Teściowa bardzo mocno martwiła się utratąsyna. Mieszkali razem przez dwadzieścia lat, więc nie mogła pogodzić się z faktem, że już go nie ma. Cierpiała i była w bardzo złym stanie. Jurek nigdy nie żywiła żadnych szczególnych uczuć do ojczyma, ale żałował swojej matki. Wspieraliśmy ją najlepiej, jak potrafiliśmy. Często ją odwiedzaliśmy, pocieszaliśmy, pomagaliśmy w domu, rozmawialiśmy. I to trochę pomogło. Jej nastrój poprawiał się, gdy bawiła się z wnukiem. Nasz czteroletni syn, Maciuś, był bardzo kochany przez babcię. Lubiła się z nim bawić i chodzić. Potem zaczęła nam sugerować, że wspólne życie byłoby fajne. Ignorowałam te wskazówki tak długo, jak mogłam. Wtedy udawałaa głupią, obracała wszystko w żart lub zmieniała temat. Trwało to prawie rok, potem sama nie mogła znieść tych gier w kotka i myszkę i zdecydowała się na prostą rozmowę.
Zaprosiła nas do swojego domu, usiadła przy stole i zaczęła ze łzami w oczach błagać, żebyśmy się wyprowadzili. Szczerze mówiąc, wcale mi się ten pomysł nie podobał, ale teściowa bardzo przekonująco nas zachęciła. Jasno opisała zalety wspólnego życia. Obiecała opiekę nad wnukiem, dzielenie się obowiązkami w gospodarstwie. Poza tym, jeśli będziemy u niej mieszkać, możemy wynająć mieszkanie i zaoszczędzić na samochód. Mój mąż i ja od dawna marzyliśmy o samochodzie, ale nie mieliśmy jeszcze możliwości odłożenia pieniędzy. Zastanawialiśmy się nad jej słowami. Teściowa powiedziała, że dłużej nie wytrzyma tej samotności. Mówiła to tak przekonująco, że nawet wydawało nam się, że może nawet sobie coś zrobić. Ostatecznie zgodziliśmy się. Znaleźliśmy lokatorów. Przez pierwsze trzy miesiące wszystko było naprawdę bardzo dobre.
Teściowa aktywnie pomagała z dzieckiem i w domu, mieliśmy dużo wolnego czasu. W tym czasie nigdy się nie pokłóciliśmy. Potem wszystko się dramatycznie zmieniło. Teściowa zaczęła ciągle gdzieś znikać i regularnie nas krytykować. Mój mąż i ja nie mogliśmy zrozumieć przyczyn takiego zachowania. Później sama się przyznała. Ma chłopaka, spotyka się z nim. Mieszka w wynajętym mieszkaniu, ponieważ cały majątek po separacji ojczym zostawił kiedyś swojej żonie. Poprosiła nas, abyśmy szybko opuścili jej mieszkanie, ponieważ oni postanowili się wyprowadzić, a my, cytując ją: „nie pozwalamy jej spokojnie oddychać”. Ciągle nas poganiała. Musieliśmy eksmitować lokatorów. To było bardzo niezręczne i było nam wstyd przed tymi ludźmi. A teraz jest zaskoczona, że po tej historii nie chcemy z nią rozmawiać.
