**Dziennik, 15 października**
To ty masz problemy, siostro, bo to nie twoje mieszkanie. Moja ciocia, siostra mamy, nigdy nie miała dzieci, ale za to miała piękne mieszkanie z trzema sypialniami w samym centrum Warszawy i poważne kłopoty ze zdrowiem. Jej mąż był zapalonym kolekcjonerem, więc ich dom bardziej przypominał muzeum niż zwykłe lokum.
Moja młodsza siostra, Krysia, ma męża-nieudacznika i dwójkę dzieci. Mieszkają w wynajętej kawalerce na obrzeżach miasta. Gdy tylko Krysia dowiedziała się o chorobie cioci, natychmiast przybiegła do niej, by wylewać swoje żale.
Od razu powiem nasza ciocia to trudna osoba. Nie owija w bawełnę i potrafi postawić kogoś do pionu. Przez lata zapraszała mnie i mojego męża do siebie (chciała, żebyśmy u niej zamieszkali) i obiecywała, że zostawi nam mieszkanie.
Mieliśmy własne M, więc odrzuciliśmy tę łaskę. Tylko od czasu do czasu przynosimy cioci zakupy i leki, a ja sprzątam u niej. Robimy to z obowiązku, a nie dla metrażu. Ale Krysia? Już po kilku dniach wizyty wprowadziła się do cioci z całą rodziną.
Z siostrą nigdy nie było mi po drodze zawsze mi zazdrościła: mam zaradnego męża, wspaniałego syna, dobrą pracę i własne cztery kąty. Krysia dzwoniła tylko wtedy, gdy potrzebowała pożyczyć pieniądze.
I zawsze zapominała je oddać. Gdy zaszłam w drugą ciążę, nie miałam czasu dla cioci, choć mąż nadal donosił jej paczki. Kiedy dziecko skończyło pół roku, odwiedziłam ciocię. Gdy stanęłam pod drzwiami, usłyszałam krzyk to Krysia wrzeszczała:
Jak nie podpiszesz darowizny, to nie dostaniesz jeść! Wracaj do swojej budy i nie wychylaj nosa dziś wieczorem!
Zadzwoniłam. Gdy Krysia mnie zobaczyła, nawet nie chciała mnie wpuścić:
Nie licz, że tu wejdziesz! To mieszkanie będzie moje!
Weszłam dopiero, gdy zagroziłam policją. Ciocia strasznie się postarzała wyglądała na dziesięć lat starszą. Na mój widok rozpłakała się.
No co płaczesz?! Powiedz jej, jak u nas dobrze! I niech się odczepi! Nawet dziecka nie przyprowadziła! ryczała Krysia.
W pokoju cioci zostało tylko łóżko. Z sypialni wynieśli nawet szafę, a jej rzeczy leżały na podłodze. Zniknęły wszystkie kolekcjonerskie drobiazgi, a ciocia nie miała już swojej pięknej biżuterii. Od razu zrozumiałam Krysia i jej mąż żyją z tego, co sprzedali.
Powiedziałam, że muszę do łazienki, i stamtąd wysłałam mężowi SMS: Trzeba ratować ciocię. Nie może tu zostać. Wróciłam i zaczęłam opowiadać cioci o ostatnim roku. Gdy wspomniałam o narodzinach dziecka, szepnęłam: Musisz jeszcze chwilę poczekać i mocno ścisnęłam jej dłoń. Zrozumiała. Spojrzała na mnie z wdzięcznością.
Krysia ciągle próbowała mnie wyrzucić, a jej mąż pytał, czy nie siedzę za długo, bo dziecko pewnie płacze. Mąż przyjechał godzinę później z policjantem. Krysia nie spieszyła się z otwarciem drzwi. Powiedziałam, że to mąż po mnie przyjechał.
Policjant był niemiłym zaskoczeniem dla siostry. Zaprosiłam go do cioci:
Proszę spojrzeć to ofiara. Słyszałam, jak jej nie dają jeść. Sprzedali meble, złoto i cały dobytek. Mąż cioci był kolekcjonerem mieli tu cenne rzeczy.
Na krzyk Krysi policjant zapytał ciocię:
Chce pani to zgłosić?
Krysia wyszła z lekkim wyrokiem, ale jej mąż trafił za kraty na dwa lata. Mama przygarnęła siostrę z dziećmi, choć wcześniej wyrzuciła ją z domu. Mama obraziła się na mnie za całą sprawę i powiedziała, że mnie wydziedziczy. Ale ciocia w podzięce zostawiła mi mieszkanie.
Teraz znów odwiedzamy ciocię jak dawniej. Zatrudniliśmy dla niej pielęgniarkę. Boję się myśleć, przez co musiała przejść, mieszkając z Krysią
