W tamten upalny lipcowy dzień Helena Stanisławowa od rana myła okna, trzepała poduchy i przypominała córce, że najwyższy czas odwiedzić wieś – czosnek już dojrzał. Daria próbowała się wykręcić: to praca, to sprawy, to dzieci, ale matka była uparta jak zawsze.
— Lato się kończy, a wy wciąż w mieście gnijecie! – oburzyła się przez telefon. – Jagody przejdą, ziemniaki zsinieją, a wy tylko w telefonach grzebiecie!
I tak się umówili: przyjadą w weekend, pomogą w ogródku, a wieczorem, jak zwykle, posiedzą, odpoczną.
Szymon specjalnie nie palił się do wyjazdu. Ostatnia wizyta skończyła się niezręczną sytuacją, której, jak się okazało, wciąż nie zapomniał. Wtedy po prostu poprosił o trochę kiełbasy do pilawu – a teściowa, dosłownie, nie dała. Tak ostro, że aż się zakrztusił z zaskoczenia.
W sobotę wyjechali wczesnym rankiem. Pomogli – szybko i sprawnie: czosnek wyrwali, posegregowali, złożyli. No i teraz, zdawałoby się, czas na relaks: kolacja, pogawędka. Szymon wziął prysznic, wszedł do kuchni. Daria z matką nakrywały do stołu. Zapach pilawu kręcił w głowie. Żeby nie czekać, otworzył lodówkę, wziął kawałek kiełbasy, chciał zrobić sobie kanapkę – i wtedy…
— Ani mi się waż! – jak wystrzał, rozległ się głos Heleny Stanisławowej.
Kiełbasa błyskawicznie wróciła na półkę. Szymon zastygł w miejscu. Nic nie rozumiał.
— Co się dzieje, mamo? – zmieszana spytała Daria.
— Kiełbasa tylko na śniadanie, z chlebem! A teraz pilaw. I nie psujcie sobie apetytu! – ostro przerwała teściowa.
Szymon usiadł do stołu, spróbował pilawu, ale mięso jakoś się w nim nie znalazło. Poprosił choć o kawałek kiełbasy. Znowu odmowa.
— O co wam chodzi?! – oburzyła się Helena Stanisławowa. – Przecież już pół kiełbasy zjedliście! Wiecie, ile teraz kosztuje? Kupiłam na cały tydzień!
Szymon odsunął talerz. Apetyt mu całkiem minął. Wstał, wyszedł na dwór. Daria poszła za nim później. Mąż leżał na kanapie, wpatrzony w sufit.
— Jedziemy do domu. Nie wytrzymam tu. Każdy mój ruch śledzi jakbym jej okradał. Boję się nawet masła za dużo na chleb posmarować – zaraz mi zabierze.
— Tu nawet sklepu nie ma – przepraszająco powiedziała Daria. – Tyniecki przyjeżdża tylko raz w tygodniu.
— Trzeba było żywność przywieźć, a nie wiśnie i morele! – prychnął Szymon. – Jutro wracam. Po was przyjadę później. Bo bez mięsa – ja tu długo nie pociągnę.
— Pojedziemy razem – stanowczo oznajmiła Daria.
Nazajutrz tak też zrobili. Daria skłamała matce, że Szymona pilnie wezwano do pracy. Teściowa żegnała ich niechętnym wzrokiem.
Minął prawie rok. Do Heleny Stanisławowej nie jechali. Ale ona do nich – jak najbardziej. I co najdziwniejsze: za każdym razem otwierała ich lodówkę jak swoją. Brała, co chciała, bez pytania. Nawet Szymon się śmiał:
— Patrz, kiełbasa! Widocznie tu już wolno…
Ale wiosną znowu zaczęły się telefony:
— No i kiedy przyjeżdżacie? Ogród nie będzie czekał.
Szymon początkowo się wymawiał. Ale Daria podsunęła sprytny pomysł:
— Zabierzemy jedzenie ze sobą. Żeby mama później nie liczyła, kto ile zjadł.
Szymon zgodził się – pod warunkiem, że po drodze wstąpią do supermarketu. I oto znów stali na progu wiejskiego domu. Z torbami pełnymi zakupów.
— Co to znów u was? Morele? – skrzywiła się teściowa, ale zajrzawszy do siatek, zobaczyła ser, mięso, kiełbasę. I zamilkła.
— Żeby pani nie liczyła, ile gramów zjadłem – uśmiechnął się Szymon.
Helena Stanisławowa prychnęła, ale nie odezwała się. Później, w kuchni, gdy nikt nie słyszał, szepnęła córce:
— Fajnie by było, gdybyście zawsze tak z jedzeniem przyjeżdżali. I mi lżej, i wam spokojniej.
Daria skinęła głową. Było jej zarówno smutno, jak i zabawnie. Ale najważniejsze, że Szymon znów był gotów przyjeżdżać. Choćby z torbami jedzenia. Bez awantur i wyrzutów. A to, jak pokazała praktyka, też swego rodzaju szczęście rodzinne.
