Kiedyś z teściową miałyśmy napięte, a teraz nie chcę o niej nawet nic słyszeć. Powodem jest to, że teściowa wpuściła nas do mieszkania, które kupiła, przekonując nas, że jest nasze. Poczekaliśmy, aż zrobimy remont, a potem zostaliśmy wyrzuceni, ponieważ jej córka prosiła o pomoc. Teściowa uważała, że jestem kiepską gospodynią i złą żoną. Wychowała swoje dzieci sama, a mój mąż doceniał jej lojalność wobec nich i uwielbiał ją. Moja teściowa kupiła dwupokojowe mieszkanie i przekazała je nam – tak twierdziła.
Obiecała załatwić wszystkie formalności później, ale mieszkanie nie nadawało się do zamieszkania. Z mężem mieliśmy pieniądze, więc sami dokonaliśmy remontu. Kiedy teściowa przyszła po raz pierwszy, by je zobaczyć, była zaskoczona zmianami. Rok później mój mąż i ja zaczęliśmy myśleć o dziecku. Mamy mieszkanie, mąż dobrze zarabia i moglibyśmy zdecydować się na kolejny krok. Jednak młodsza siostra męża nas wyprzedziła. Teściowa poinformowała nas, że jej córka wychodzi za mąż. Cieszyliśmy się z tego, ale byliśmy zaskoczeni, kiedy ogłosiła, że mieszkanie, na które wydaliśmy ogromną sumę pieniędzy, trafi do jej córki, ponieważ teraz go bardziej potrzebuje.
Trudno mi wyrazić słowami swoje uczucia. Nie chciałabym dać synowi mieszkania, pozostawiając córkę z niczym. Mąż był oburzony, że wydaliśmy mnóstwo pieniędzy na mieszkanie. Teściowa powiedziała, że musimy się wyprowadzić do czasu ślubu. Musieliśmy wyjechać i zabraliśmy ze sobą wszystko, co mogliśmy, nawet hydraulikę. Laminat został usunięty, tapeta też. Kiedy teściowa zobaczyła, co się stało z mieszkaniem, wściekła się na mojego męża. „Powinnaś się cieszyć, że nie zamieniliśmy mieszkania w ruderę, którą było wcześniej” – powiedział mój mąż. Wynajęliśmy mieszkanie i ciężko pracowaliśmy, aby zaoszczędzić pieniądze na własną nieruchomość.
