Wiedziałam, że to moje dzieci powiedział, nie podnosząc wzroku. Ale nie potrafię wyjaśnić dlaczego, jednak między nami nie ma żadnej więzi.
Spójrz na nią! Jaka piękna! wykrzyknęłam, tuląc do siebie ciepłe ciałko naszej nowo narodzonej córeczki. Zosia leżała w miękkim kocyku, zwinięta w kłębek jak mała kulka życia, i cicho pochrapywała. Nie mogłam oderwać od niej wzroku. W tej chwili świat zwęził się dla mnie do jednej twarzy, jednego oddechu, jednej myśli: Ona jest moja. Mamy ją.
Obok stał Tomek. Patrzył na dziecko, ale w jego spojrzeniu mieszała się czułość i coś jeszcze. Coś nieokreślonego, niemal przestraszonego. Wyciągnął rękę, delikatnie dotknął palcem policzka dziewczynki.
Podobna do ciebie szepnął tak cicho, że ledwo to usłyszałam. Ale w jego głosie nie było tego jasnego zachwytu, na który czekałam. Nie było radości, która powinna była przelewać się przez brzegi. Wtedy jeszcze nie przywiązałam do tego wagi. No cóż, podobna do mnie i co z tego? Ważne, że nasza rodzina się powiększyła, że córeczka jest zdrowa, a my jesteśmy teraz prawdziwymi rodzicami.
Lata mijały, a gdy urodziła się druga córeczka Hania zaczęłam zauważać to, czego wcześniej nie chciałam widzieć. Obie dziewczynki były uderzająco do siebie podobne. Ich duże piwne oczy, zgrabny nosek, wysokie czoło, gęste ciemne włosy wszystko to jakby żywcem wyjęte z portretu mojego ojca. Wyglądały, jakby wyszły z jednej ramy, w której utrwalono jego dzieciństwo. Nie było w nich ani jednej cechy Tomka. Ani jego błękitnych oczu, ani dołków w policzkach, ani nawet charakterystycznego wyrazu twarzy. To stało się problemem. Poważnym i bólowym.
Siedziałam przy kuchennym stole, mechanicznie mieszając dawno wystygłą herbatę. Za plecami słychać było równy oddech śpiących dziewczynek, a przede mną, z dziwnym wyrazem twarzy, siedziała teściowa Wanda Stanisławowa. Tylko wpadłam na chwilę, jak zwykle mawiała. Ale wiedziałam: takich wizyt u niej nie bywa. Zwłaszcza po ostatnich miesiącach, gdy między nami zaczęły gromadzić się nieporozumienia, niedopowiedzenia i chłodna niechęć.
Kasia zaczęła, dobierając słowa tak ostrożnie, jakby bała się urazić dziewczynki są, oczywiście, ślicznotkami. Ale jesteś pewna, że to dzieci Tomka? Zbyt podobne do twego ojca. Jak dwie krople wody. Po prostu zdumiewające, prawda?
Łyżka w mojej dłoni zadzwoniła o brzeg kubka. Zamarłam. Te słowa już wcześniej pojawiały się w żartach, aluzjach, szeptach. Ale od niej, od kobiety, która nazywała mnie córeczką, zabolały szczególnie. Jak cios poniżej pasa.
Wanda Stanisławowa, co pani mówi? mój głos drżał. Oczywiście, że są Tomka! Pani sama przecież wszystko wie! Tak długo na nie czekaliśmy, ja je rodziłam, on sam odbierał je ze szpitala! Jak można wątpić?
Wzruszyła tylko ramionami, jakby chciała powiedzieć: A kto to wie. I w tym geście cała jej pewność, że wątpliwość ma prawa bytu. Czułam, jak w środku zaciska się uraza, ale jeszcze większy był niepokój. Bo najstraszniejsze nie było w tych słowach. Najstraszniejsze że mąż też zaczął się odsuwać od naszych dzieci.
Tomku, dlaczego znów nie odebrałeś Zosi z przedszkola? spytałam, gdy on wrócił do domu późno, niemal o świcie. Zosia już spała, Hania drzemała cicho na kanapie. A ja, zmęczona po podwójnej zmianie, domowych obowiązkach i wiecznych zmartwieniach, ledwo trzymałam się na nogach.
Zapomniałem, przepraszam rzucił obojętnie, rzucając kurtkę na krzesło, nawet na mnie nie patrząc. Miałem dużo pracy.
Zawsze masz dużo pracy nie wytrzymałam. Kiedy w ogóle spędzasz czas z dziećmi? Kiedy ostatnio bawiłeś się z Hanią? Albo chociaż przeczytałeś Zosi bajkę?
Milczał. Długie, przytłaczające milczenie, które w końcu przerwał jego głos cichy, ale tak ciężki:
Nie ciągnie mnie do nich, Kasia. Nie wiem dlaczego. One wydają mi się obce. Staram się, próbuję, ale nie czuję, że są moje.
Łzy napłynęły mi do gardła. Jak można tak mówić o własnych córkach? O tych samych dzieciach, na które kiedyś czekał, o których marzył? Ale w pewnym momencie zrozumiałam mówi szczerze. Tomek naprawdę chciał, żeby miała córkę podobną do niego. Wyobrażał sobie, jak będzie się z nią bawić, jak będzie dumny, gdy odziedziczy jego rysy. Chciał widzieć siebie w niej. A zamiast tego dwie dziewczynki, które bardziej przypominały mojego ojca. Jakbym to ja je urodziła sama.
Zaczęłam grzebać w internecie, czytać o genetyce, dziedziczeniu, prawach genów dominujących i recesywnych. Okazało się, że coś takiego się zdarza. Czasem dziecko może bardziej przypominać babcię czy dziadka niż rodziców. Mój ojciec miał bardzo silne geny piwne oczy, wysokie czoło, ciemne włosy. I obie córeczki dostały właśnie je. Ale jak to wytłumaczyć Tomkowi i jego rodzinie, skoro oni już dawno wyciągnęli wnioski?
Zaproponowałam test DNA. Nie dlatego, że wątpiłam, ale by raz na zawsze zamknąć temat. On jednak odmówił.
Wierzę, że są moje powiedział, patrząc w podłogę. Tylko nie potrafię wyjaśnić. Nie czuję z nimi więzi.
A próbowałeś? prawie krzyczałam. Próbowałeś być przy nich, bawić się, rozmawiać, być ojcem? Czy tylko czekasz, że same staną ci się bliskie?
Znowu milczał. A w tej ciszy czułam, jak nasza rodzina się rozpada, jak między nami rośnie przepaść.
Jeszcze gorzej było z jego rodziną. Teściowa i szwagierka zachowywały się, jakby Zosia i Hania nie były z ich krwi. Przychodziły rzadko, a jeśli już, to tylko po to, by gadać, jak dzieci nie w Tomka. Pewnego razu Magda, szwagierka, zaśmiała się:
Kasia, na pewno nie urodziłaś ich od swojego dziadka? i wybuchnęła śmiechem, jakby to było zabawne.
Nie wytrzymałam:
Magda, to już nie żarty. To moje dzieci i są twojego brata.
