– Lidio, przestań udawać biedną, porozmawiajmy spokojnie i wszystko wyjaśnijmy.
– Cokolwiek wymyślisz, zapewniam, nic strasznego się nie stało. Nie jesteśmy już pięcioletnimi dziećmi, żeby
Głos męża zza drzwi pokoju dziecięcego sprawił, że Lidia i dziesięcioletni syn Szymon spojrzeli na siebie i jednocześnie pokręcili głowami.
– Wiesz, nienawidzę go, bo ciągle odwraca wszystkie sprawy tak, że wydaje się, że denerwujemy się niepotrzebnie.
Chłopiec nieświadomie wypowiedział myśli Lidi, więc ta skinęła głową, usiadła wygodniej na kanapie i wcisnęła słuchawki, by nie słyszeć łagodnego, lecz pouczającego tonu zza drzwi.
To właśnie ten ton kiedyś przyciągnął ją do Władysława. Wierzyła, że mężczyzna rozwiąże każdy konflikt dyplomatycznie.
Jednak w jego rozumieniu dyplomacji było przymuszenie do własnych korzyści, pokazując drugą stronę jako histeryczną, głupią, niedojrzałą.
Gdy Lidia była jeszcze skłonna znosić takie sztuczki dla dobra wspólnego dziecka, nie pozwoliłaby Władysławowi tak potraktować własnego syna.
Urodziny Szymona udowodniły, że Władysław nie ceni nawet własnego potomka.
Lidia była już zlekceważona na rzecz matki i siostry można było to jakoś wytłumaczyć z rodziną najpierw mama, potem siostra, potem żona. Ale podchodzenie do własnego syna w ten sposób było nie do przyjęcia, nawet dla tak cierpliwej i łagodnej Lidzi.
Urodzinowy plan ustalili miesiąc wcześniej. Zarezerwowali stolik w ulubionej restauracji w centrum Warszawy, z fantastyczną salą zabaw, zaprosili trzech najlepszych kolegów Szymona wraz z rodzinami, wybrali menu i tort na zamówienie.
Co mogło pójść nie tak? W najgorszym wypadku któryś z gości mógł zachorować i nie przyjść nie byłoby przyjemnie, ale każdy to zrozumie i nie będzie pretensji. W najgorszym scenariuszu zachorowałby solenizant, tracąc część wpłaconych pieniędzy i tort, który prawdopodobnie oddaliby gościom, by nie zmarnować.
Szymon miał zdrowie jak dąb, więc nie przewidziano takiej awarii, a goście od rana potwierdzili przybycie na sto procent.
Jednak kiedy cała rodzina już ubierała się w eleganckie stroje, Władysław odebrał telefon od siostry i natychmiast zaczął zmieniać strój na nieformalny.
– A dokąd się tak wybierasz? ryknęła Lidia, kiedy znała już historię ich małżeńskich relacji.
W ich związku Władysław miał trzy kobiety: matkę, siostrę i Lidię w tej kolejności malejącej ważności. Nie był to pierwszy raz, gdy mąż poświęcał wolny dzień na pomoc matce w ogrodzie czy zakupy. Gdy matka nie potrzebowała pomocy, wkraczała siostra, wymagająca brata przy pracach domowych.
Kiedy Lidia poznała Władysława, uznała jego troskę o rodzinę i spełnianie próśb krewnych za znak dobrego mężczyzny. Jak mężczyzna traktuje matkę, tak będzie traktował żonę tak myślała.
Okazało się, że to było kompletnie nieprawda. Gdy mąż krążył po mieście, spełniając życzenia krewnych, w ich własnym domu kapnęły krany, skrzypiały zawiasy, a prace męskie gromadziły się w stos. Lidia, po kolei zrezygnowała od wiecznych obietnic zrobię to jutro i wynajęła fachowców.
Władysław w końcu odetchnął, gdy zrozumiał, że nie będzie już zalewany prośbami. Lidia przyzwyczaiła się do nieobecności męża, nawet zaczęła czerpać przyjemność z samotności. Ostatnio Władysław narzekał, że żona stała się wobec niego zimna i obojętna. Lidia już przyzwyczaiła się, że nie jest przy nim, więc nie ma sensu się aktywizować, gdy pojawi się na chwilę. Telefon zadzwonił, a on, przebrany w szlafrok, krzyknął:
– Tak, mamo, już biegnę!
Uciekał od oczu, wolał zamiast rozmowy przytulić szalik lub obejrzeć ulubiony serial wszystko zdawało się lepsze niż małżeńska konwersacja.
Jednak kiedy w dniu urodzin Szymona Władysław wyruszył do siostry, Lidia nie wytrzymała. Szczególnie gdy Władysław z najczystszą twarzą przyznał, że siostra ma problem z przeprowadzką i musi niezwłocznie pomóc z pudełkami, a przyjęcie może odbyć się innego dnia. Czy naprawdę urodziny dziesięciolatka są tak nieistotne?
Lidia podniosła głos. Wybuchnęła z pełną mocą, dając mu tydzień na zrozumienie błędów i wymyślenie, jak odkupie się. Ten tydzień poświęciła na przemyślenia i przygotowanie się psychicznie przed skokiem w otchłań.
Rozwód był dla niej czymś trudnym i niewyobrażalnym. Gdyby była odważniejsza, zrezygnowałaby już po nocnej kolacji, kiedy Władysław spędził poranek rozmawiając z mamą przy telefonie, nudząc się samotnie.
W kolejnych ośmiu latach prawie nie widzieli się z byłym mężem i kochającym ojcem. Płacił alimenty, ale pojawiał się raz w roku na urodziny Szymona, nie zawsze w sam dzień, raczej za dwa tygodnie. Chłopak szybko przyzwyczaił się do braku kontaktu, przestał czekać i nie miał ochoty na rozmowy. Dopiero po osiemnastym roku życia w nim znów rozbudziła się tęsknota. Wtedy Władysław znalazł mnóstwo pretensji do byłej żony.
– Mogłaś wygładzić te nierówności między nami, wyjaśnić mu, że oboje rodzice są ważni, że trzeba kochać ojca, nawet jeśli spotkania są rzadkie wylał Władysław, stojąc przed domem Lidi, jakby chciał ją złapać w sidła.
– I gdzie mam iść? Miałeś osiem lat, by naprawić relacje, a wszystko, co robiłeś, to pogłębianie przepaści wystrzeliła Lidia, już nie będąc posłuszną i uległą, przywykłą do odrzucania.
– Miałem inne sprawy niż wychowanie dziecka, wiesz o tym. Mam jeszcze mamę i siostrę
– Idź do nich, niech oni pomogą ci z Szymonem, a mnie zostaw w spokoju odrzuciła Lidia, zamykając drzwi na jego twarz.
Wieczorem Szymon wrócił do domu i rześko powiedział matce:
– Mamo, zamknąłem ten rozdział.
– Jaki? zapytała.
– Ojciec zaprosił mnie na urodziny za tydzień, a ja miałem koncert z Julią. Wiesz, Julia, ta dziewczyna z niebieskimi warkoczami, zawsze w naszym kręgu.
– I co?
– On się obraził, że stawiam Julię wyżej niż własnego tatę. Powiedziałem, że możemy uczcić go później, po sesji, a nawet za miesiąc. Okazało się, że to nie działa.
– Zapamiętasz się, chłopcze.
– Nieźle, pamięć mam dobrą, choć trochę złośliwą. Mamo, pytanie: po co go wytrzymywałaś aż do dziesięciu lat? Mogłaś od razu się rozwieść, nie zginęłybyśmy.
– Było kilka powodów odrzuciła Lidia. Teraz wszystkie wymówki wydawały się głupie i wymyślone.
Wtedy jednak zrozumiała, że lekceważenie syna przez męża zmusiło ją do przemyślenia małżeństwa. Mogłaby jeszcze mieszkać z Władysławem, matką i siostrą, czwartą nadmiarową w tej rodzinie perspektywa nie była zachęcająca. Dobrze, że w końcu złożyła pozew rozwodowy.
