Miałam 51 lat, kiedy zamieszkałam z 55-letnim wdowcem. Wszystko układało się jak we śnie, dopóki pewnego dnia mój wnuk nie zachorował.
Włodzimierz pojawił się w moim życiu w marcu. Był to ten dziwny czas, kiedy przejście z zimy na wiosnę jest bardziej senne niż rzeczywiste topniejący, szary śnieg wymieszany z błotem, niebo jakby rozpuszczone w mleku. Stałam przy kasie w Biedronce i gorączkowo grzebałam w torebce, szukając karty na punkty. Kolejka za mną westchnęła ciężko, ktoś stukał palcami w rączkę koszyka, inny wyraźnie spoglądał na zegarek, który dziwnie się rozmywał.
On stał drugi w kolejce i nagle spokojnie powiedział:
Proszę się nie spieszyć, wszystko jest w porządku.
Po prostu to powiedział. Bez złości, zupełnie jakby w naszym dziwnym śnie nie istniał pośpiech.
Odwróciłam się. Mężczyzna około pięćdziesiątki, ciemny płaszcz. Twarz zwyczajna, lekko rozmyta, prawie jakby z innej sceny. Ale uśmiech taki prawdziwy, ciepły, nie przyklejony.
Rozmawialiśmy jeszcze przy wyjściu ze sklepu, jakby nieważne było, czy na zewnątrz pada deszcz czy śnieg. Okazało się, że mieszkamy obok siebie, w blokach na tym samym magicznym osiedlu. On wdowiec od trzech lat, ja rozwiedziona od ośmiu, jakby te liczby kompletnie nie istniały.
Po tygodniu zaprosił mnie na wystawę do Domu Kultury na Nowolipkach.
Kiedy powiedziałam o tym mojej przyjaciółce Grażynie, pierwsze co usłyszałam, to:
A ma mieszkanie?
Grażyna zawsze mówi o sobie życiowa realistka ja jednak widzę ją raczej jako kobietę, która śni na jawie i zbiera punkty za rozsądek.
Mieszkanie oczywiście miał. I samochód. I pracę coś związanego z budowlanką, ale właściwie to nie pamiętam, bo w tamtej sennej logice zupełnie nie miało znaczenia. Liczyło się co innego potrafił słuchać. Tak naprawdę, aż świat dookoła na chwilę przestawał się rozmywać.
Zapamiętywał drobiazgi.
Kiedyś wspomniałam mimochodem, że lubię ciasto z wiśniami, a nie z jabłkami. To dla mnie jakieś senne prawo jabłkowe zawsze wydawało się smutne, wiśniowe miało kolor dzieciństwa.
Na kolejne spotkanie Włodzimierz przyniósł właśnie placek z wiśniami. Kupił go tuż za rogiem, w piekarni przy Alei Wyzwolenia tej, o której powiedziałam tylko od niechcenia.
To mnie wtedy najbardziej ujęło. Takie drobiazgi zawsze działają, nawet w snach.
W maju zaproponował, byśmy zamieszkali razem.
Spotykaliśmy się ledwie dwa miesiące. Nawet nie zdążyłam zdecydować, czy naprawdę lubię jego zapach.
Kingo, nie mamy już po dwadzieścia lat powiedział spokojnie. Po co czekać?
Nie mogłam kłócić się z tą sennologiczna argumentacją. Po prostu kiwnęłam głową.
Potem wracałam do domu i myślałam: przecież to tak nagle. Dwa miesiące to przecież jak jedno senne popołudnie.
A jednak wieczorem zadzwoniłam do niego i powiedziałam:
Dobrze, spróbujmy.
W końcu Włodzimierz wprowadził się do mnie. U niego akurat mieszkała daleka krewna z mężem szkoda ich było wyganiać, dopiero co się rozpakowali. U mnie duże trzypokojowe mieszkanie, przestrzeń rozciągnięta jak w surrealistycznym obrazie.
Pierwsze dwa tygodnie były jak fragment filmu z polskiego snu. W każdą niedzielę on gotował obiad. Robił to z dziwną czułością i spokojem, jakbym pierwszy raz widziała mężczyznę, który może godzinami myć warzywa i pichcić zupę.
Jego barszcz był lepszy od mojego nawet w świecie snów.
Potem zaczęły pojawiać się drobiazgi.
Zadzwonił jego syn. Około dziesiątej wieczorem, kiedy świat już był lekko rozmazany. Włodzimierz wyszedł do kuchni, rozmawiał długo, wrócił spięty i poprosił, bym pożyczyła do przyszłego tygodnia Karol miał problem z samochodem.
To była niewielka kwota, niewarta zamartwiania się kilkaset złotych rozpłynęło się jak we śnie.
Tydzień później znów była rozmowa z Karolem. Znów potrzebne pieniądze, z innego powodu.
Nie liczyłam ile. Zaczęłam tylko rejestrować.
Moja córka Agata mieszka pod Warszawą. Raz na miesiąc odwiedza mnie z moim ukochanym wnukiem. Mikołaj ma sześć lat i mówi do mnie babciu Kinia. Potrafi śnić na jawie każąc mi smażyć naleśniki z dziurką nie zwykłe, tylko takie, jak pamięta.
Kiedy pierwszy raz przyjechali po zamieszkaniu Włodzimierza, on był w domu.
Mikołaj od razu podszedł się przywitać w jego świecie nie istnieje obawa przed ludźmi, odziedziczył to po Agacie. Wgramolił się obok Włodzimierza na kanapę i zaczął pokazywać swoją kolekcję samochodzików.
Włodzimierz patrzył na niego dziwnie. Nie wrogo, nie zimno, po prostu jakby na krzesło czy obraz. Coś, co przypadkiem pojawiło się w pokoju i zaraz się rozmyje.
Agata później spytała mnie cicho w kuchni:
Mamo, a on lubi w ogóle dzieci?
Odparłam:
Pewnie nie przywykł. Karol już dorosły.
Agata tylko skinęła głową. Ona zawsze była uprzejma i łagodna jak śniąca rzeka.
Punkt zwrotny przyśnił mi się w lipcu.
Mikołaj się przeziębił. Nic poważnego, zwykła gorączka. Agata dzwoni, prawie w panice sama też chora, jej mąż w Niemczech na delegacji.
Mamo, przyjedziesz? zapytała, a jej głos brzmiał jak przez mgłę.
Spakowałam się w piętnaście minut. Wieczorem mieliśmy z Włodzimierzem iść na kolację do restauracji nad Wisłą, na którą czekał od dawna.
Powiedziałam mu:
Agata nie daje sobie rady, Mikołaj chory. Jadę do nich.
Spojrzał na mnie. Bez złości, raczej z lekkim zdziwieniem, jakby słyszał o czymś dziwnym i nierealnym.
A nie ma tam nikogo innego? zagaił.
Nie ma.
No, lekarka przyjedzie, poradzą sobie.
Już przewieszałam kurtkę, szukałam kluczy w torebce, która zaczęła wydawać dziwne dźwięki.
Kingo, zarezerwowałem stolik.
To odwołaj odpowiedziałam spokojnie. Albo idź sam.
I wyszłam, a klatka schodowa skręcała się jak we śnie.
U Agaty byłam trzy dni. Mikołaj dochodził do siebie stopniowo znikła gorączka, potem wrócił apetyt, na końcu już biegał po kanapie i domagał się bajki. W tym śnie gotowałam mu kompot z suszu nazywa go brązową herbatą i uwielbia.
Przez cały czas Włodzimierz odezwał się raz: Jak tam?
Odpisałam krótko: Poprawia się.
Więcej wiadomości nie było.
Gdy wróciłam do domu, Włodzimierz czekał. Przywitał mnie poprawnie pocałował, spytał o zdrowie Mikołaja. Wszystko było miłe, proste, bez żadnego echa tego, co się wydarzyło.
Wieczorem piliśmy herbatę na kuchni pełnej świateł i śladów snu. I wtedy powiedział:
Kingo, wiem, że wnuk jest dla ciebie ważny. Ale powinniśmy mieć też czas tylko dla siebie. Dopiero zaczęliśmy być razem.
Patrzyłam na niego i próbowałam zrozumieć, co mam zrobić. Nie jechać? Zostawić chore dziecko? Wszystko wydawało się takie senne, jakby moje pytania rozpływały się w powietrzu.
Nie pytałam więcej. Po prostu zamilkłam.
Potem zaczęłam przypominać sobie różne szczegóły.
Na przykład to, że nigdy nie zaproponował: Może pojadę z tobą, pomogę? Ani razu. Ani kiedy chodziło o Agatę, ani moją mamę a ona ma już osiemdziesiąt dwa lata i czasem potrzebuje pomocy.
Zawsze jeździłam sama. On wtedy zawsze był zajęty albo strasznie zmęczony.
Gdy dzwonił Karol, działo się coś odwrotnego. Syn zadzwonił o jedenastej wieczorem i prosił, by go podrzucić na drugi koniec Warszawy. Włodzimierz od razu wstał, ubrał się i wyszedł żadnych pytań.
Nie byłam o to zazdrosna. Syn to syn rozumiałam.
Ale przypomniał mi się jeden z naszych pierwszych rozmów, gdy siedzieliśmy w kawiarni. Włodzimierz opowiadał o swojej żonie, jak po jej śmierci świat stał się pusty i szary.
Powiedział wtedy:
Chcę znów czuć, że ktoś jest obok. Tak prawdziwie.
Słuchałam i myślałam wtedy to właśnie to!
A potem zrozumiałam, że chodziło tylko o kogoś obok niego.
Rozmowa, która wszystko wyjaśniła, wydarzyła się w sierpniu. Sama ją zaczęłam.
Włodku, chcę to zrozumieć. Agata jest dla ciebie obcą osobą?
Spojrzał na mnie zdziwiony.
Czemu obcą? Normalna kobieta. Przecież nic do niej nie mam.
A Mikołaj?
Dziecko jak dziecko.
Gdy był chory, powiedziałeś: Nie mają tam nikogo innego.
Włodzimierz ciężko westchnął, odstawił kubek.
Kingo, przecież nie muszę To twoja rodzina. Nie przeszkadza mi, jak przyjeżdżają. Ale nie będę udawał, że to także moja rodzina. Jesteśmy razem tylko cztery miesiące.
Pokiwałam głową, powoli.
A Karol to twoja rodzina?
Karol to mój syn.
Tak. Rozumiem.
Wstałam, spokojnie umyłam kubek i odstawiłam na ociekacz.
Włodku, chyba źle zrozumiałam twoje słowa na początku. Myślałam, że chodzi ci o nas oboje, a okazało się, że chodzi tylko o ciebie.
Nie odpowiedział. Poszłam do pokoju. On nie poszedł za mną.
Po dwóch tygodniach wyprowadził się. Wszystko odbyło się gładko, bez scen, dorośli ludzie w śnie nie krzyczą. Spakował się dokładnie, swoją ulubioną filiżankę z malunkiem żubra też wziął.
Przed wyjściem powiedział:
Jesteś dobrą kobietą, Kingo. Po prostu patrzymy na świat inaczej.
Zgodziłam się.
Grażyna, jak to ona, spytała po wszystkim:
Żałujesz?
Zamyśliłam się na chwilę i sprecyzowałam:
Ale czego?
No że zamieszkaliście tak szybko.
Nie odpowiedziałam. Lepiej dowiedzieć się wszystkiego po czterech miesiącach, niż po czterech latach.
Grażyna przytaknęła, bez śladu zaskoczenia.
W zeszłym tygodniu był u mnie Mikołaj. Siedział na kuchennym stołku, jadł naleśniki z dziurką i opowiadał, jak w przedszkolu ich wychowawczyni znalazła żółwia. A potem jakoś ta historia rozeszła się po kuchni i już nie pamiętałam, czy ten żółw był wielki, czy niewidzialny.
Słuchałam go i nagle poczułam to jest właśnie to: bycie razem. Tak naprawdę, nawet jeśli świat dookoła jest tylko dziwnym, surrealistycznym snem.
