*Dziewiąty wpis*
„Czego ty sobie pozwalasz?!” – głos Haliny Stanisławowej drżał z oburzenia. „Mój syn żył normalnie, zanim ciebie poznał!”
„A teraz co, żyje nienormalnie?” – Kinga stała na środku kuchni ze łzami w oczach, ściskając w dłoniach ścierkę. „Może mi pani wytłumaczy, w czym problem?”
„Problem w tym, że Wojtuś schudł dziesięć kilo! Patrz, w co go przemieniłaś!”
Wojtek siedział przy stole, wpatrzony w talerz z niedojedzoną zupą, wyraźnie marząc, by ziemia się pod nim rozstąpiła. W wieku trzydziestu dwóch lat czuł się jak nastolatek, którego rodzice besztają.
„Mamo, daj spokój” – bąknął, nie podnosząc głowy.
„Nie dam!” – Halina odwróciła się do syna. „Spójrz tylko na siebie! Policzki zapadnięte, pod oczami worki. A wszystko dlatego, że ona cię nie karmi!”
„Jak to nie karmię?” – wybuchnęła Kinga. „Codziennie gotuję! Proszę, dziś rano zupę robiłam!”
„Zupa!” – wzgardliwie prychnęła teściowa. „Woda z marchewką. Gdzie mięso? Gdzie śmietana? Gdzie porządne jedzenie dla mężczyzny?”
Kinga poczuła ucisk w piersi. Już pół roku minęło, odkąd wyszła za Wojtka, i już pół roku każda wizyta teściowej kończyła się awanturą. Albo zupa nie ta, albo koszule źle wyprasowane, albo mieszkanie nie tak posprzątane.
„Halino Stanisławo, staram się jak mogę” – powiedziała cicho. „Ale mam pracę, studia zaoczne…”
„Praca!” – teściowa załamała ręce. „Jaka jeszcze praca? Miejsce kobiety jest w domu, przy mężu! A ty biegasz nie wiadomo gdzie, a mój syn głodny siedzi!”
Wojtek w końcu podniósł głowę.
„Mamo, nie jestem głodny. Schudłem, bo zapisałem się na siłownię.”
„Na siłownię?” – Halina spojrzała na syna, jakby powiedział coś nieprzyzwoitego. „Po co ci siłownia? I tak jesteś przystojny!”
Kinga nie wytrzymała i wyszła z kuchni. W sypialni siadła na łóżku i wreszcie puściła łzy. Jakże była zmęczona tymi ciągłymi pretensjami! Cokolwiek zrobiła, dla Haliny Stanisławy wszystko było nie tak.
A na początku było inaczej. Gdy Wojtek pierwszy raz przyprowadził ją, by poznała matkę, Halina wydała się pogodną kobietą. Częstowała herbatą, wypytywała o rodzinę, nawet komplementy rzucała.
Ale gdy tylko padło słowo „ślub”, wszystko się zmieniło.
„Kinga, gdzie jesteś?” – Wojtek zajrzał do sypialni. „Mama poszła.”
„Nareszcie” – szlochnęła Kinga.
Mąż usiadł obok i objął ją za ramiona.
„Nie zwracaj na nią uwagi. Ona po prostu do wszystkiego przywykła.”
„Do czego przywykła? Do tego, że z nią mieszkałeś aż do trzydziestu dwóch lat?”
Wojtek westchnął. Ten temat był bolesny dla obojga.
„Kinguś, ona całe życie sama. Tata umarł, gdy miałem piętnaście lat. Ona wszystko dla mnie robiła.”
„Rozumiem. Ale ja jestem teraz twoją żoną. Nie można znaleźć kompromisu?”
„Można, oczywiście. Tylko trzeba czasu.”
Czas. Kinga słyszała to słowo już setki razy. Ile jeszcze czasu potrzebuje Halina Stanisława, by zaakceptować ją jako część rodziny?
Nazajutrz Kinga postanowiła działać. Po pracy kupiła produkty i ugotowała prawdziwy obiad z trzech dań: rosół na wołowinie, schabowe z ziemniakami i surówkę. Nakryła stół białym obrusem, postawiła kryształowe szklanki.
Gdy wieczorem wrócił Wojtek, aż westchnął.
„O, rany! Co za okazja?”
„Żadna. Po prostu chciałam uradować męża.”
„Wyszło świetnie! Pachnie jak u mamy w dzieciństwie.”
Zjedli kolację przy świecach. Wojtek zachwycał się każdą potrawą, a Kinga poczuła, że to nie poszło na marne. Może jeśli się bardziej postara, teściowa zmieni nastawienie.
Ale następnego dnia Halina przyszła z nowymi uwagami.
„Wojtuś, co, późno spałeś wczoraj?” – spytała, ledwo przekroczywszy próg. „Oczy czerwone.”
„Normalnie, mamo. O wpół do dwunastej.”
„O wpół do dwunastej!” – przeraziła się Halina. „A wstawać o siódmej! Toż to zamach na zdrowie!”
Kinga zrozumiała, że nie chodzi o jedzenie ani sen. Chodzi o nią samą. O to, że „ukradła” matce jedynego syna.
Więc spróbowała inaczej.
„Halino Stanisławo” – zwróciła się do teściowej przy kolejnej wizycie – „czy mogłaby mnie pani nauczyć gotować ten rosół, który Wojtek tak uwielbiał w dzieciństwie?”
Teściowa spojrzała na nią zaskoczona.
„Po co?”
„Chcę uradować męża. Pani najlepiej wie, co lubi.”
Halina zamilkła, wyraźnie zastanawiając się, czy to podstęp.
„No… Możemy spróbować. Tylko pewnie nie wyjdzie tak smaczne.”
„Spróbujmy.”
I spróbowali. Halina dyktowała przepis, Kinga notowała. Potem razem poszły na targ.
„Patrz, mięso musi być takie” – tłumaczyła teściowa, wskazując na ladę. „Nie za tłuste, ale i nie chude. A marchewkę bierz młodą, stara będzie gorzka.”
Kinga słuchała uważnie. W domu wzięły się razem do gotowania.
„Cebulę kroisz grubiej” – poprawiała Halina. „I nie płacz, bo rosół wyjdzie słony.”
„Jak nie płakać? Cebula szczypie.”
„Nożem spłucz zimną wodą. I oddychaj ustami, nie nosem.”
Stopniowo atmosfera się rozluźniała. Halina opowiadała o dzieciństwie Wojtka, a Kinga słuchała z zainteresowaniem.
„A jak miał pięć lat, to potrafił zjeść trzy talerze rosołu” – śmiała się teściowa. „Myślałam, że pęknie.”
„A teraz nie je dużo. Pewnie wiek.”
„Nie, po prostu się męczy w pracy. Ma teraz trudny projekt, klienci kapryśni.”
Kinga zdziwiła się. Wojtek nigdy nie mówił jej szczegółów o pracy. A mama wszystko wiedziała.
„Dużo pani opowiada?”
„No pewnie. Przyzwyczailiśmy się. Od małego mi wszystko mówił – o szkole, kolegach, dziewczynach, które mu się podobały.”
W głosie Haliny zabrzmiała smutek.
„A teraz pewnie tobie opowiada” – dodała ciszej.
„Nie specjalnie” – przyznała Kinga. „W ogóOdetchnęła głęboko, uśmiechając się do teściowej, i powiedziała: „Widzi pani, jak dobrze, że mamy siebie nawzajem” – a Halina Stanisława, która przez tyle lat broniła się przed zbliżeniem, nagle zrozumiała, że zyskała nie tylko synową, ale prawdziwą przyjaciółkę.
