Mama przeklina mnie za to, że nie pomagam przy chorym bracie. Gdy skończyłam szkołę, spakowałam swoje rzeczy i uciekłam z domu.
Moja matka nie ma skrupułów – cały czas zasypuje mnie wściekłymi wiadomościami. Już tyle numerów zablokowałam, a ona wciąż pisze z nowych. Słowa są inne, ale zawsze pełne przekleństw. Życzy mi chorób, śmierci, najgorszych rzeczy.
Jak można tak mówić do własnej córki? Dla niej to nic złego. Od dziesięciu lat liczy się tylko mój brat Tomek. Ja jestem potrzebna tylko do sprzątania i pilnowania go.
Mamy z bratem różnych ojców. Mama wyszła za mąż po raz drugi, gdy miałam dwanaście lat. Nie pamiętam swojego taty, ale matka nigdy nie powiedziała o nim dobrze. W dzieciństwie myślałam, że był złym człowiekiem, bo mama bez powodu obrzucała go błotem. Teraz sama jestem na jej miejscu.
Mój ojczym był spokojny – nie kłóciliśmy się, traktowaliśmy się z szacunkiem, choć zachowywaliśmy dystans. Nie widziałam w nim ojca, ale gdy prosiłam o pomoc, np. przy lekcjach, nigdy nie odmawiał.
Gdy miałam trzynaście lat, mama urodziła Tomka. Szybko okazało się, że jest chory, i zaczęli biegać po lekarzach. Na początku była nadzieja, ale z czasem robiło się tylko gorzej.
Lekarze najpierw mówili o upośledzeniu, później postawili ostateczną diagnozę – nieuleczalną. Ojczym bardzo to przeżył, w końcu dostał zawału i po tygodniu w szpitalu odszedł. Moje życie zamieniło się w koszmar.
Rozumiem matkę. Miała ciężko z dzieckiem, które krzyczało, biło się lub zachowywało w dziwny sposób. Ale gdy proponowano jej ośrodek specjalny, odmawiała – mówiła, że to jej krzyż i będzie go dźwigać.
Nie dawała jednak rady sama, więc połowa obowiązków spadła na mnie. Wracałam ze szkoły, mama szła do pracy, a ja zostawałam z Tomkiem. Było ciężko, czasem wręcz obrzydliwie – dzieci z takimi chorobami nie zawsze panują nad swoim ciałem.
Nie miałam normalnego życia. Szkoła, potem brat, a gdy mama wracała z dorywczej pracy, siadałam do lekcji, mimo jego krzyków. Trzy razy proponowano jej oddanie Tomka do ośrodka. Za każdym razem odmawiała, twierdząc, że da radę. Ale ja nie dawałam. Gdy skończyłam liceum i mama oznajmiła, że nie pójdę na studia, bo muszę zostać z bratem – spakowałam się i wyszłam.
Mieszkałam u koleżanki, znalazłam pracę, potem wynajęłam pokój. Studia odpadły – nie było mnie stać ani na dzienne, ani na zaoczne.
Minęło prawie dziesięć lat, a ja wciąż nie mam kontaktu z matką. Gdy zaczęło mi się lepiej powodzić, spróbowałam się odezwać. Myślałam, że będę jej wysyłać pieniądze, żeby jakoś pomóc. Ale spotkałam się z falą nienawiści.
Wrzeszczała, że ją zdradziłam, rzuciłam samą z chorym dzieckiem, a teraz udaję dobrą. Żądała, żebym wróciła i pomagała przy Tomku. Przypomniały mi się obrazy z dzieciństwa – zrobiło mi się niedobrze.
Powiedziałam, że mogę pomóc finansowo, ale więcej nie dam rady. Matka zaczęła mnie wyzywać i od tamtej pury nie rozmawiałyśmy. Teraz tylko co jakiś czas dostaję jej wściekłe wiadomości z nowych numerów. Już nawet nie wierzę, że kiedykolwiek się dogadamy.
Po tym wszystkim, co mi napisała, nie chcę mieć z nią nic wspólnego. Każdy wybiera swoją drogę. Ona wybrała, ja też. Ale kiedy dostaję taką wiadomość – znów czuję się okropnie.
