Relacje z teściową w pierwszych dniach nie układały się dobrze. Po prostu mnie nie zauważała, ciągle mnie ignorowała, co było bardzo upokarzające. Jeśli mnie nie lubi, nie oznacza to, że można traktować mnie jak powietrze. Nie zamierzałam mieszkać z nią, na szczęście moi rodzice dali nam mieszkanie, więc mój mąż i ja przeprowadziliśmy się tam po remoncie. Teściowa przyjeżdżała do nas co weekend. Co więcej, nie ostrzegała o swoich wizytach, po prostu wpadała do naszego domu, jakby to było codziennością. Bardzo mnie to irytowało, ale robiłam to samo. Jeśli ignoruje fakt, że istnieję, to ja też to robię. Niestety, nie mogłam spokojnie odpocząć w weekendy.
Teściowa nie przyjeżdżała sama, ale z dziećmi swojej córki. Były bardzo źle wychowane: po ich wizycie musieliśmy sprzątać mieszkanie. I tak co weekend. Mój mąż powiedział: „Cóż, to mama, nie mogę jej odmówić. Tęskni, więc przychodzi tak często.” Nadchodziły moje urodziny. Od razu powiedziałam mężowi, że nie będę zapraszać jego matki – nie chciałam, żeby zepsuła mi ten dzień. Powiedziała, żen awet nie złoży mi życzeń. Ja, szczęśliwa, zaczęłam przygotowywać się do mojego dnia. Kupiłam to, co najlepsze, zaczęłam przygotowywać wyśmienite potrawy. Włożyłam elegancką sukienkę, wszystko było gotowe, a goście zebrali się przy stole. Moi przyjaciele i ja siedzieliśmy w kuchni i wesoło rozmawialiśmy.
Nagle ktoś zapukał do drzwi. Mąż poszedł otworzyć, okazało się, że to teściowa. Minęła mnie, ignorując mnie z pogardą. „Mamo, mówiłaś, że nie przyjdziesz” – powiedział. A ona tylko odpowiedziała: „Nie przyszłam na urodziny, przyszłam do mojego syna.” Wtedy już nie miałam nerwów i cierpliwości, zaczęłam mówić teściowej wszystko, co przez lata się we mnie nagromadziło, i to w obecności gości. Teściowa tylko krzywo się uśmiechała, ciesząc się z mojego rozdrażnienia. Mój mąż nie spodziewał się takiego zachowania z mojej strony i zaczął bronić swojej matki. Wtedy wyrzuciłam go i jego ukochaną mamę za drzwi. Po raz pierwszy od wielu lat poczułam się lepiej, tak spokojnie.
