Dzisiaj wrócił od swojej matki, westchnął ciężko i zaproponował, żebyśmy zrobili test na ojcostwo naszej dwuletniej córeczce. „Nie dla mnie, dla mamy” – powiedział.
„Przez pół roku przed naszym ślubem powtarzała synowi: nie żenić się z nią, ona nie jest dla ciebie odpowiednia! – opowiada trzydziestoletnia Weronika, jej głos drży ze wzburzenia. – Zbyt ładna, na pewno będzie zdradzać! Wtedy się śmialiśmy, żartowaliśmy, że Bartek powinien był wybrać sobie „krokodyla”, żeby na pewno nie została oszukany. Ale teraz nie jest nam do śmiechu. Ani trochę!”
Weronika nie uważa się za jakąś olśniewającą piękność. Zwykła dziewczyna z podwarszawskiej miejscowości, dba o siebie, jak większość. Szczupła, zadbana, ubiera się skromnie, zawsze miała wysokie wymagania w związku i szanowała siebie. Dlaczego jej teściowa, Grażyna Januszowa, uznała, że Weronika jest lekkomyślna i niewierna, pozostaje zagadką. Ale ta kobieta zamieniła życie synowej w koszmar.
Z Bartkiem są małżeństwem od czterech lat, mają córkę. Weronika jest na macierzyńskim, jej dni to niekończąca się seria gotowania, sprzątania i przewijania. Jedyni, z kim rozmawia, to inne mamy na placu zabaw. Ale teściowa nie odpuszcza. Podejrzewa Weronikę o zdrady, śledzi ją jako detektyw z taniego serialu.
„Zawsze mnie szpiegowała! – wzdycha Weronika, jej oczy wypełniają się łzami. – Dzwoniła, sprawdzała, przyjeżdżała bez zapowiedzi, próbowała kontrolować każdy mój krok. Najpierw starałam się traktować to z humorem, opowiadałam Bartkowi, czasem się pośmialiśmy. Ale to wykańcza! Kilka razy wybuchałam, kłóciłam się z nią naprawdę ostro. Na chwilę ucichała, by potem znów się rozpędzić.”
Pierwszy skandal zdarzył się parę miesięcy po ślubie. Grażyna Januszowa nagle pojawiła się w pracy Weroniki. Bez telefonu, bez powodu. Chciała sprawdzić – czy synowa naprawdę tam pracuje? Czy może kłamie mężowi, że jest w biurze, kiedy tak naprawdę biega wokół kochanków?
„Nawet nie wiem, jak ją wpuścili! – wspomina Weronika, głos jej się załamuje. – Mamy biurowiec, ochronę na wejściu, gości tylko po wcześniejszym umówieniu. Mało nie zemdlałam, gdy asystentka przyprowadziła ją do mnie: 'Pani przyszli’. Pytam: 'Grażyna Januszowa, co pani tu robi?’ A ona: 'Przyszłam zobaczyć, gdzie pracujesz’. I rozgląda się! Mamy open space, wszyscy przy komputerach, wszystko widać. Nie wiem, co by wymyśliła, gdybym miała osobny gabinet!”
Później asystentka, Ola, szepnęła Weronice, że ta dziwna kobieta zasypała ją pytaniami. Jak długo pracuje? Czy nie spóźnia się? Z kim się spotyka? Ma kogoś w biurze? „Powiedziałam, że jest pani zamężna, ma pani męża!” – dodała Ola, patrząc ze zdziwieniem. Weronika była wściekła. Wróciwszy do domu, wysypała wszystko przed Bartkiem: „Twoja matka przekroczała wszelkie granice! Porozmawiaj z nią, to nienormalne! Chyba tylko pod biurko nie zajrzała, szukając mojego kochanka. A może i tam zajrzała, kto ją tam wie!”
Bartek chyba poważnie porozmawiał z matką. Przez jakiś czas było spokojnie. Grażyna Januszowa dzwoniła tylko wieczorami, pytała, jak leci, przesyłała domowe pierogi. Weronika zaczęła mieć nadzieję, że burza minęła. Ale się myliła.
Następny incydent zdarzył się, gdy Weronika była w ciąży, ale jeszcze pracowała. Przeziębiła się, wzięła zwolnienie, spała w domu z wyłączonym telefonem, gdy nagle obudził ją głośny łomot w drzwi i nieustanne dzwonienie. „Wyskoczyłam z łóżka, myślałam, że pożar albo ewakuacja! – opowiada. – Spojrzałam przez wizjer – teściowa! Z wykrzywioną twarzą wali w drzwi nogą i wciska dzwonek. Bałam się otwierać, zadzwoniłam do Bartka: 'Rzuć wszystko, przyjeżdżaj, nie wiem, co się dzieje!’ Przyjechał po dwudziestu minutach. A ona przez cały ten czas stała pod drzwiami, czekała na mnie!”
Nakrzyczeli na Grażynę Januszową. Weronika zagroziła, że następnym razem wezwie policję i szpital psychiatryczny. „Trzymaj ją ode mnie z daleka!” – zażąła od męża. I znowu nastała cisza.
Weronika urodziła córkę, ale teściowa nawet nie spojrzała na wnuczkę. Później okazało się dlaczego. Nie wierzyła, że to jej wnuczka. „No przecież ja się tylko włóczę po nocach, skąd miałabym dziecko od Bartka?” – gorźko się śmieje Weronika. Powód? W rodzinie męża zawsze rodziły się chłopcy. Dziewczynka, w logice Grażyny Januszowej, była dowodem zdrady. „Nie słuchałam tych bredni – mówi Weronika. – Nie mam z nią kontaktu. Bartek jakoś się z nią widuje, raz na miesiąc do niej jedzie, ale bez nas. Może to i lepiej. Nigdy bym jej nie powierzyła córki.”
Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Pewnego dnia Bartek wrócił od matki, ciężko westchnął, zawahał się i nagle zaproponował, by zrobić dwuletniej córce test na ojcostwo. „Nie dla mnie, Weronik, co ty! – machnął rękami. – Nie mam wątpliwości. To dla mamy! Chcę, żeby w końcu się uspokoiła. Zupełnie oszalała, a ja muszę to słuchać!”
Weronika gorzko się roześmiała. „Dla mamy? – powtórzyła, głos jej się trząsł ze złości. – Lepiej powiedz, że uwierzyłeś w jej bzdury! Wiesz przecież, że ona nigdy się nie uspokoi. Zrobimy trzy testy w różnych klinikach – powie, że lekarze są przekupieni, a wyniki sfałszowane! Nie zamierzam tańczyć, jak mi zagra, koniec!”
„To przecież nie jest trudne, zrobić test” – nie ustępał Bartek.
„Po co? – Weronika patrzyła na niego, powstrzymując łzy. – Ja wiem, czyje to dziecko. A ty? Jeśli potrzebujesz testu, zróbmy go. Ale najpierw składamy pozew o rozwód. Nie będę żyć z mężczyzną, który mi nie ufa!”
Jej słowa zawisły w powietrzu jak wyrok. Zaufanie w ich rodzinie pęka, a wszystko przez teściową, której podejrzenia zatruwają im życie. Weronika czuje, że stoi na krawędzi i nie wie, jak uratować swoją rodzinę przed tym obBartek milczał długą chwilę, w końcu odwrócił się i wyszedł, a Weronika zrozumiała, że ich związek już nigdy nie będzie taki jak dawniej.
