Tego o mojej matce nie wolno ci mówić! Marek pięścią uderzył w stół, aż filiżanki podskoczyły. Ona całe życie się dla nas stara!
Stara? Jagoda odwróciła się od kuchenki, wymachując chochlą. Twoja mamusia znowu wzięła klucze i przyszła bez zapowiedzi! Byłam w szlafroku, włosy nieuczesane! A ona mi tu wykłady o porządku w domu prawi!
Co się z tobą dzieje? Dawniej kochałaś Aurelię Ryszardową…
Dawniej byłam naiwną głupią! głos Jagody drżał ze złości. Myślałam, jaka to ja mam wspaniałą teściową. A wyszło na to, że po prostu śledzi każdy mój krok!
Aurelia Ryszardowa stanęła w progu kuchni, słysząc tę rozmowę. W ręku trzymała siatkę z pierogami upiekła je rano, myśląc, że sprawi przyjemność dzieciom. Gardło ścisnęło się z bólu. Czyżby naprawdę przeszkadzała? Czy Jagoda aż tak ją nienawidzi?
Mamo? Marek odwrócił się, dostrzegając ją w drzwiach. Dawno stoisz?
Ja… Aurelia Ryszardowa zmieszana spojrzała na synową, potem na syna. Przyniosłam pierogi. Z kapustą, wasze ulubione.
Jagoda odwróciła się w stronę kuchenki, jej ramiona zesztywniały. Zapadło ciężkie, niezręczne milczenie.
Mamo, wchodź Marek sięgnął po krzesło. Herbaty się napijemy.
Nie, ja lepiej… pójdę do domu cicho powiedziała Aurelia Ryszardowa, stawiając siatkę na stole. Widzę, że nie w porę przyszłam.
Odwróciła się i szybko skierowała do wyjścia, starając się nie pokazać, jak bardzo ją to zabolało. Za plecami słyszała stłumione głosy syna i synowej, ale słów rozpoznawać nie chciała.
W domu Aurelia Ryszardowa usiadła przy oknie z kubkiem wystygłej herbaty. Jak to się stało? Kiedy Marek przyprowadził Jagodę na pierwsze spotkanie, od razu pokochała tę dziewczynę. Taka miła, skromna, z dobrymi oczami. I Jagoda wtedy wydawała się szczera, nazywała ją mamą, radziła się w sprawach domu.
A teraz co? Czy naprawdę wtrąca się nie w swoje sprawy? Może faktycznie zbyt często do nich wpada? Ale mieszkają przecież w sąsiednim bloku, tylko przez podwórko przejść. Chce zobaczyć wnuka, swojego Stasia.
Telefon zadzwonił wieczorem. Jagoda.
Aurelio Ryszardowo, mogę do pani wpaść? Sama…
Oczywiście, córeczko, przychodź.
Jagoda przyszła czerwona, zapłakana. Usiadła naprzeciw teściowej, dłonie zaciśnięte w pięści.
Chciałam przeprosić zaczęła spiesznie. Za to, że dziś rano… Przy Marku… Nie powinnam tak.
Jagódko, co się właściwie stało? Aurelia Ryszardowa pochyliła się ku synowej. Co cię tak zdenerwowało?
Wszystko jakoś na raz Jagoda otarła oczy rękawem. W pracy redukcje, nie wiem, czy mnie zostawią. Staś choruje trzeci tydzień, lekarze nic konkretnego nie mówią. A Marek… On nie widzi, że jestem na krawędzi. Praca, dom, dziecko… A tu pani wpada, ja nieprzygotowana, nieposprzątane…
Oj, córeczko Aurelia Ryszardowa przysiadła bliżej, objęła Jagodę za ramiona. Co ty się przejmujesz sprzątaniem? Ja przecież nie jestem obca, ja jestem rodzina.
Na tym właśnie polega problem Jagoda łkając opuściła głowę. Pani jest idealną gospodynią, zawsze u pani porządek, gotuje pani cudownie. A ja przy pani czuję się beznadziejna.
Aurelia Ryszardowa zdumiona spojrzała na synową.
Jagódko, co ty? Jaka beznadziejna? Tyś wspaniałą żoną i matką jesteś. A dom… Co znaczy dom, kiedy dziecko chore, a praca sypie się w gruzy.
Naprawdę się nie gniewa pani? Jagoda podniosła zapłakane oczy.
Co ty, złotko. Ja sama przez to przechodziłam, gdy Marek rósł. Pamiętam, jak ospę złapał, gorączka pod czterdzieści, ja tydzień nie spałam. A moja teściowa przyjdzie, zobaczy brudne naczynia i zaczyna mnie gderać. Do dziś pamiętam z przykrością.
Jagoda po raz pierwszy od dawna się uśmiechnęła.
A ja myślałam, że pani mnie krytykuje. Patrzy pani: jak ona żyje, dom zaniedbany, męża nie dogadza…
Boże drogi potrzęsła głową Aurelia Ryszardowa. Ja tylko chciałam pomóc. Pierogi upiekę, byście nie musieli gotować. Stasia posiedzę, gdy będziecie zajęci. A wychodzi, że tylko przeszkad
A Jagoda wreszcie zrozumiała, że ta pomoc płynęła z czystej troski i potrzeby bliskości, nie zaś z krytyki jej kobiecości czy umiejętności.
