— Mamo, ile można?! — Weronika cisnęła swój telefon na stół tak, że ekran zamrugał i zgasł. — Codziennie to samo! Każdego cholernie dnia!
— Weronko, kochanie, ja przecież nie specjalnie… — Barbara ścisnęła w dłoniach swój stary telefon z przyciskami, z którego już zatarły się cyfry. — Po prostu znowu zapomniałam. Pamięć już nie ta.
— Zapomniałaś! — Weronika zerwała się z kanapy, przeszła się po pokoju. — Mamo, tłumaczyłam ci sto razy! Naciskasz zielony przycisk, kiedy telefon dzwoni. Zielony! Nie czerwony, nie niebieski, tylko zielony!
— Naciskałam zielony…
— Nie, mamo, naciskałaś czerwony, bo słyszałam krótkie sygnały. To znaczy, że odrzuciłaś połączenie!
Barbara bezradnie spojrzała na córkę, potem na swój telefon. Mały, czarny, z przyciskami, które wydawały się jej raz za małe, raz za jasne. Pamiętała czasy, gdy telefon był jeden na całą kamienicę, stał w korytarzu, a wszyscy sąsiedzi korzystali z niego po kolei. Wtedy było prościej.
— Córeczko, a może w ogóle nie potrzebuję tego telefonu? — zapytała cicho. — Bez niego jakoś żyliśmy.
— Mamo! — Weronika zatrzymała się, spojrzała na nią z takim bólem, jakby usłyszała coś strasznego. — Jak to nie potrzebujesz? A jeśli coś ci się stanie? A jeśli będę się martwić? A jeśli…
— Dobrze, dobrze — Barbara pośpiesznie się zgodziła. — Będę się uczyć. Pokaż mi jeszcze raz.
Weronika usiadła obok matki, wzięła jej telefon w dłonie. Miała długie, zadbane palce z manicurem, który Barbara zawsze uważała za zbyt jaskrawy. Jej własne dłonie — pokryte plamami, z poharatanymi przez lata palcami — wyglądały przy córkowych jak staruszki.
— Patrz, mamo. Kiedy telefon dzwoni, zapala się ekran. Widzisz? Tutaj, po lewej, zielony przycisk z słuchawką. To znaczy „odebrać”. A po prawej czerwony — „odrzucić”. Zapamiętaj: zielony — tak, czerwony — nie.
— Zielony — tak, czerwony — nie — powtórzyła posłusznie Barbara. — A jeśli pomylę?
— Nie pomylisz — westchnęła Weronika. — Spróbuj zapamiętać tak: zielony to jak trawa, jak liście, to życie, to dobrze. Czerwony — jak krew, jak zagrożenie, to źle.
— Rozumiem — skinęła głową Barbara, choć nie rozumiała, co ma wspólnego trawa z krwią. — A jak mam do ciebie zadzwonić?
— Mamo, już to przerabiałyśmy. Naciskasz moje zdjęcie w książce telefonicznej. Widzisz, ustawiłam ci? Tu jest moja fotka, podpisana „Weronika córka”. Naciskasz, a telefon sam wybiera mój numer.
Barbara spojrzała na ekran. Rzeczywiście była tam fotografia Weroniki — uśmiechniętej, młodej, pięknej. Zupełnie nie takiej, jak teraz, zmęczonej i rozdrażnionej.
— A jeśli zapomnę, gdzie twoje zdjęcie?
— Mamo, jest pierwsze na liście! Najwyżej!
— Dobrze. A jeśli telefon się zepsuje?
— Nie zepsuje się — Weronika potarła skronie. — Mamo, może lepiej napiszę ci numer na lodówce. Wielkimi cyframi. Będziesz dzwonić z domu.
— Ale ja nie mam stacjonarnego. Mówiłaś, że nie potrzeba, skoro mam komórkę.
— To poprosisz sąsiadów.
— Jakich sąsiadów? — Barbara zmieszała się. — Ja z nimi nie gadam. Młodzi, pracują, nie mają czasu.
— Mamo — Weronika usiadła na kanapie, zakryła twarz dłońmi. — Nie wiem, co robić. Dzwonię codziennie, a ty nie odbierasz. Denerwuję się, myślę, że coś się stało. Przychodzę — a ty zdrowa, tylko przycisk nie ten.
— Wybacz, córeczko. Nie chcę ci sprawiać kłopotu.
— Wiem, że nie chcesz. Ale wychodzi, że sprawiasz.
Barbara patrzyła na swoje dłonie. Kiedyś te ręce gotowały obiady dla całej rodziny, prały, sprzątały, niańczyły małą Weronikę. Umiały wszystko. A teraz nie radzą sobie z małym pudełkiem z guzikami.
— A pamiętasz — zaczęła niespodziewanie — jak byłaś mała, kupiliśmy ci zabawkowy telefon? Różowy, z dużymi przyciskami. Godzinami gadałaś, udając, że dzwonisz do babci na wieś.
— Pamiętam — Weronika podniosła głowę. — Nauczyłam się na nim cyfr.
— No widzisz. A teraz ja muszę się cyfr uczyć — uśmiechnęła się smutno Barbara. — Wszystko na opak.
— Mamo — Weronika przysunęła się bliżej. — Spróbujmy jeszcze raz. Powoli. Zadzwonię teraz, a ty odbierzesz. Zgoda?
— Zgoda.
Weronika wzięła swój telefon, znalazła numer mamy, nacisnęła zielony przycisk. Telefon Barbary zadzwonił, na ekranie pojawiło się zdjęcie córki.
— Patrz, mamo, dzwonię. Widzisz moją fotkę?
— Widzę.
— A teraz naciśnij zielony przycisk. Ten.
Barbara spojrzała na ekran. Były tam dwa przyciski — zielony i czerwony. Wiedziała, który wybrać, ale ręka i tak sięgnęła po czerwony.
— Nie, mamo, nie ten! — Weronika złapała jej dłoń. — Ten, zielony!
— Tak, tak, przepraszam. Wiem, że zielony.
Barbara nacisnęła zielony przycisk. Telefon pikał, a ona usłyszała głos córki — tuż obok i jednocześnie z słuchawki.
— Halo, mamo, słyszysz mnie?
— Słyszę! — ucieszyła się Barbara. — Słyszę! Wyszło!
— Brawo! — Weronika rozłączyła się. — Widzisz, jakie to proste? Teraz jeszcze raz.
Ćwiczyły pół godziny. Weronika dzwoniła, matka odbierała. Z dziesięciu prób Barbara siedem razy wybrała dobrze. Trzy razy — czerwony.
— Mamo, czemu naciskasz czerwony? — spytała Weronika. — Wiesz przecież, że zielony.
— Wiem. Ale ręka sama ciągnie do czerwonego. Jest większy czy coś.
— Może zmieńmy telefon? Są specjalne, dla seniorów. Z dużymi przyciskami.
— Nie — odparła szybko Barbara. — Ten jest dobry. Dałaś mi go na urodziny. Przywykłam. Tylko potrzebuję więcej czasu.
— Dobrze — Weronika pocałowała ją w policzek. — Muszę iść do pracy. Jutro poćwiczymy.
— Jasne, córeczko. Idź, nie spóźnij się.
Weronika wyszła, a Barbara została sama zBarbara długo wpatrywała się w telefon, aż w końcu uśmiechnęła się do siebie – może świat nie był już taki prosty jak dawniej, ale zawsze mogła liczyć na cierpliwość córki i wspólne chwile przy szarlotce.
