**Dziennik osobisty**
Stałam przy oknie, wpatrując się w deszcz, który monotonnie uderzał o parapet. Za mną słychać było ciche kroki męża, który krążył po mieszkaniu z telefonem w ręku. Już trzecią godzinę rozmawiał z kimś półgłosem, tak że nie dało się zrozumieć słów.
Krzysiu, co się stało? nie wytrzymałam, odwracając się do niego. Jesteś cały dzień jak na szpilkach.
Krzysztof zatrzymał się na środku pokoju i spojrzał na mnie z wyrzutem. W dłoni wciąż ściskał telefon, na ekranie którego migały powiadomienia.
Wiesz, muszę ci coś powiedzieć zaczął niepewnie. Tylko nie denerwuj się od razu, dobrze?
Serce mi zabiło mocniej. Po osiemnastu latach małżeństwa znałam każdą jego intonację. Ten ton pojawiał się tylko przed trudnymi rozmowami.
Mów już usiadłam na skraju kanapy.
Mama wraca.
Jak to wraca? spojrzałam na niego, nie rozumiejąc. Skąd?
Z Krakowa. Od Halinki. Pokłóciły się, więc mama chce wrócić. Do nas.
Poczułam, jak po plecach przebiegł mi zimny dreszcz. Helena Nowak, moja teściowa, wyprowadziła się do młodszej córki pół roku temu po kolejnej awanturze w naszym domu. Wtedy myślałam, że wreszcie będziemy żyć spokojnie, bez ciągłego oceniania każdego mojego kroku.
Krzysiek, nie powiedziałam stanowczo. Przecież się umawialiśmy. Pamiętasz, co było ostatnim razem?
Małgośka, to moja matka Krzysztof usiadł obok. Nie ma gdzie iść.
Ma przecież własne mieszkanie!
Wynajęła je na długi termin, gdy wyjeżdżała. Umowa jest do końca roku.
Zamknęłam oczy, próbując się uspokoić. Przypomniały mi się te niekończące się miesiące, gdy teściowa mieszkała z nami. Ciągłe uwagi o gotowaniu, sprzątaniu, wychowywaniu dzieci. Krytyka każdego mojego ruchu.
A co się stało z Halinką? spytałam.
Nie wiem dokładnie. Mama tylko powiedziała, że nie może tam dłużej zostać. Nie dogadała się z zięciem.
I jak długo planuje u nas zostać?
Do końca roku, aż zwolni się jej mieszkanie.
Wstałam i zaczęłam chodzić po pokoju. Cztery miesiące. Cztery miesiące życia z osobą, która uważała, że nie jestem godna jej syna.
Krzysiu, nie dam rady powiedziałam, zatrzymując się przed nim. Nie przeżyję tego jeszcze raz.
Małgosiu, proszę wziął mnie za ręce. Ona się zmieniła. Pół roku życia z obcymi ludźmi wiele ją nauczyło.
Twoja matka nigdy się nie zmieni. Zawsze będzie widziała we mnie winną wszystkich problemów tej rodziny.
Krzysztof milczał. Wiedział, że mam rację. Jego matka nigdy nie zaakceptowała mnie, zawsze znajdowała dziury w całym.
Kiedy przyjeżdża? zapytałam zmęczonym głosem.
Jutro rano.
Jutro? podskoczyłam ze zdumienia. Krzysiek, oszalałeś? Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?
Dopiero dziś zadzwoniła. Mówi, że już kupiła bilet.
Wspaniale pokręciłam głową. Czyli nawet nie zamierzała pytać o zgodę. Po prostu postawiła nas przed faktem.
Małgosiu, no co miałem zrobić? Powiedzieć matce, żeby spała na dworcu?
Mogła zatrzymać się w hotelu. Albo u jakichś znajomych.
Nie stać jej na hotel. A znajomi sam wiesz, jaki ma charakter.
Wiedziałam aż za dobrze. Helena Nowak zdążyła pokłócić się ze wszystkimi sąsiadami i dawnymi przyjaciółmi. Wiecznie niezadowolona, wiecznie krytykująca.
Wieczorem przy kolacji powiedzieliśmy dzieciom. Czternastoletni Tomek tylko wzruszył ramionami dla niego babcia była po prostu babcią, która czasem dawała pieniądze, a czasem krzyczała. Za to jedenastoletnia Ola zmarszczyła brwi.
Znowu będzie mówić, że źle odrabiam lekcje? spytała.
Olu, babcia chce dobrze próbował tłumaczyć ojciec.
To niech chce dobrze z daleka mruknęła córka, a ja ledwo powstrzymałam uśmiech.
Następnego ranka wstałam wcześniej i przygotowałam śniadanie. Chciałam, żeby teściowa od razu zobaczyła, że w domu panuje porządek, że jestem dobrą gospodynią. Choć wiedziałam, że to bezcelowe Helena i tak znajdzie powód do narzekań.
O wpół do jedenastej rozległ się dzwonek do drzwi. Krzysztof pobiegł otworzyć, a ja zostałam w kuchni, nerwowo wycierając już czyste talerze.
Krysiu, synku mój! rozległ się głos teściowej z przedpokoju. Jak ja się stęskniłam!
Mamo, wejdź, wejdź. Jak podróż?
Okropnie. W pociągu duszno, klimatyzacja nie działała. A w przedziale jakiś pijak całą noc hałasował.
Wzięłam głęboki oddech i wyszłam do przedpokoju. Helena Nowak stała otoczona torbami i walizkami. Było ich tak wiele, że wyglądało to na przeprowadzkę na stałe.
Dzień dobry, Heleno przywitałam się uprzejmie.
Teściowa odwróciła się i zmierzyła mnie krytycznym spojrzeniem.
No dzień dobry odparła oschle. Schudłaś coś. Chorowałaś?
Nie, nie chorowałam.
Dziwne. Twarz jakaś zmęczona. Pewnie znowu się odchudzasz. A potem dziwisz się, że mąż nie zauważa.
Zaci
