Dzisiaj skończyłam 65 lat i po raz pierwszy w życiu zastanawiam się: nasze dzieci, którym ja i mój mąż poświęciliśmy wszystko, już nas nie potrzebują. Trójka dzieci, którym oddaliśmy czas, siły i pieniądze, dostała od nas, czego chciała, i po prostu nas zostawiła. Mój syn nawet nie odbiera telefonu, kiedy dzwonię. Czasem myślę: czy którykolwiek z nich poda nam chociaż szklankę wody, gdy się zestarzejemy?
Wyszłam za mąż w wieku 25 lat. Dawid był moim kolegą z klasy i długo się o mnie starał. Zapisał się nawet na tę samą uczelnię, żeby być blisko mnie. Rok po naszym skromnym weselu zaszłam w ciążę i urodziła się córka. Dawid musiał przerwać studia, żeby pracować, a ja wzięłam urlop dziekański.
To były trudne czasy. Mąż pracował niemal bez przerwy, a ja uczyłam się macierzyństwa, próbując jednocześnie skończyć studia. Dwa lata później znowu zaszłam w ciążę. Musiałam przejść na studia zaoczne, a Dawid pracował jeszcze więcej, żeby nas utrzymać.
Mimo wszystko udało nam się wychować dwoje dzieci: starszą córkę, Kingę, i młodszego syna, Jacka. Gdy Kinga poszła do szkoły, wreszcie znalazłam pracę w swoim zawodzie. Życie zaczęło się poprawiać: Dawid miał już stabilną pracę z dobrymi zarobkami, a my urządziliśmy własne mieszkanie. Ale gdy tylko poczuliśmy ulgę, znów zaszłam w ciążę.
Narodziny trzeciego dziecka były dla nas nowym wyzwaniem. Dawid pracował jeszcze ciężej, żeby utrzymać rodzinę, a ja zajęłam się najmłodszą córką, Zosią. Nie wiem, jak to zrobiliśmy, ale powoli odzyskaliśmy stabilność. Gdy Zosia poszła do pierwszej klasy, w końcu odetchnęłam.
Jednak trudności się nie skończyły. Kinga, ledwo zaczęła studia, oznajmiła, że wychodzi za mąż. Nie odradzaliśmy jej, bo sami pobraliśmy się młodo. Zorganizowanie wesela i pomoc w kupnie mieszkania pochłonęły sporą część naszych oszczędności.
Jacek, nasz syn, też chciał własne mieszkanie. Nie mogliśmy mu odmówić, więc wzięliśmy kolejny kredyt i kupiliśmy mu lokal. Na szczęście szybko znalazł dobrą pracę w renomowanej firmie.
Kiedy Zosia była w ostatniej klasie liceum, powiedziała nam, że marzy o studiach za granicą. To był dla nas ciężki okres, ale zebraliśmy pieniądze, żeby mogła pojechać na wymarzoną uczelnię. Zosia wyjechała, a my zostaliśmy sami.
Z czasem dzieci odwiedzały nas coraz rzadziej. Kinga, choć mieszka w tym samym mieście, wpada sporadycznie. Jacek sprzedał mieszkanie, kupił nowe w Warszawie i bywa u nas jeszcze rzadziej. Zosia, po skończeniu studiów, została za granicą.
Oddaliśmy dzieciom wszystko: nasz czas, młodość, pieniądze, a na końcu staliśmy się dla nich nikim. Nie oczekujemy pomocy ani wsparcia finansowego. Chcemy tylko jednego żeby czasem do nas zadzwoniły, odwiedziły nas albo powiedziały dobre słowo.
Ale to chyba już przeszłość. Teraz zastanawiam się: może czas przestać czekać i zacząć żyć dla siebie? Może w wieku 65 lat zasłużyliśmy na trochę szczęścia, które zawsze odkładaliśmy na później?
