Twoja mama wyjeżdża na cały miesiąc? To ja też jadę do swojej — żona już stała z walizką w ręku.
Barbara miała plan. Prosty jak dziecięce marzenie — wakacje z mężem nad morzem. Wojtek obiecał — w tym roku na pewno jedziemy. Bilety kupione, hotel zarezerwowany, walizki prawie spakowane…
— Basia, przepraszam — Wojtek wpatrywał się w telefon, nawet nie podnosząc wzroku. — W pracy awantura. Wszystko się odpada.
Serce zabolało. Ale nie z zaskoczenia, tylko z przyzwyczajenia do rozczarowań. Po latach małżeństwa Barbara już wiedziała — plany męża zawsze ważniejsze niż jej.
— Nic nie szkodzi — przełknęła żal. — To chociaż w domu odpocznę. Książki poczytam, na balkonie posiedzę.
Pierwszy raz od lat — cisza w domu! Kawa bez pośpiechu, ulubiony kryminał, zachód słońca z balkonu. Los jakby dawał jej prezent.
Ale los chyba lubił czarny humor.
— Mama dzwoniła — Wojtek był zadowolony. — Zrezygnowała z sanatorium. Po co wydawać pieniądze, skoro ty jesteś w domu i masz wolne? A przy okazji mnie odwiedzi.
Halina Stanisławówna. Kobieta z żelazną wolą i przekonaniem, że świat istnieje po to, by jej służyć.
— Miesiąc? — głos Barbary zadrżał.
— No jasne! Super, prawda? — Wojtek uśmiechał się jak dziecko, które dostało loda.
A Barbara nagle zobaczyła swoje wymarzone wakacje: dni w kuchni, ciągłe „przynieś-podaj”, rozkazy świekry i zero prawa do własnego zdania we własnym domu.
— Oczywiście, super — skinęła głową.
Trzy dni później Halina Stanisławówna wjechała do ich mieszkania jak czołg na okupowane terytorium.
— Basia, dlaczego cukier jest w nie tej puszce? — pierwsze słowa po „dzień dobry”.
— Mamo, usiądź, odpocznij — Wojtek krzątał się wokół.
A Barbara zrozumiała jedno — jej urlop zamieni się w miesięczny dyżur kelnerki.
— Będziesz gotować barszcz? — Halina Stanisławówna rozsiadła się w fotelu jak na tronie. — Tylko nie za kwaśny. I mięso ma być dobrze ugotowane.
Barbara w milczeniu poszła do kuchni.
**Nowe zasady**
Świekra zadomowiła się jak dowódca na zdobytej ziemi. Już pierwszego wieczoru było jasne — odpoczynek Barbary definitywnie się skończył.
— Basia, gdzie macie normalne garnki? — grzebała w szafkach. — Te jakieś malutkie. I dlaczego przyprawy nie są alfabetycznie?
Barbara cicho przestawiała słoiki. We własnej kuchni nagle poczuła się jak intruz.
— Mamo, nie przemęczaj się — Wojtek przeglądał wiadomości. — Basia wszystko załatwi.
No tak. Basia załatwi. Jak zawsze.
Pod koniec tygodnia jej dzień wyglądał tak: pobudka o siódmej, śniadanie dla świekry według specjalnego menu (nie tłuste, nie słone, nie ostre), sprzątanie, obiad, podwieczorek, kolacja, zmywanie. I tak w kółko.
— Jakaś taka… ospała ostatnio — zauważył Wojtek. — Może witaminy by się przydały?
Witaminy? Ona potrzebowała nie witaminy C, ale witaminy „Własne Życie”.
**Balkon — ostatnia ostoja**
Jedynym ratunkiem był balkon. Tu mogła po prostu oddychać. Patrzeć w niebo. Myśleć.
— Basia! — głos świekry przeciął ciszę. — Gdzie jesteś? Herbaty mi się chce!
— Już idę! — automatycznie odpowiedziała Barbara.
Ale nogi nie chciały ruszyć. W głowie kołatała jedna myśl: „A co jeśli nie pójdę?”.
Taka zuchwała, że aż dech zaparło.
— Basia! Słyszysz?!
— Słyszę — cicho powiedziała do pustego balkonu. — Bardzo dobrze słyszę.
I jednak poszła zaparzyć herbatę.
**Punkt wrzenia**
— Barbaro — świekra siedziała w salonie jak sędzia na procesie. — Jakaś taka… nieBarbara wzięła głęboki oddech, postawiła imbryk na stole i powiedziała: „Nie, Halino Stanisławno, sama ją sobie zrobisz – ja jadę do swojej mamy i wrócę, kiedy naprawdę będę chciała.”
