Wiesz, córeczko, będziesz musiała bardzo się postarać, żeby wpasować się do naszej rodziny oznajmiła Lidia Kazimierzowa z miną surowej egzaminatorki.
Ewa ledwo powstrzymała śmiech. To było tak przewidywalne. Teściowa-dyrektorka już na wstępie uderza nową uczennicę linijką po rękach, choć lekcja nawet się nie zaczęła.
Kamil, siedzący obok, odwrócił wzrok. Widać było, że chce mruknąć coś w stylu no i zaczęło się. Ale nie wtrącał się. I słusznie. To nie była jego bitwa.
Postarać się? powtórzyła Ewa z pobłażliwym uśmiechem. Czy mogłaby pani sprecyzować, w jakim kierunku? Zapisać się na kurs kroju i szycia? A może na taniec?
Rozmowa toczyła się w kuchni Lidii Kazimierzowej. Wszystko tu było drogie i wystawne: firanki z lambrekinami, cukierki w kryształowych wazonach, duży drewniany stół i krzesła w kolorze szampana. Pięknie, ale Ewa nie mogłaby tu mieszkać. Wszystko zbyt idealne, jakby to nie był dom, a plan filmowy.
Ewuniu, my jesteśmy rodziną inteligencką wyjaśniła Lidia, udając, że nie słyszy ironii w głosie synowej. Jesteśmy ludźmi kulturalnymi, u nas przypadkowi obcy się nie przyjmują.
Ewa skinęła głową, ale już nie słuchała. Ta rola była jej aż za dobrze znana. Już przez to przechodziła, tylko wtedy nie miała ani doświadczenia, ani zdrowej samooceny.
…Piętnaście lat temu Ewa była zupełnie inna: młodą, posłuszną dziewczyną z ufnymi oczami i wiarą, że trzeba być dobrą żoną. Męża, Darka, bardzo kochała.
Ale Darek kochał tylko swoją matkę.
Pierwsza teściowa, Grażyna Bogumiła, wyrażnie uważała się za gwiazdę lokalnego formatu. Miała aktywną postawę życiową, bardzo donośny głos i opinię na każdy temat. Już podczas drugiej rodzinnej kolacji oznajmiła:
Kurczak suchy jak szmata. No nic, pokażę ci, jak się piecze, skoro twoja matka cię nie nauczyła.
Ewa wtedy tylko się uśmiechnęła. Wierzyła, że jeśli będzie cierpliwa i uprzejma, to to docenią. Nazywała teściową mamą, gotowała dla niej sałatkę jarzynową z mięsem zamiast kiełbasy (jak prosiła) i pozwalała krytykować wszystko: od koloru szminki po czystość podłóg.
Kiedy urodziła się córka, stało się jeszcze gorzej. Teściowa nieustannie wygłaszała wykłady na temat jak wychować porządną kobietę. Wszystko z pobłażliwym uśmiechem i aluzjami, że Ewa to kiepski nauczyciel. Jak to mówią: szewc bez butów.
Pampersy to znęcanie się nad dzieckiem! oznajmiła pewnego dnia Grażyna, wręczając synowej pieluchy. To dla leniwych wymyślili. A ty będziesz dobrą matką. Prawda?
Darek nigdy się nie wtrącał. Nawet gdy córka, która jeszcze nie umiała wymówić r, spytała:
Mamo, a dlaczego jesteś głupia?
Co? Kto ci to powiedział?
Babcia Grażynka.
Kiedy Ewa poprosiła męża, żeby interweniował, ten tylko wzruszył ramionami.
No co ty. Powiedziała i powiedziała. Może w emocjach. Znasz jej charakter.
Ewa znała. Kiedyś starała się. Siedziała przy świątecznym stole i wysłuchiwała publicznie, że oszczędzała na serze i zepsuła danie. Kupowała drogie prezenty, bo chciała choć raz usłyszeć pochwałę. Zachowywała się idealnie, aż w końcu zrozumiała, że w oczach Grażyny ideałem zawsze będzie ktoś inny.
Po tym zdarzeniu Ewa poważnie pomyślała o rozwodzie i wkrótce złożyła papiery. Trudny charakter? Dla niej to brzmiało jak wyznanie paskudnego zachowania i braku chęci poprawy.
Na dworcu zdechniesz! Teraz tylko z kotami będziesz żyła! prorokowała teściowa.
Ale kotów nie miała, za to mieszkanie, praca i zdrowy rozsądek pozostały.
A potem do tego zestawu dołączył Kamil. Poznali się przez wspólnych znajomych, wymienili numery i zaczęli rozmawiać. Kamil może nie był zakochany po uszy i nie obiecywał złotych gór, ale szanował jej uczucia. Wiedział o jej przeszłości i spokojnie przyjął jej córkę.
A do tego chciał się ożenić. Ewa nie odmawiała, ale zwlekała i obserwowała. Kochała Kamila, ale nie chciała znowu wpaść w czyjąś rodzinę, w której nigdy nie będzie swoja. Ale Kamil był inny. Nigdy nie stawiał matki na pierwszym miejscu, więc Ewa postanowiła zaryzykować.
Teraz, siedząc w domu jego matki, znów słyszała ten sam monolog z przeszłości, ale nie czuła ani upokorzenia, ani strachu. Tylko lekkie déjà vu i nudę.
My, wiesz, byle kogo do siebie nie przyjmujemy ciągnęła Lidia. Kamil jest miękki, może nie widzieć całej sytuacji albo milczeć. A ja wszystko widzę. Więc… staraj się, dziewczyno.
Dziękuję za cenne wskazówki odparła Ewa zimno. Ale, jeśli pozwolicie, na razie zostanę po prostu żoną waszego syna. Rodzinę już mam. Córkę, męża. To mi wystarcza.
Nie czekała na koniec wieczoru i wstała, Kamil poszedł za nią. Gdy wyszli, pierwsze, co zrobił, to wziął ją za rękę.
Wszystko w porządku? spytał cicho.
W porządku. Nie martw się. Dla mnie to już klasyka gatunku.
Tym razem Ewa wiedziała, kim jest i na co ją stać, więc się nie bała. Nie polubi jej obca matka? Trudno, nie musi. Ale Ewa też nic jej nie jest winna.
…Minęły prawie dwa lata od tamtego ostrzeżenia, że Ewa będzie musiała się postarać. Ku wielkiemu zmartwieniu teściowej, synowa nawet nie próbowała. Żadnych wizyt, ukłonów czy popisów. Po prostu żyli cicho z Kamilem w jej mieszkaniu. Mąż nawet znalazł wspólny język z Julką, córką Ewy z pierwszego małżeństwa.
Kontakt z Lidią Kazimierzową oczywiście był, ale wyłącznie formalny. Jeśli już składali życzenia, to przez telefon. Prezenty przekazywał tylko Kamil i tylko od siebie. Nie było kłótni, ale i prób zbliżenia też nie.
Ewa nie zabraniała mężowi kontaktów z matką. To przecież jego mama. Ale nie wpuszczała teściowej do siebie. Kamil szanował jej decyzję, bo sam był świadkiem tamtej rozmowy.
Mimowolnie nasuwało się porównanie z
