Mamę nazywają Ewa, ma czterdzieści dwa lata. Urodziła mnie zaraz po maturze, mając niespełna osiemnaście lat. Jej pierwsza miłość zamiast białej sukni przyniosła pieluchy, nieprzespane noce i walkę o przetrwanie. Ojciec zniknął zaraz po porodzie, a na nogi postawiły ją tylko babcia z dziadkiem. Dzięki nim zdobyła zawód nauczycielki, a ja – namiastkę normalnego dzieciństwa.
Nigdy nie wyszła ponownie za mąż, choć adoratorów nie brakowało. Zawsze powtarzała, ściskając mój dziennik z przedszkola: „Najpierw ty dorośniesz, potem pomyślę o sobie”. Żyłyśmy jak siostry – wspólne zakupy w Galerii Krakowskiej, pożyczanie swetrów, nawet manicure w tych samych odcieniach różu. Gdy jako nastolatka wróciłam do domu z niebieskim irokezem, tylko się zaśmiała: „Chociaż pasuje do twoich dżinsów od Reserved!”. Myślałam, że nic nas nie rozdzieli.
Mam dwadzieścia lat, studiuję zarządzanie na UEK, pracuję w korpo przy Rondzie Grunwaldzkim. Spodziewałam się, że mama będzie umierać z samotności. Tymczasem – zakochała się. W chłopaku młodszym od niej o dwadzieścia lat!
Wszystko zaczęło się od niewinnych opowieści. Pracuje przecież w tym samym liceum na Salwatorze, gdzie poznała nowego informatyka – Krzysztofa. „Krzyś tak ciekawie opowiadał o cyberbezpieczeństwie” – mówiła, pakując słoiki z bigosem do jego torby. Chłopak ledwo skończył AGH, mieszka w sublokatorskim pokoju na Azorach. A ona – dojrzała kobieta – nagle chodzi w spódnicach od Sinsay i maluje usta pomadką Biedronki, bo „Krzyś uwielbia kolor fuksji”.
Koledzy z pracy dzwonili do mnie zaniepokojeni: „Twoja matka funduje sobie mezalians! To nie wypada!”. Próbowałam rozmawiać: „On cię wykorzysta! Szuka tylko mieszkania w centrum!”. A ona, poprawiając włosy farbowane Henną z Rossmanna: „Jesteś zazdrosna! On rozumie moją duszę!”.
Gdy rzuciła, że planują ślub w kościele Mariackim, ukradłam jej dowód i akt urodzenia. Niech ten student zarabiający trzy tysiące na rękę najpierw udowodni, że nie chce tylko meldunku w kamienicy przy Floriańskiej. Czekam. Jeśli po tygodniu zacznie nalegać na pilny ślub w USC – zadzwonię nawet do „Uwagi!”, byle ochronić ją przed sobą samą.
Czasem trzeźwy rozum to największy dowód miłości. Nawet gdy łamie się wszystkie serca.
