Jadwiga Markiewicz nie mogła znaleźć sobie miejsca — tego dnia jej syn Marek miał przyprowadzić do domu swoją narzeczoną. Kobieta od świtu krzątała się po kuchni, przygotowała odświętny stół, wszystko dopięła na ostatni guzik. Kasia od razu przypadła jej do serca — miła, skromna, dobrze wychowana. Poznali się, zasiedli do stołu, rozmowa się potoczyła. Lecz po kolacji Marek wyszedł odprowadzić dziewczynę i wrócił po godzinie zupełnie przybity.
— Synku, co się stało? — zaniepokoiła się matka.
— Koniec, mamo. Ślubu nie będzie. Kasia zerwała ze mną — odpowiedział głucho.
— Jak to zerwała? Dlaczego?
— Przez ciebie, mamo…
Jadwiga zastygła. Czyżby to była prawda?
Później, ledwo powstrzymując łzy, zadzwoniła do swojej przyjaciółki Grażyny:
— Grażyno, przyjedź… Nie wiem, jak żyć dalej. Przeszkadzam własnemu synowi, może lepiej by było, gdyby mnie wcale nie było.
— Przestań pleść głupstwa! — odcięła Grażyna. — Czekaj, zaraz przyjadę.
Z Markiem mieszkała w wynajętej, skromnej kawalerce. Własnego dachu nad głową nie mieli, nie było też krewnych, którzy mogliby pomóc. Syn rósł jak na drożdżach, skończył szkołę, dostał się na uniwersytet, a Jadwiga harowała na dwóch etatach, by związać koniec z końcem. Żyli biednie, ale w zgodzie. Tylko jedno nie dawało jej spokoju — Marek długo nie wiązał się na poważnie. A tak marzyła o wnukach…
Gdy w życiu Marka pojawiła się Kasia, serce matki zabiło nadzieją. I oto, po pół roku, oznajmił: złożyli papiery do USC.
Jadwiga przygotowywała się na ich wizytę jak do wielkiego święta. Kasia naprawdę jej się spodobała. Lecz podczas kolacji dziewczyna niespodziewanie zapytała:
— A pani, Jadwigo Markiewicz, zostaje tu na dłużej?
— Jak to? Przecież tu mieszkam.
— W tym mieszkaniu? — zdziwiła się Kasia.
— Tak. Z Markiem.
— Ach… Przepraszam, po prostu nie wiedziałam.
Rozmowa się urwała, ale w zachowaniu dziewczyny coś się zmieniło. Nazajutrz odmówiła spotkania z Markiem, a potem w ogóle oznajmiła, że nie będzie ślubu. Powód? Nie jest gotowa mieszkać z jego matką.
— Jestem dla nich ciężarem, Grażyno! — szlochała Jadwiga. — A przecież chciałabym tylko pomagać: w domu, z dzieckiem… Ona jest w ciąży!
— Posłuchaj — powiedziała stanowczo przyjaciółka. — Syn musi budować własne życie. Sama przez to przeszłaś. To mężczyzna, ma być głową rodziny, a nie mieszkać z mamą do siwizny.
— Ale ja sama nie dam rady. Nie mam porządnej emerytury, pracy…
— Więc dasz radę. Wszyscy dają. I ty dasz. Najważniejsze — nie stać im na drodze. Chcesz? Będziesz miała wnuka, zgraną rodzinę i wdzięczność syna. Nie chcesz? Stracisz wszystko.
Jadwiga Markiewicz zdecydowała. Następnego dnia razem z Grażyną poszła do Kasi.
— Dzięki, że przyszłyście — powiedziała Kasia po długiej rozmowie. — Nie odważyłabym się pierwsza. Ale… Dziękuję. I wiedzcie jedno — nigdy was nie zostawimy. W razie czego, pomożemy.
— My? — Jadwiga spojrzała niepewnie.
— Tak. Zostaję z Markiem. Kocham go. Ale mieszkać będziemy osobno. Dzięki, że to zrozumiałyście.
Ślub w końcu się odbył. Marek wprowadził się do Kasi. A gdy urodził się ich synek, Kasia sama zaproponowała teściowej, by zamieszkała u nich — potrzebowała pomocy.
Teraz Jadwiga niańczy wnuka, gotuje pyszne obiady, a pewnego dnia Kasia podeszła do niej i powiedziała:
— Dziękuję ci, mamo… Nawet nie wiesz, jak dalibyśmy sobie radę bez ciebie.
Koniec.
