Ożeniłam się w wieku 19 lat. Rok później urodziłam syna. Mój mąż jest cudowną i wrażliwą osobą, dobrze zarabia, kupił mieszkanie, w którym teraz żyjemy. W naszej rodzinie wszystko jest w porządku, ale niestety, moja teściowa zaburza tę naszą rodzinną idyllę
Ta kobieta jest jak z piekła rodem. Przez ponad 20 lat małżeństwa robiła różne rzeczy – celowo psuła jedzenie, opowiadała o mnie mężowi różne rzeczy, a nawet kilka razy pokłóciliśmy się z jej powodu. Jedyne, czego się nie czepiała, to mojego syna, czyli jej wnuka. Była gotowa na wszystko, gdyby tylko Krzyś miał do niej przyszedł.
Kiedyś w naszym mieście była silna burza i dom mojej teściowej został bez dachu. Remont był długi, a ja nie chciałam zabierać do nas teściowej. Długo prosiła, ale nawet mój mąż się nie zgodził. Postanowiliśmy wynająć jej mieszkanie. Młodszy brat mojego męża również uznał ten pomysł za dobry. Za mieszkanie płacili oczywiście jej synowie, ale ona upierała się, że sama zapłaci rachunki za media.
Zaczęło się lato, więc z każdym dniem było coraz cieplej. Teściowa zadzwoniła do mnie w środę i zaczęła mnie namawiać, abym pozwolił Krzysiowi zostać z nią przez całe wiosenne wakacje. Na początku się opierałam, ale kiedy zaczęła prosić o to też mojego męża, poddałam się jej. Nie miałam pojęcia, co zrobi ta kobieta.
Tydzień wakacji minął w miarę spokojnie, nie było ani jednego telefonu od teściowej ze skargami i napadami złości. A później przyszedł czas na opłacenie jej mieszkania i od tego się zaczęło. Obliczyła, ile kosztował pobyt wnuka u niej – rachunki za media, jedzenie, a nawet kieszonkowe, które mu dawała. Kiedy oburzałam się na zachowanie teściowej, była agresywna – krzyczała, że ją wykorzystujemy, jakby to była nasza wina, że jej dom był w remoncie – czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Mężczyzna machnął na to ręką, zapłacił za wszystko, dopłacił także do jej remontu, aby jak najszybciej się skończył i przyrzekł sobie, że nigdy więcej nie poprosi już o nic matki ani nie wypuści naszego syna do niej na tak długo.
