dniem – życie mamy tylko jedno.
