Weronika straciła szansę na pracę, by uratować starszego mężczyznę, który zasłabł na zatłoczonej ulicy w Warszawie! Gdy jednak weszła do biura, omal nie upadła ze zdumienia na widok tego, co zobaczyła
Weronika otworzyła portfel, przeliczyła pomięte banknoty i westchnęła ciężko. Pieniądze niebezpiecznie się kończyły, a znalezienie przyzwoitej pracy w Warszawie okazało się trudniejsze, niż kiedykolwiek sądziła. W myślach przejrzała listę najpotrzebniejszych zakupów, próbując uspokoić szybko bijące serce. W zamrażarce leżał worek udek z kurczaka i kilka mrożonych kotletów. W szafce stał ryż, makaron i pudełko herbaty. Na razie wystarczyłby jej litr mleka i bochenek chleba ze sklepu za rogiem.
Mamo, dokąd idziesz? mała Zosia wybiegła z pokoju, jej duże brązowe oczy wpatrzone w twarz Weroniki z niepokojem.
Nie martw się, skarbie odparła Weronika, wymuszając uśmiech, by ukryć nerwy. Mama idzie tylko na rozmowę o pracę. Ale wiesz co? Ciocia Ania z Jasiem zaraz przyjdą się z tobą pobawić.
Jaś przyjdzie? twarz Zosii rozjaśniła się, a rączki klasnęły z radości. Przyniosą Pusię?
Pusia była pręgowaną kotką Ani, puchatą kulką czułości, którą Zosia uwielbiała. Ania, ich sąsiadka, zgodziła się zaopiekować dziewczynką, podczas gdy Weronika miała jechać na rozmowę w centrum miasta, do firmy zajmującej się dystrybucją żywności. Dojazd do biura w Warszawie oznaczał długą podróż autobusem i metrem dłuższą niż sama rozmowa.
Minęły już ponad dwa miesiące, odkąd Weronika i Zosia przeprowadziły się do stolicy. Weronika miała do siebie żal za tę impulsywną decyzję: wyrwanie się z małego miasteczka z małym dzieckiem, wydanie oszczędności na czynsz i jedzenie, wszystko w nadziei na szybką pracę. Ale rynek w Warszawie był bezwzględny. Mimo dwóch dyplomów i niezłomnej determinacji, znalezienie stabilnej posady wydawało się gonitwą za mirażem. W rodzinnym Sandomierzu jej matka, Elżbieta, i młodsza siostra, Kasia, liczyły na nią jak na opokę. Bez niej radziły sobie znacznie gorzej.
Pusia zostanie w domu, kochanie powiedziała Weronika łagodnie. Nie lubi długich podróży. Ale wkrótce odwiedzimy ciocię Anię i będziesz mogła ją tulić, ile tylko zechcesz.
Ja też chcę kotka! Zosia nadąsała się, składając rączki na piersi.
Weronika pokiwała głową z cichym śmiechem. Zosia zawsze tak reagowała na temat zwierząt. W Sandomierzu, w domu babci Elżbiety, zostawili Smoka, smukłego czarnego kota, i małego, szczekliwego psa o imieniu Orzeszek. Zosia bawiła się z nimi przy każdej wizycie i teraz bardzo za nimi tęskniła.
Skarbie, wynajmujemy to mieszkanie wyjaśniła Weronika. Właściciel nie zgadza się na zwierzęta.
Nawet na złotą rybkę? zapytała Zosia, unosząc brwi ze zdumieniem.
Nawet na złotą rybkę.
W tej chwili zwierzęta były najmniejszym zmartwieniem Weroniki. Jej myśli krążyły wokół jednego: pracy. Ostatnie oszczędności topniały, a każdy dzień przynosił nową falę niepokoju. Przynajmniej zapłaciła z góry za pół roku czynsz, ale to niemal opróżniło jej kieszeń.
Dzwonek do drzwi wyrwał Weronikę z myśli. W progu stały Ania i jej pięcioletni syn, Jaś. Jak zwykle Ania przyniosła plastikowy pojemnik z domowymi ciasteczkami czekoladowymi i kawałek słynnego cytrynowego ciasta biszkoptowego swojej mamy. Podobnie jak Weronika, Ania była samotną matką, ale mieszkała z rodzicami w ciasnym mieszkaniu niedaleko. Oszczędzanie na własne lokum w Warszawie przypominało grę na loterii.
Czasem największe poświęcenia prowadzą do niespodziewanych nagród życie wynagradza dobroć, nawet gdy wydaje się, że wszystko idzie nie tak.
