– Co ty sobie wyobrażasz?! – głos Haliny Stanisławowej drżał z oburzenia. – Mój syn żył normalnie, zanim ciebie poznał!
– A teraz co, nienormalnie żyje? – Kinga stała na środku kuchennym z oczami pełnymi łez, ściskając w dłoniach ścierkę. – Może pani wyjaśni, w czym problem?
– Problem w tym, że Grześ schudł dziesięć kilogramów! Popatrz, co z niego zrobiłaś!
Grzegorz siedział przy stole, wpatrzony w talerz z niedojedzoną zupą, i najwyraźniej marzył, by ziemia się pod nim otworzyła. W wieku trzydziestu dwóch lat czuł się jak nastolatek, którego rodzice strofują.
– Mamo, daj spokój – mruknął, nie podnosząc głowy.
– Nie dam spokoju! – Halina Stanisławowa odwróciła się do syna. – Spójrz na siebie w lustro! Policzki zapadnięte, pod oczami sińce. A to wszystko przez to, że ona cię nie karmi!
– Jak to nie karmię? – wybuchnęła Kinga. – Codziennie gotuję! Proszę, dziś rano ugotowałam rosół!
– Rosół! – wzgardliwie prychnęła teściowa – Woda z marchewką. Gdzie mięso? Gdzie śmietana? Gdzie porządny posiłek dla mężczyzny?
Kinga poczuła, jak coś ściska ją w gardle. Minęło pół roku od ślubu z Grzegorzem, a każda wizyta teściowej kończyła się kłótnią. Albo zupa nie taka, albo koszule źle wyprasowane, albo mieszkanie nie dość posprzątane.
– Halino Stanisławowo, staram się, najlepiej jak potrafię – powiedziała cicho. – Ale mam pracę, studia zaoczne…
– Praca! – teściowa załamała ręce. – Co za praca? Miejsce kobiety jest w domu, przy mężu! A ty biegasz Bóg wie gdzie, a mój syn głodny siedzi!
Grzegorz w końcu podniósł głowę.
– Mamo, nie jestem głodny. Schudłem, bo zapisałem się na siłownię.
– Na siłownię? – Halina Stanisławowa spojrzała na syna, jakby powiedział coś obscenicznego. – Po co ci siłownia? I tak wyglądasz świetnie!
Kinga nie wytrzymała i wyszła z kuchni. W sypialni usiadła na łóżku i w końcu puściły się jej łzy. Jak bardzo była zmęczona ciągłymi pretensjami! Cokolwiek by nie zrobiła, dla Haliny Stanisławowej zawsze było to źle.
A przecież na początku było inaczej. Kiedy Grzegorz pierwszy raz przyprowadził ją do matki, Halina wydawała się sympatyczną kobietą. Zapraszała na herbatę, wypytywała o rodzinę, nawet komplementowała.
Ale gdy tylko padło słowo „ślub”, wszystko się zmieniło.
– Kinga, gdzie jesteś? – Grzegorz zajrzał do sypialni. – Mama poszła.
– Nareszcie – szepnęła Kinga, ocierając łzy.
Mąż usiadł obok i objął ją za ramiona.
– Nie przejmuj się nią. Po prostu przyzwyczaiła się do pewnych rzeczy.
– Do czego? Do tego, że mieszkałeś z nią do trzydziestu dwóch lat?
Grzegorz westchnął. Ten temat zawsze był dla nich trudny.
– Kingo, ona jest sama od dawna. Tata zmarł, kiedy miałem piętnaście lat. Wszystko dla mnie robiła.
– Rozumiem. Ale teraz jestem twoją żoną. Czy nie da się znaleźć kompromisu?
– Da się. Po prostu trzeba czasu.
Czasu. Kinga słyszała to już setki razy. Ile jeszcze czasu potrzebuje Halina Stanisławowa, by zaakceptować ją jako część rodziny?
Następnego dnia Kinga postanowiła działać. Po pracy kupiła produkty i ugotowała prawdziwy obiad – trzy dania. Rosół na wołowinie, schabowe z puree i sałatka. Nakryła stół białym obrusem, postawiła kryształowe kieliszki.
Kiedy Grzegorz wrócił wieczorem, aż się zdziwił.
– Wow! Co za okazja?
– Żadna. Po prostu chciałam ucieszyć mojego męża.
– Fantastycznie! Pachnie dokładnie jak u mamy w dzieciństwie.
Zjedli przy świecach. Grzegorz chwalił każde danie, a Kinga poczuła, że jej wysiłek się opłacił. Może jeśli będzie się bardziej starać, Halina Stanisławowa zmieni swoje nastawienie.
Ale następnego dnia teściowa przyszła z nowymi uwagami.
– Grzesiu, co ty, wczoraj się późno położyłeś? – spytała, ledwo przekraczając próg. – Masz czerwone oczy.
– Normalnie, mamo. O wpół do dwunastej.
– O wpół do dwunastej?! – zaszokowała się Halina. – A wstawać o siódmej! Toż to mordęga dla organizmu!
Kinga zrozumiała, że nie chodzi o jedzenie ani o godziny snu. Chodzi o nią samą. O to, że „ukradła” matce jedynego syna.
Wtedy postanowiła spróbować innego podejścia.
– Halino Stanisławowo – zwróciła się do teściowej podczas następnej wizyty – czy mogłaby pani nauczyć mnie gotować ten rosół, który Grzesiu tak uwielbiał w dzieciństwie?
Teściowa spojrzała na nią zaskoczona.
– Po co?
– Chcę go ucieszyć. Pani najlepiej wie, co lubi.
Halina StaHalina Stanisławowa przez chwilę milczała, po czym westchnęła i powiedziała: „No dobrze, pokażę ci, jak gotować prawdziwy rosół, ale tylko pod warunkiem, że będziesz słuchać dokładnie” i od tego dnia ich relacje zaczęły się zmieniać na lepsze, a rodzina stała się prawdziwie bliska.
