**Dzisiaj skończyłem 65 lat i po raz pierwszy w życiu stanąłem przed gorzkim pytaniem: czy nasze dzieci, dla których poświęciliśmy wszystko z żoną, wyrzuciły nas ze swojego życia jak stare, niepotrzebne rzeczy? Trójka naszych dzieci, którym oddaliśmy młodość, siły i ostatnie złotówki, wzięła od nas wszystko, czego chcieli, i odeszła, nawet nie oglądając się za siebie. Syn nie odbiera telefonu, gdy dzwonię, i łapię się na myśli: czy którykolwiek z nich poda nam szklankę wody, gdy całkiem się zestarzejemy? Ta myśl wbija się w serce jak nóż i zostawia tylko pustkę.**
**Ożeniłem się w wieku 25 lat w małym miasteczku pod Poznaniem. Moja żona, Kasia, była moją koleżanką z klasy, upartą romantyczką, która latami zabiegała o moją uwagę. Poszedłem na ten sam uniwersytet, żeby być blisko niej. Rok po skromnym wesecie zaszła w ciążę. Urodziła się nasza pierwsza córka. Rzuciłem studia, żeby pracować, a Kasia wzięła urlop dziekański. To były ciężkie czasy ja znikałem na budowie od rana do nocy, a ona uczyła się być matką, jednocześnie walcząc, by nie oblać egzaminów. Dwa lata później znów zaszła w ciążę. Musiała przejść na zaoczne, a ja brałem coraz więcej nadgodzin, żeby nas utrzymać.**
**Przetrwaliśmy mimo trudności i wychowaliśmy dwoje dzieci starszą córkę Elżbietę i syna Jakuba. Gdy Ela poszła do szkoły, Kasia w końcu dostała pracę w zawodzie. Życie zaczęło się układać: ja znalazłem stabilną posadę z dobrą pensją, urządziliśmy mieszkanie. Ledwo odetchnęliśmy, gdy okazało się, że spodziewamy się trzeciego dziecka. To był nowy cios. Harowałem jeszcze bardziej, żeby utrzymać rodzinę, a Kasia została w domu z małą Zosią. Do dziś nie wiem, jak to przetrwaliśmy, ale krok po kroku odzyskaliśmy równowagę. Gdy Zosia poszła do pierwszej klasy, poczułem ulgę jakby kamień spadł mi z serca.**
**Ale próby się nie skończyły. Ela, ledwo zaczęła studia, oznajmiła, że wychodzi za mąż. Nie odradzaliśmy sami pobraliśmy się młodzi. Ślub, pomoc z mieszkaniem to wycisnęło z nas ostatnie oszczędności. Potem Jakub zaczął marzyć o własnym lokum. Jak mogliśmy odmówić synowi? Wzięliśmy kredyt, kupiliśmy mu małe mieszkanie. Na szczęście szybko dostał pracę w dużej firmie i odetchnęliśmy. A Zosia w maturalnej klasie zaskoczyła nas marzeniem o studiach za granicą. To był cios dla naszego portfela, ale zacisnęliśmy zęby, zebraliśmy pieniądze i wysłaliśmy ją za ocean. Odleciała, a my zostaliśmy sami w pustym domu.**
**Z czasem dzieci pokazywały się w progu coraz rzadziej. Ela, choć mieszkała w naszym mieście, wpadała raz na pół roku, wymigując się od zaproszeń. Jakub sprzedał mieszkanie, kupił nowe w Warszawie i odwiedzał jeszcze rzadziej raz na rok, jeśli mieliśmy szczęście. Zosia, po studiach, została za granicą, budując tam swoje życie. Oddaliśmy im wszystko czas, zdrowie, marzenia, a oni odwdzięczyli się nam pustką. Nie potrzebujemy ich pieniędzy ani pomocy broń Boże. Chcemy tylko odrobiny ciepła: telefonu, odwiedzin, dobrego słowa. Ale i tego nie ma. Telefon milczy, drzwi się nie otwierają, a w piersi rośnie zimna samotność.**
**Teraz siedzę, patrzę przez okno na jesienny deszcz i myślę: czy to już koniec? Czy my, którzy oddaliśmy dzieciom każdy swój oddech, jesteśmy skazani na zapomnienie? Może czas przestać czekać, aż o nas przypomną, i zacząć żyć dla siebie? W wieku 65 lat stoję z Kasią na rozdrożu. Przed nami nieznane, ale gdzieś tam, za horyzontem, migocze iskra nadziei na nasze szczęście, nie czyjeś. Całe życie stawialiśmy siebie na ostatnim miejscu, ale czy nie zasłużyliśmy choć na odrobinę radości dla siebie? Chcę w to wierzyć. Chcę nauczyć się żyć od nowa, dla nas dwojga, póki jeszcze biją nam serca. Jak pogodzić się z tą pustką i znaleźć w niej światło?**
