Wyszłam za mąż trzy razy i za każdym razem starałam się być idealną żoną: teraz boję się, że na starość pozostanę samotna.
Trzykrotnie związałam swoje życie węzłem małżeńskim, wkładając całą duszę, by stać się wzorową małżonką — troskliwą, cierpliwą, gotową do poświęceń dla bliskich. Jednak trzy próby zbudowania szczęścia okazały się gorzkim rozczarowaniem, a teraz dręczy mnie strach: co, jeśli starość przywitam w pustce i samotności?
Mój pierwszy mąż, Igor, odszedł zostawiając mi okrutne słowa: „Znudziłaś mi się”. Znudziłam mu się ja, nasze dzieci, moja troska, moje starania. „Jesteś nudna, — powiedział, patrząc na mnie z pogardą. — Jedyne co potrafisz, to gotować zupy”. Wtedy wierzyłam, że w tym tkwi kobiece szczęście: być gospodynią, matką, wsparciem dla męża. Nie rozumiałam, jak go zatrzymać, co zrobić, by został. I tak zostałam sama — z dwójką maluchów, zdezorientowana i przygnębiona.
Drugi mąż, Aleksy, pojawił się w moim życiu, gdy miałam nadzieję, że wszystko będzie inaczej. Uczyłam się na swoich błędach: starałam się być mądrzejsza, mniej wymagać, więcej wybaczać. Ale los znów dał o sobie znać: katastrofalnie brakowało pieniędzy, oboje harowaliśmy w pracy, a potem zachorowałam. Nie śmiertelnie, ale na tyle poważnie, że potrzebowałam wsparcia. I wtedy zobaczyłam jego prawdziwe oblicze. Nie krzyczał ani nie robił scen — po prostu zebrał rzeczy i odszedł do innej. Chora żona, troje dzieci — po co mu taki ciężar? Rozpłynął się w moim życiu cicho jak cień w nocy, zostawiając mnie, bym walczyła sama.
Trzeci mąż, Dymitr, był dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Gdy się poznaliśmy w małym miasteczku pod Wrocławiem, był nikim — złamanym, zagubionym człowiekiem bez celu. Dosłownie wyciągnęłam go z przepaści: pomogłam stanąć na nogi, oddawałam połowę swojej pensji, wspierałam jego marzenia. Ciągnęłam go do przodu jak tragarz wóz z bagażem, nie szczędząc siebie. On nic dla mnie nie zrobił — ani jednego dobrego gestu, ani kropli wdzięczności. Mówiłam sobie: mężczyzna jest głową rodziny i trzeba go wspierać, nawet jeśli to oznacza dźwiganie wszystkiego na sobie. A ostatnio spojrzał na mnie zimnymi oczami i wydał werdykt: „Zapuściłaś się. Stara, zaniedbana”.
Jest tylko trzy lata młodszy ode mnie, ale uważa się za młodego, pełnego sił, a mnie — niemal za ruinę, niegodną uwagi. I to mówi człowiek, którego przez lata utrzymywałam, karmiłam, podnosiłam z kolan! Ogarnęła mnie wściekłość. Nie mogłam tego więcej znieść: przestałam dawać mu pieniądze, a on natychmiast nazwał mnie skąpą, wypomniał wszystkie moje „wady”, jakbym była mu coś winna do końca życia. Jego słowa cięły jak noże, ale otworzyły mi oczy: nie chcę więcej żyć dla kogoś, kto mnie nie ceni.
I oto stoję na rozdrożu, mając czterdzieści parę lat, z rozbitym sercem i pustymi rękami. Tyle lat wkładałam duszę w te związki, tyle sił poświęciłam, by je ulepszyć, a co z tego mam? Pustka. Boję się nawet myśleć o przyszłości. Komu teraz jestem potrzebna? Przecież starszych kobiet się nie kocha — czy się mylę? Te myśli gryzą mnie jak zimny wiatr jesiennej nocy i nie wiem, gdzie znaleźć odpowiedź. Trzy razy próbowałam zbudować rodzinę, trzy razy się sparzyłam, a teraz strach przed samotnością puka do moich drzwi coraz głośniej. Czy to naprawdę wszystko, co mi pisane? Czy naprawdę zostanę sama, patrząc, jak życie przemyka obok?”
