W tym roku nie stać nas na morze, oznajmił mąż i wyjechał służbowo. A za dwa dni zobaczyłam jego zdjęcie na plaży, w objęciach mojej siostry.
Mariola, odpuść już! Przecież jesteś rozsądną kobietą, księgową! Policz sobie sama. Masz dostęp do liczb. Kredyt za samochód zjada nam dwanaście tysięcy. Hipoteka szesnaście. Remont na działce u mojej matki jeszcze osiem stówek miesięcznie, dach cieknie, trzeba poprawić, bo rudera zgnije. Jakie morze? Jakie Malediwy? Może chcesz zjeść kartofla na sucho przez rok?
Olek krążył po naszej ciasnej kuchni, wymachując rękami jakby chciał odgonić muchy. Otwierał i zamykał szafki, tłukł garnkami, nalewał wodę do szklanki, po czym wylewał ją z powrotem. Nawet nie spojrzał mi w oczy jakbym była kontrolą skarbową w niedzielę.
Siedziałam przy stole, skulona, gapiąc się w otwartą zakładkę biura podróży na laptopie. Ekran mamił turkusem morza, bielą piasku i palmami pochylonymi nad bungalowami. To nie był zwykły obrazek. To było Marzenie. Takie na lata, do którego się człowiek przyczepia jak pijawka.
Olku, zaczęłam ostrożnie, żeby mi głos nie zadrżał. Ja naprawdę oszczędzałam specjalnie. Nie wydawałam premii. Obiady nosiłam z domu. Brałam zlecenia po nocach, rozliczałam jakieś spółki z o.o., kiedy ty spałeś. Mam na oddzielnym koncie trzydzieści tysięcy. Sprawdziłam wystarczy. Samochód poczeka, działka twojej mamy nie rozpadnie się w dwa tygodnie eternit jeszcze wytrzyma. Potrzebujemy urlopu! Nie byliśmy na normalnych wakacjach od pięciu lat, od kiedy spłacamy hipotekę. Jesteś nerwowy, ja mam już tiki. Przestaliśmy być małżeństwem jesteśmy dłużnikami.
Nie chodzi tylko o pieniądze! ryknął, zamykając kubek aż zadźwięczał o talerzyk. W pracy mam Sajgon! Inwestor naciska! Szef nie puści! Nie mogę tak uciec i grzać brzucha, kiedy wszystko się sypie! Zwolnią mnie i wtedy twoje Malediwy zobaczysz jak świnia niebo.
Ale przecież mówiłeś w zeszłym tygodniu, że jest cisza Obiekt odebrany.
Zmieniło się! przerwał mi, czerwieniąc się. Nowe zadanie. Poprawki. Dość tematu. W tym roku morze odpada. Jedziemy na majówkę na działkę do mamy, pomożemy przy ogródku, będzie grill. Powietrze, las, pełen wypoczynek, czego chcieć więcej?
Ja nie chcę na działkę twojej mamy szepnęłam, czując jak łzy palą mi policzki. Tam nie odpoczywam. Tam haruję jak drugi etat plewienie, kopanie, gotowanie dla pół wsi twojej rodziny. Chcę na morze. Chcę nic nie robić.
Mało mnie obchodzi co ty chcesz! trzasnął pięścią w stół. Egoistka tylko o sobie myślisz! A ja to co? Mam służbowy wyjazd do Katowic. Na dwa tygodnie. Muszę inspekcję robić, tak chce szef. I nie marudź mi tu. I w ogóle, przelej mi kasę z twojego malediwskiego konta bilety i hotel na wyjazd.
Ale Przecież firma powinna płacić.
Zwrócą! Po rachunkach, wiesz jak jest. Trzeba zainwestować swoje. Porządny hotel, delegacyjne, a nie że przy prezesie będę paprykarz jeść.
Ile?
Osiemnaście tysięcy.
Osiemnaście?! Olku, to dwie trzecie moich oszczędności. To miało być na urlop!
Oddam ci. Powiedziałem już. Przecież wrócą!
Wbił we mnie wzrok oburzonego św. Piotra.
No dobrze. Praca w zimnie, dla nas, a ja tu marudzę
Kliknęłam przelej. Osiemnaście tysięcy złotych poszło. Palce mi się trzęsły.
Przeżyliśmy razem dziesięć lat. Był moją ostoją. Dziwak, oszczędny, ale można było na nim polegać. Nigdy mnie poważnie nie zawiódł.
Następnego dnia wyjechał.
Pakowałam mu walizkę.
Nie tęsknij, Maryś! rzucił radośnie, zarzucając płaszcz. Pachniał tym drogim Dior Sauvage, na którego uzbierałam z komunii. Zadzwonię, ale wiesz jak to Katowice zasięg bywa jak w Peru.
Uważaj na siebie.
Wziąłem ciepły sweter.
Ale po co ci kąpielówki i szorty?
Zająknął się:
A, bo w hotelu jest basen z podgrzewaną wodą i sauna. Wieczorami się rozgrzewamy z chłopakami.
No tak. Kiwam głową.
Odjechał. Z walizą i moimi pieniędzmi.
Zostałam sama. W dusznym, szarym mieście, gdzie wiosna istnieje tylko w kalendarzu.
Chodziłam do pracy jak zombiak. Wieczorem podgrzewałam rosół, patrzyłam na seriale o cudzym szczęściu. Do bólu samotna.
Zadzwoniłam do siostry, Grażyny.
Grażyna moje przeciwieństwo. Ja brunetka, domatorka, księgowa. Ona platynowa blond, gwiazda internetu, modeling, podróże, wieczna impreza. Młodsza ode mnie o sześć lat, mentalnie nastolatka. Nie byłyśmy bliskie (zbyt inne charaktery), ale jednak rodzina. Wyciągałam ją z opałów, pomagałam finansowo.
Wybrałam numer.
Abonent niedostępny lub poza zasięgiem.
Dziwne. Zwykle Grażyna jest przy telefonie jak operator w centrali. Story wrzuca co dwie minuty: Jem sałatkę, Jadę Uberem, Nowy lakier.
Wchodzę na jej profil. Ostatni post tydzień temu (właśnie dzień wyjazdu Olka).
Zdjęcie różowej walizki. Podpis: Podróż życia! Zgadnijcie gdzie? Będzie gorąco! Sprawa tajna! #podróż #marzenie #sekret.
No to gdzieś poleciała. Standard. Pewnie nowy szejk ją zabrał na Seszele.
Tydzień mija.
Olek dzwoni rzadko. Zamieszanie, słaby sygnał. Jego głos jakiś nie taki bardziej rozbawiony niż zmęczony. W tle coś szumi. Nie biurowe pogłosy, nie wiatr z Katowic. Jakiś miękki, rytmiczny szum.
Szum fal?
I muzyka. Oddalony, latynoski rytm.
Olek, co to za muzyka? Gdzie ty jesteś?
A? To radio w służbowym samochodzie! Jedziemy na zgłoszenie, kierowca puścił latino.
A ten szum?
Katowicki wiatr! Dzwonię spod Spodka, sam słyszysz! Lecę, zasięg się kończy!
Pik, pik, koniec rozmowy.
W piątek nie spałam do późna. Coś mi nie dawało spokoju.
Siedziałam w kuchni nad zimną herbatą, drąc nudną tablicę na Fejsbuku.
Nagle:
Grażyna Kowalczyk oznaczyła cię na zdjęciu.
Serce staje.
Klikam. Ładuje się powoli internet z epoki dinozaurów.
Najpierw niebo aż bije światłem. Potem turkus. Ocean. Potem biały piasek.
Plaża. Ta sama z oferty na stronie! Malediwy. Poznaję to miejsce ten hotel przeglądałam godzinami.
Na pierwszym planie Grażyna w czerwonym mikro bikini (które więcej odsłania, niż zasłania), olbrzymie okulary, drink pod parasolką, opalona jak czekolada.
A obok niej
Ktoś w szortach w palmy, owinięty wokół jej talii swoją włochatą łapą, na niej znajome Casio (kupiłam mu, żeby nie spóźniał się po ziemniaki).
Olek.
Mój Olek.
Który zamarza właśnie w Katowicach, nadzorując remont.
Uśmiecha się tak, jak nie widziałam od pięciu lat. Uroczym, wpatrzonym spojrzeniem kota na śmietanę.
Podpis: Szczęście lubi ciszę Ale muszę się podzielić! Mój miś zrobił mi bajkę! Mój bohater! Dzięki za raj! #Malediwy #love #MójFacet #SisterSorryNotSorry.
Oznaczyła mnie. Centralnie mnie, na twarzy Olka. Przypadek? Jasne! Żeby dobić. Pokazać: moja wygrana.
Poczułam, jak świat mi się rozmywa przed oczami.
Mój mąż.
I moja siostra.
Na moje oszczędności.
Na te 18 tysięcy, które skubałam od ust, nie kupując sobie rajstop.
Oni ukradli MOJE marzenie. Moje życie.
Nie zasłużyłaś na urlop, siedź w domu.
Egoistka.
Kasy nie ma.
Słowa Olka dudniły jak z echa.
Wstrząsnęło mną jak w febrze. Zęby dzwoniły o szklankę.
Wpadłam do łazienki i zwróciłam herbatę.
Opłukałam twarz lodowatą wodą. Spojrzenie w lustro wory pod oczami i zmęczona twarz z miną zmrożonego schabowego.
Tam Grażyna. Młoda, jędrna, beztroska. A ja? Zmęczona, kredyt, działka i jej matka. Nic dziwnego, że facet wybrał przygodę.
A płaci Mariola.
Spojrzałam na komputer. Ręce się trzęsły, w głowie zimny spokój.
Screen. Jeszcze jeden. Zapisane.
Nagrałam filmik z całego profilu Grażyny. Było tam więcej: szampan w business class, łóżko z łabędziami z ręczników, Olek niosący ją przez fale.
Otworzyłam bank.
Kredyt na Land Cruisera na mnie. Do spłaty 80 tysięcy. On przelewał, ale to ja figurowałam jako dłużnik.
Hipoteka wspólna, ale główny kredytobiorca to on.
Karta, na którą przelałam osiemnaście tysięcy saldo: zero. Pieniądze poszły do biura podróży Itaka.
Siedziałam w ciemnej kuchni i wyłam jak pies, wciśnięta w ścierkę, żeby sąsiadów nie postawić na nogi.
Tamtej Marioli już nie było. Ta, która wierzyła w rodzinę, właśnie umarła.
Obudziła się inna. Zła. Wyrachowana.
Rano wstałam innym człowiekiem. Brak łez, tylko chłodna nienawiść. I poczucie, że muszę się odegrać.
Oni chlapią się w raju za moje pieniądze. Śmieją się ze mnie. Ciemna masa.
No to…
Zaraz im zrobię Katowice na równiku.
Olek zapomniał drobiazg. Generalne pełnomocnictwo na auto. Dał mi je rok temu, żebym mogła sama załatwić ubezpieczenie i przegląd. Ważne jeszcze dwa lata. Tak, mogłam sprzedać.
Land Cruiser jego oczko w głowie. Sypał na niego talkiem, całował przed snem.
Ubrałam się. Garnitur, szpilki, czerwona szminka (do nauki Grażyny). Zebrałam wszystko: dowód rejestracyjny, pełnomocnictwo, drugi klucz.
Pojechałam do komisu, w którym pracuje mój były z roku Darek.
Siema Darek, pilnie muszę sprzedać Cruisera.
O, Mariola! Ale petarda. Olek się zgadza? Przecież… to jego cudak.
Olek? zrobiłam dramatyczną pauzę. Olek odleciał na Malediwy. Gorąco na głowie, długi, karta zablokowana. Potrzebuje gotówki.
Darek wytrzeszczył oczy.
Szybka akcja? Dobrze, daj papiery.
Generalne pełnomocnictwo.
Cena niższa niż na OLX-ie. Salon musi zarobić.
Dajcie, ile dacie. Dziś i gotówka.
160 tysięcy. (Rynkowa prawie 220).
Piszemy.
Dwie godziny i wracam z reklamówką pełną banknotów.
Najpierw do banku. Spłaciłam kredyt osiemdziesiąt do zera. Reszta 80 tysięcy na moje nowe, dziewicze konto, do którego Olek nie ma wstępu.
Wracam do domu.
Dzwonię po ciężarówkę. Pakuję wszystkie ciuchy Olka od slip po fikuśną koszulę i konsolę PS4.
Adres: woj. mazowieckie, wieś Zawady, ul. Słoneczna 1, do matki Zofii Nowak.
Proszę bardzo, niech się synek cieszy świeżym powietrzem.
Potem ślusarz.
Zamki do wymiany, najlepsze jakie są. I alarm.
Kradli? pyta ze zrozumieniem majster.
Szczury się wprowadziły.
To jeszcze nie koniec. Wisienka na torcie.
Wiem jaki Olek ma login do poczty. Data moich imienin klasyka.
Sprawdzam maila potwierdzenie od Itaki. Potwierdzenie rezerwacji bungalowu w Paradise Island.
Dzwonię do hotelu (mój angielski jest nie do podważenia, bo nie tłumaczyłam kontraktów na marne).
Good afternoon. I’m Mrs. Mariola Nowak, chief accountant of X company. My husband, Mr. Olek Nowak, paid for this stay a stolen company card. The bank will charge back all money within hours. For your safety, kindly ask them to leave room 105 immediately. Ton profesjonalny, pewny siebie.
Ojej, proszę pani! Muszę to sprawdzić! dyrektor prawie się zadławił.
Lepiej sprawdźcie szybko. I przekażcie Olkowi: Halina się skończyła. Mariola.
Po godzinie powiadomienie z banku: Próba obciążenia karty: odrzucone.
A potem seria telefonów.
Olek: Mariola, co się dzieje?! Karta nie działa, wyrzucają nas z pokoju! Płakać się chce! Zrób coś!
Grażyna: Marycha, nie denerwuj się! To nie tak jak myślisz! Przypadkowo się spotkaliśmy! Nawet nie spaliśmy razem! Przelej coś, bo nas nie wypuszczą na łódkę! Utoniemy tutaj!
Olek: Podobno sprzedałaś moją furę?! Co ty robisz?! Zabić cię to mało!
Patrzyłam w te wiadomości, śmiałam się tak, że aż się dusiłam.
Wysłałam im screena z obrazka Grażyny.
Podpisałam: Szczęście lubi ciszę. Miłego powrotu do Katowic pieszo. Samochód sprzedany, pieniądze na potrzeby rodziny (czyli na mnie). Rzeczy u mamusi. Zamki wymienione. Pozew w sądzie. Ahoj!
Olek wrócił za trzy dni. Musiał pożyczać na bilet powrotny, znajomi byli mocno zdziwieni prawdą.
Wrócił zły, spalony na raczka, bez grosza.
To mój dom! Oddaj klucze, wywalam cię!
To mieszkanie hipoteczne, składam wniosek o podział majątku odpowiadam zza nowych drzwi. Twoja część to dług w banku. W sądzie mamy spotkanie. Sąsiad, policjant, pan Henio, już zgłasza awanturę.
Olek pokrzyczał, popsuł buty, potem zszedł do mamy.
Rozwód był polski: głośny, wstydu masa, publiczność i tak dalej.
Samochód próbował odebrać. Sędzia: Pełnomocnictwo? Jest. Sprzedaż? Prawidłowa. KASA poszła na kredyt i wydatki rodziny. Udokumentowane.
Grażyna dla mnie nie istnieje.
Rodzice (mama w szoku, tata się obraził na świat): Maryś, no weź, to siostra! Dała się zwieść! Olek ją omamił! Wybacz!
Nie mam siostry koniec dyskusji.
Grażyna rzuciła Olka jeszcze na lotnisku: Biedak bez auta i dachu? Nie dla mnie. Już wrzuca zdjęcia z nowym z Dubaju. Niech ją Bóg rozliczy.
A ja…
Za te 18 tysięcy, do których nie dobrał się Olek, plus 80 z Cruisera, kupiłam wycieczkę.
Na Malediwy. Do tego samego hotelu. Bungalow obok. Z prywatnym basenem.
Sama.
Leżę na leżaku. Piję pina coladę. Gapię się na turkus, którego dotąd znałam tylko z tapety komputera.
Oddycham pełną piersią.
Jestem wolna. Jestem bogata (no, trzy czwarte banknotów jeszcze w zapasie). I więcej już facetowi nie dam decydować, czy zasłużyłam na relaks.
Zasłużyłam na wszystko.
