Warszawska suknia
Suknia matki z Woli
Weronika poczuła coś nie tak, ledwie przekroczyła próg restauracji. Coś tu było nie w porządku zbyt pusto jak na piątkowy wieczór, światło zbyt przyciemnione, a kelner zbyt nachalnie się uśmiechał. Kacper, choć zwykle spokojny, ściskał jej dłoń mocniej niż zwykle.
Wasz stolik wskazał miejsce kelner, i Weronika weszła do małego pokoiku. Setki świec migotało w półmroku, rzucając dziwne cienie na śnieżnobiały obrus. Na środku stołu stał ogromny bukit ciemnoczerwonych róż jej ulubionych. Gdzieś grała cicha muzyka.
Kacprze westchnęła Weronika co się dzieje?
Zamiast odpowiedzi Kacper uklęknął na jedno kolano, w jego drżących dłoniach błyszczał pierścionek.
Weroniko Nowak powiedział uroczyście długo myślałem, jak uczynić tę chwilę wyjątkową. Ale zrozumiałem nieważne gdzie i jak. Ważne tylko czy zostaniesz moją żoną?
Patrzyła na jego wzruszoną twarz, upartą kosmyk włosów i nieśmiały uśmiech, a serce wypełniła jej niewypowiedziana czułość.
Tak szepnęła. Oczywiście, tak!
Pierścionek wsunął się na palec. Weronika przytuliła się do Kacpra, wdychając znajomy zapach jego wody kolońskiej, i pomyślała oto szczęście. Proste i jasne jak słoneczny dzień.
Lecz już tydzień później ich spokój runął w gruzy.
Jak to sami? oburzyła się Helena Kaczor, nerwowo poprawiając włosy. Tak się nie robi! Wesele to poważna sprawa, trzeba doświadczenia, kobiecej mądrości. Ja już znalazłam wspaniałą salę
Mamo przerwał jej łagodnie Kacper jesteśmy wdzięczni za pomoc, ale chcemy wszystko zorganizować sami.
Sami? Helena Kaczor założyła ręce na piersi. Nic nie rozumiecie! Moja siostrzenica
Weronika w milczeniu obserwowała, jak przyszła teściowa krąży po salonie. Helena Kaczor mówiła bez przerwy o tradycjach, o przyzwoitości, o tym, jak ważne jest nie skompromitować się przed ludźmi. Jednocześnie szybko, oceniająco spoglądała po ką
