Teściowa szeptała za plecami
Co ty wypowiadasz, Marianna Zawadzka?! głos Ludwiki Wiśniewskiej brzmiał oburzeniem. Jak można takie rzeczy o synowej rozpowiadać?
A cóż ja mówię? udawała zdziwienie sąsiadka, poprawiając okulary. Przecież nic złego nie powiedziałam, tylko zauważyłam, że twoja Kinga jakoś dziwnie się ostatnio zachowuje. Albo bardzo zmęczona, albo…
Albo co? Ludwika podeszła bliżej do płotu. Mów wreszcie!
No nie wiem… Marianna zniżyła głos do szeptu, ale tak, by słychać było i w sąsiednim podwórku. A może ona jest w… stanie błogosławionym? Tylko ukrywa? To dziwne, trzy lata w małżeństwie, a dzieci brak…
Kinga zamarła za furtką, ściskając w ręce torbę z chlebem. Właśnie wracała ze sklepu i przypadkiem usłyszała tę rozmowę, lecz teraz nie mogła się ruszyć. Serce waliło tak głośno, że zdawało się, iż cały świat je słyszy.
Marianno, co ty pleciesz! machnęła ręką teściowa. Młodzi jeszcze, karierę budują. Kinga pracuje w banku, odpowiedzialne stanowisko. Nie czas na dzieci.
Tak, kariera… przeciągnęła sąsiadka. Ale ja patrzę, jak rano wychodzi z domu. Blada jakaś, podkrążone oczy. I do sklepu teraz często chodzi, wcześniej tak nie bywało. A wczoraj widziałam, jak stała pod apteką, długo coś oglądała w witrynie…
Kinga poczuła, jak po plecach przebiegły jej dreszcze. Rzeczywiście wczoraj stała przed apteką, wpatrując się w testy ciążowe, ale nie odważyła się kupić. Strach paraliżował ją od dwóch tygodni przed niepewnością, przed rozmową z mężem, przed tym, że życie może się diametralnie zmienić.
Daj już spokój z tymi domysłami! zirytowała się Ludwika. Kinga to dobra dziewczyna, pracowita. Gdyby coś było, powiedziałaby mi pierwsza. Dobrze się dogadujemy.
Dobrze się dogadujecie… powtórzyła Marianna z dziwną nutą w głosie. A wiesz, że codziennie wieczorem dzwoni do swojej matki? Długo rozmawiają, a gdy Krzysztof wraca, od razu się rozłącza?
Kinga zamknęła oczy. Tak, dzwoniła do matki codziennie, zwłaszcza ostatnio. Ale nie dlatego, że chciała coś ukryć przed teściową, tylko… matka po prostu ją rozumiała. Mogła z nią pogadać o pracy, o lękach, o tym, że czasem potrzebuje pobyć sama.
I co w tym złego? broniła się Ludwika. Dziewczyna lubi porozmawiać z mamą, to normalne.
Normalne, oczywiście zgodziła się sąsiadka, ale w jej głosie było coś przebiegłego. Tylko że Zofia Mikołajczyk opowiadała, jak widziała Kingę na przystanku, gdy wracała z pracy. Płakała, mówi. Siedziała w autobusie i chusteczką ocierała oczy.
Kinga przypomniała sobie tamten dzień. Tak, płakała w autobusie, ale nie z powodu ciąży czy problemów w małżeństwie. Po prostu w pracy był ciężki dzień zwolniono jej koleżankę, z którą przyjaźniły się od lat. A szef zasugerował, że zwolnienia będą kontynuowane. Strach przed utratą pracy, szczególnie teraz, gdy z Krzysztofem oszczędzali na mieszkanie, ciążył na niej coraz mocniej.
Słuchaj, Marianno głos teściowej stał się twardy. Co ty chcesz przez to powiedzieć? Mów wprost, bez owijania w bawełnę.
Nic szczególnego pośpiesznie odparła sąsiadka. Po prostu myślę, że ma jakieś kłopoty. Może w pracy coś nie gra? Albo… znów zniżyła głos, z Krzysztofem nie wszystko w porządku?
Z moim synem wszystko w najlepszym porządku! wybuchnęła Ludwika. Kochają się, to widać!
Widać, widać… mruknęła Marianna. A zauważyłaś, że Krzysztof ostatnio później wraca? I ubiera się jakoś… odświętniej. Nową koszulę kupił, używa wody toaletowej…
Kinga zaci
