Późna jesień, wczesny poranek roboczego dnia miasto jeszcze spało, ale już szeleściły opony na wiejskiej drodze. Roman Chalin stał przy otwartej bramie, trzymając za ramiona chudego chłopca. Twarz chłopca była dziecięca, ale jego spojrzenie tak dojrzałe, że Roman poczuł ucisk pod żebrami.
Jak się nazywasz? zapytał Roman.
Edek szepnął chłopiec. Nie chciałem się wtrącać Po prostu nie mogłem milczeć.
Jeśli mówisz prawdę, uratowałeś mi życie powiedział Roman sucho. Chodźmy do środka. Coś zjemy. Potem się wszystkiego dowiemy.
Strażnicy zamienili spojrzenia nie tak, jak im kazano. Ale Roman nie był tylko panem tej dzielnicy decyzje należały także do niego. W kuchni pachniało świeżymi sernikami i mocną kawą. Edek, widząc talerz, po raz pierwszy tego ranka nie patrzył w podłogę, lecz na parę unoszącą się z jedzenia jadł delikatnie, jakby bał się urazić łyżkę.
Klara zeszła powoli, jak zwykle, w jedwabnym szlafroku, jej bransoletka dzwoniła o porcelanę, a na wypolerowanych ustach gościł uśmiech.
Wcześnie dziś wróciłeś, Romku. Dotknęła jego ramienia i zatrzymała palce na ułamek sekundy dłużej, niż było to konieczne. Kim jest ten chłopiec?
Stał przy bramie. Był głodny. Kazałem go nakarmić odparł spokojnie. Zabiorę go do centrum.
Klara skinęła lekko głową, jakby nieobecna. W jej oczach nie było śladu zaskoczenia ani irytacji. Zbyt spokojna. Roman wyczuł subtelną fałszywość w tej równowadze i przez chwilę poczuł, że nie jest w domu, lecz w scenografii, gdzie nawet cień wiedział z góry, gdzie padnie.
Nie protestowała. Dziesięć minut później był w garażu żadnych hałasów, żadnych scen. Paweł wskazał na zdjęty korek, na obce ślady pozostawione przez klucze, na ledwo widoczne nacięcie w gumowym wężu.
Nie zrobili tego idealnie, ale też nie zawalili całkowicie mruknął Paweł. Ktoś przeczytał instrukcje.
Kamery? krótko.
Wczoraj, jak to często bywa w życiu, sygnał zniknął na godzinę. Awaria systemu.
Roman zaciął zęby: system, który zainstalował, zawiódł dokładnie wtedy, gdy był potrzebny. Zbyt precyzyjne, by to był przypadek.
Wieczorem Isajew, prywatny detektyw, którego Roman poznał, badając swoich partnerów, nie żony, był na telefonie. Jego głos był ochrypły, a wyraz twarzy suchy.
Więc powiedział Roman powoli, stojąc w samochodzie na skraju parkingu z telefonem w dłoni kamera w garażu «nagle» przestała działać na godzinę. Była ingerencja w hamulce. Chłopak widział kobietę. Moja żona «spała» w tym czasie. Potrzebuję numerów telefonów, tras, kto przyjechał, kto wyjechał. I to szybko.
Co masz na myśli przez «szybko»? spytał Isajew.
Zanim zorientuje się, że wiem.
Rozumiem. To nie pierwszy raz, gdy o tym słyszę. Krótko mówiąc, bez heroizmu: fakty to nasza broń.
Roman zamknął telefon i długo wpatrywał się w ciemność ogrodu. Przed oczami przewinęły mu się sceny z ostatnich miesięcy: prośba Klary o aktualizację testamentu no bo nigdy nic nie wiadomo, ty ciągle w ruchu; jej nowe kluby sportowe, gdzie chodziła bez stroju ani torby; szeptane rozmowy na balkonie, gdy mówiła nie teraz i zakrywała mikrofon dłonią. Wtedy zrzucał to na zmęczenie małżeńskie. Teraz każde słowo brzmiało jak cel.
Edek spał na kanapie w gabinecie, zwinięty w kłębek jak kot. Roman okrył go kocem i nagle pomyślał o czymś ostrożnym, nietypowym: Co by było, gdyby go tu nie było
Wujku Romku zapytał chłopiec ochrypłym głosem, opierając się na łokciu wyrzucą mnie jutro? Ja ja nie jestem złodziejem. Tylko w garażu było zimno, a tu cieplej.
Nikt cię nie wyrzuci powiedział Roman stanowczo. Jutro jedziemy do centrum, wszystko załatwimy, ale na razie zostajesz tu. Rozumiesz?
Edek skinął głową. I zasypiając, szepnął w poduszkę: Dziękuję.
Roman stał przy oknie i wsłuchiwał się w nocne życie domu: gdzieś poruszała się firanka, klimatyzator wciągał powietrze. I nagle zrozumiał: dawno nie czuł czegoś tak prostego gdy w zdaniu Jestem w domu słowa ja i dom nie przeczyły sobie.
Raport Isajewa dotarł trzy dni później krótki, suchy i lodowaty. Godzina połączeń. Zrzuty ekranu z korespondencji, zdobyte podstępem na zapomnianym tablecie. Trasy Klary: nocne wyjazdy do przyjaciela, spotkania w hotelowym barze z mężczyzną, którego Roman znał od dawna Ilją Lewszynem, z ogoloną głową, zbyt białymi zębami, odwiecznym rywalem, który pół roku wcześniej próbował przeciągnąć topowego menedżera Romana, a jeszcze wcześniej wyeliminować go z projektu dotyczącego elitarnych działek.
Jutro będzie wyglądać jak wypadek można było przeczytać w jednej z wiadomości głosowych, które Isajew cudem odzyskał z chmury. Głos Klary był autentyczny. Roman słuchał, kurczowo trzymając się krawędzi stołu, by nie rzucić tabletem o ścianę.
Czas powiedział przez telefon. Zróbmy to ostrożnie. Bez fajerwerków. Potrzebuję dowodów, akt sądowych i kajdanek na innych rękach, nie na moich.
Tak, proszę pana odparł Isajew.
Plan był prosty jak sznurówka: Roman niespodziewanie wyjeżdża w podróż służbową, a Mercedes zostaje w serwisie na diagnostykę. Nikt nie kwestionuje wymiany auta dla bogaczy wszystko zawsze jest tymczasowe. W garażu, na drodze, Isajew montuje dodatkowe kamery, niewidoczne nawet dla tych, którzy mogą przypadkowo wyłączyć systemy. Ochrona otrzymuje instrukcje: cisza, nie gapić się, nie interweniować bez rozkazu.
Tamtego wieczoru Klara grzecznie pocałowała męża w policzek:
Nie spóźniaj się. Jak wrócisz, pogadamy o wakacjach. Bardzo chcę nad morze.
Porozmawiamy skinął Roman. Jakimś c
